Devri

violoñs

violoñs

m. –où (musique)

(1) Violon.

(1710) IN 446. evel ma teu ur violancer, o pinçat quement corden a guef disacord en e violanç, d'o accordi oc'h o starda pe oc'h o laoscaat. ●(1727) HB 365. Meulit-ên gant an dabourin hac ar fleut chœur : meulit-ên gant ar violançou hac an ogrou.

(1887) RCP IV 28. Dansomp'ta, gwiolans, / Eme ar zounerien.

(2) Vielle.

(18-) SBI ii 156. Dampet vô ma violans ! tr. «Damnation de ma vielle ! dirent les sonneurs.»