Devri

douget

douget

adj.

(1) Bezañ douget da (+ v.) : être enclin à.

●(1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 84. perpet dougettoh de zistroein doh er gùir Doué. ●(1868) FHB 159/18b. ar re zougueta da zikour Vikel Jesus-Christ. ●(1876) TDE.BF 168a. Douget, adj., tr. «Enclin à, porté à.»

●(1919) BSUF 2. Ne oé ket dougetoh aveitou de sekour er beurerion. ●(1928) DIHU 211/198. dén erbet dougetoh d'hobér ardro er geh tud.

(2) Bezañ douget da (+ subst.) : être enclin à.

●(1868) FHB 177/164b. E peb amzer an den a zo bet dougetoc'h d'an droug eget d'ar mad.

(3) Bezañ douget da ub. : avoir un penchant pour qqn.

●(1900) FHAB Genver 16. an tad coz ag ar vam goz ze ag a zo dougetoch deoc'h.

(4) Douget d'e benn : qui aime agir à sa guise.

●(1876) TDE.BF 168a. Douget d'e benn, tr. «qui aime à faire à sa tête.»

●(1927) GERI.Ern 117. douget d'e benn, tr. «qui aime faire à sa tête.»

(5) (en plt de qqn) Sur lequel on ne tarit pas d'éloges.

●(1977) PBDZ 955. (Douarnenez) ur vaouez douget, tr. «une femme sur laquelle on ne tarit pas d'éloges.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...