Devri

dizonañ / dizoniñ / dizon

dizonañ / dizoniñ / dizon

v.

I. V. tr. d.

(1) Sevrer.

●(1499) Ca 68a. Dizonaff. g. seurer.

●(1659) SCger 110b. sevrer, tr. «dizouna.» ●145a. dizonna, tr. «sevrer.»

●(1857) CBF 48. Ken toc'hor eo ne heller ket he zizoun, tr. «Il est si chétif qu'on ne peut le sevrer.»

●(1909) BOBL 17 avril 225/2c. Meur a oad a zo da zizoun al leue. ●(1926) FHAB Mezheven 217. a-benn pevar pe bemp miz eo poent dizouna an oan. ●(1927) GERI.Ern 115. L[éon] dizouna, V[annetais] dizonein, T[régor] didon v. a. tr. «sevrer.»

(2) par ext. Priver.

●(1847) MDM 240. hen dizoun diouz ar boued sall.

(3) sens fig. Déshabituer d'un plaisir.

●(1732) GReg 279b. Detacher quelqu'un de ce qui faisoit son plaisir, tr. «Disouna ur re. pr. disounet.»

●(1927) GERI.Ern 115. L[éon] dizouna, V[annetais] dizonein, T[régor] didon v. a. tr. «déshabituer.»

II. V. intr. sens fig. Perdre une habitude.

●(1895) GMB 190. En pet[it] Trég[uier] didoñnañ sevrer, veut dire aussi «perdre une habitude».

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...