Devri

difurmañ / difurmiñ

difurmañ / difurmiñ

v.

(1) V. tr. d. Déformer.

●(1732) GReg 288b. Difformer, ôter la forme, tr. «Difurmi. pr. et.»

●(1869) SAG 290. hen difurmi, her freuza. ●(1872) ROU 80a. Défigurer, tr. «Difurma, disevelebi.» ●(1890) MOA 205a. Défigurer, tr. «difurmi.»

●(1904) DBFV 50a. difeurmin, a. a., tr. «déformer.»

(2) V. intr. Se déformer.

●(1732) GReg 425a. Perdre la forme, tr. «difurmi. pr. difurmet.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...