Devri

digalon .1

digalon .1

adj.

I. Attr./Épith.

A. (en plt de qqn)

(1) Sans cœur, cruel.

●(1902) PIGO I 219. an den digalon a oa o ren warnoc'h. ●(1904) DBFV 51a. digalon, adj., tr. «sans cœur.»

(2) Lâche.

●(1659) SCger 32b. couard, tr. «digalon.» ●94b. poltron, tr. «digalon.» ●(1732) GReg 224a. Sans courage, qui n'a point de courage, tr. «digaloun.» ●557a. Lâche, qui n'a point de cœur, tr. «Digalon.»

●(1867) MGK 61. Evit-han da vout digaloun, / A lakea ann holl da grena. ●(1868) FHB 175/146b. tud digalon pa lezent evelse didama ho rouantelez. ●(1880) SAB 88. ar bobl dizantel, digalon ha dizacred.

●(1904) DBFV 51a. digalon, adj., tr. «lâche.»

B. (en plt de qqc.) fait par qqn sans cœur.

●(1878) EKG II 212. pa gomzan a draou ker kriz, ken digaloun ha maro ar paour keaz koueriad.

II. Adv. À contre-cœur.

●(1939) RIBA 139. ha monet e hra getè digalon kaer.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...