Devri

divegañ / divegiñ

divegañ / divegiñ

v. tr. d.

(1) Écimer, étêter.

●(1732) GReg 48b. Decouronner un arbre, en ôter la cime, tr. «Divega ur vezen.»

●(1857) CBF 113. Divegit ar wezen-ze, tr. «Coupez la tête de cette arbre.» ●(1877) EKG I 55. An avel a c'houeze ken na zivege ar guez dre ma'z ea.

●(1962) EGRH I 67. divegañ v., tr. « ôter le sommet. »

►absol.

●(1922) BUBR 13/10. tad ha mab gant ar chelp hag an hach / A ziskour, a ziveg, a zivrank, a zivach.

(2) Épointer.

●(1744) L'Arm 139a. Epointer, tr. «Diveêguein ur beennhuêc bénac.»

●(1931) VALL 572a. Enlever la pointe à, tr. «divega.» ●(1939) MGGD 60-61. divega gar ar bluenn gant e gontell. ●(1962) EGRH I 67. divegañ v., tr. « ôter la pointe. » ●(1982) PPBA 92. (Argol) divega, tr. «enlever la pointe.»

(3) Défaire (le haut d'une meule).

●(1942) HERV 54. krapet evel eur marmouz da zivega ar bern bras.

(4) Aplanir.

●(1905) IVLD 237. abalamour ma oa red divega ar roc'h evit gellout diazeza ann iliz.

(5) Décapiter (une église, etc.).

●(1883) MIL 149. Tour Lambaol (...) diveget diou pe deir guech gant ar gurun.

(6) Tondre (haie, etc.).

●(1732) GReg 928a. Tondre des buissons, des bouïs de jardin, tr. «Divega. pr. diveguet.»

(7) Ôter le bec.

●(1962) EGRH I 67. divegañ v., tr. « ôter le bec. »

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...