Devri

lañchenn .1

lañchenn .1

f. –où fam.

I.

(1) Langue médisante, tapette.

●(1647) Am A-347. Me a bet ar grucq sec'h pe an huguen / Var becq da lanchen a mac'h asteno, tr. «Je souhaite (que) (?) la tumeur (?) sèche ou (?) l'ampoule (?) sur le bout de ta mauvaise langue et qu'elle s'étende.»

●(1732) GReg 561a. Langue causeuse, tr. «Lanchenn. p. lanchennou.»

●(1834) SIM 105. lanchennou oc'h eus ha na respetont netra. ●(1838) CGK 24. Va lanchen distaguellet mad. ●(1867) FHB 120/126b. Komzer rok, lanchen flemmuz. ●(1876) TDE.BF 388b. Lañchenn, s. f., tr. «Mauvaise langue, langue causeuse.»

●(1959) BRUD 8/8. lanchenn ar wazed.

(2) par ext. Personne médisante.

●(1890) MOA 215b. Détracteur, tr. «Lanchenn, f.»

(3) (musique) Anche.

●(1931) VALL 25a. Anche, tr. «lañchenn f.»

II. Bezañ berr e lañchenn : parler peu.

●(1924) BILZ 90 (T) F. al Lay. Er maner, pa errujont, piou ne lake ken e wialenn da c'houibanat ?... piou a oa berr e lanchenn ?... Gargam !

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...