Devri

rafourchiñ

rafourchiñ

v.

I. V. tr. d.

(1) =

(1766) MM 779-780. Emeus an eil pen d'héguile / ho raffurchas tout evelsé, tr. «depuis un bout jusqu'à l'autre, il les refourgonna tous comme cela.»

(2) Fouiller.

(1942) LANB 39. Setu perak archerien ha soudarded a rafourche alies ar maner ha koadou Trebabu. ●(1957) BRUD 4/26. goude beza rafourchet an daol. ●58. Rafourchet : klasket a beb tu. ●(1995) BRYV II 93. (Milizag) aar brini a gustum, pa veze sehor, pa veze hadet, rafourcha toud ar greun.

II. V. tr. i. Rafourchañ e-touez, e : fouiller parmi.

(1956) BLBR 90/11. Job a rafourchas gant ar re all etouez ar reier. ●(1959) BRUD 10/12. an houarn hag an dir a rafourche en o horf.