v. intr.
(1) Crever.
●(1744) L'Arm 84b. Crever, tr. «Talpein.»
●(1849) LLB 1238. er ronsed (...) talpein ar en dachen. ●1544. É talpein hag é koeh marw mik. ●(1895) FOV 251. Pe dalpehé é jau ! tr. «si son cheval allait crever !» ●(1896) HIS 66. En èr e loñkas er bloten, èl ur loñ, hag e dalpas geti. ●(1896) HISger 4. Talpein tr. «se dit d'une bête qui meurt.»
●(1907) VBFV.bf 74a. talpein, v. n., tr. «crever, en parlant d'une bête qui meurt.»
►par ext. (en plt de qqn)
●(1790) MG 53. Me zaibr que ne vènnan talpein. ●243. talpein guet séhæd.
●(1861) BSJ 159. talpet-oé bet guet er joé.
(2) Se rompre, céder.
●(1940) DIHU 351/139. ur chaochér en des talpet didan goask en deur.
(3) (en plt de cœur) Battre. cf. talm-
●(1829) CNG 84. Guet er Gloër e talp é galon.
(4) (en plt d'un abcès) Crever.
●(1896) HISger 4. Talpein, tr. «se dit d'un abcès.»
●(1907) VBFV.bf 74a. talpein, v. n., tr. «crever, en parlant d'un abcès.»