Devri

burlutiñ

burlutiñ

v.

I. V. tr. d.

(1) Éblouir.

●(1744) L'Arm 120a. Eblouir, empêcher l'action de la vûë, tr. «Burlêttein.» ●(c.1785) VO 100. er splandér (…) e vurlettas én un taul men deulagad.

●(1849) LLB 459-460. el luhed, er brogon / E vurlet el lagad hag e voug er galon.

●(1904) DBFV 34b. burletein, berlutein, brelutein, burlutein, v. a., tr. «éblouir.»

(2) [au passif] Bezañ burlutet gant, dre : être troublé par.

●(1838) OVD 142. Burlettet-é men deulegad dré en tan ag ur goal-golér.

●(1922) EOVD 146. Burletet é men deulegad get er gounar.

II. V. intr.

(1) Être ébloui.

●(1744) L'Arm 129b. Emphase, tr. «Conzeu ha disstill foenhuéd ha quenn ihuéle, ma vurlêtte unn deine doh ou hléhuétt.»

●(1904) DBFV 34b. burletein, berlutein, brelutein, burlutein, v. n., tr. «être ébloui.» ●(1907) VBFV.bf 6a. berlutein, burletein, v. n., tr. «être ébloui.» ●(1913) AVIE xi. larein e hrér é hel [en ègl] sellet doh en hiaul hemb ne vurlet é zeulagad. ●(1925) IZID 18. Hadet ?… Pas, berlutein e hra men deulegad.

(2) Se troubler (en plt de la vue).

●(1861) BSJ 282. En invray (…) a p'ou daibrér, (…) ind e laq en deulegad de vrulettein.

●(1922) EOVD 180. Er mél a Héraklé e laka en deulegad de vurletein.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...