Devri

doutañ / doutiñ

doutañ / doutiñ

v.

(1) Douter.

●(1499) Ca 71b. Doutaff. g. doubter.

●(1792) BD 4490. na ellomp quet douttan, tr. «nous ne pouvons en douter.»

(2) Doutañ àr : douter de.

●(1821) SST 18. Eit discoein ne zoutan quet ar er fé.

(3) Doutañ a : douter de.

●(1821) SST 51. de zoutein ag er poent-cé. ●doutein a guement tra zou.

(4) [devant un subord.] Douter que.

●(1821) SST 175. ne ellamp quet doutein nen dès un infinité a Ælet.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...