Devri

brinenn

brinenn

f. –où

(1) Brin.

●(1904) DBFV 32b. brinen, f. pl. –nneu, tr. «brin.»

(2) Brin d'herbe.

●(1790) MG 429. é tiouriénnein brinnèn-ha-brinnèn er guiaud ampouisonét.

(3) (en plt de qqn) Beau brin de.

●(c.1718) CHal.ms i. Voila un beau brin, parlant d'une personne, tr. «chetu un urinen, ur vrinenic, un taul caër.»

●(1904) DBFV 32b. chetu ur vrinen, ur vrinenig, tr. «voilà un beau brin, parl. d'une personne (Ch. ms.).»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...