Devri

troublañ / troubliñ

troublañ / troubliñ

v.

I. V. intr.

(1) (en plt de qqn) Se troubler.

●(17--) CBet 1418. Te ra d'hon sperejo donet hoas da troublan, tr. «Tu viens encore jeter le trouble dans notre esprit.»

●(c.1825/30) AJC 17. ma halon a sclasse ma spered a drouble, tr. «Mon cœur se glaçait, mon esprit se troublait.»

(2) (météorologie) Se troubler.

●(17--) ST 94. Troubli ra ann amzer, tr. «le ciel se trouble.»

●(1848) SBI I 162. Me wel an noz o troublan, an heol oc'h izellad, tr. «Je vois la nuit qui devient trouble et le soleil baisser.»

II. V. tr. d. Troubler.

●(1499) Ca 203b. Troublaff. g. troubler.

●(1659) SCger 69b. inquieter, tr. «troubli.» ●(1752) BS 5. En e glenvet diveza, goude beza recevet e oll Sacramanchou, an drouc speret a glascas troubli ar peoc'h eus e Ene.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...