Devri

Recherche 'bei...' : 23 mots trouvés

Page 1 : de bei (1) à beizik-2 (23) :
  • Bei
    Bei

    n. de l. Baye.

    ●(1865) FHB 3/23b. An autrou Migeot, bet person e Bai, a so maro en hospital Kemperle. ●(1890) MOA 19a. Beï.

    ●(2002) YAAOD 39. dastumet ba Bei d'ar 4 a viz Gwengolo 1985.

  • bei .1
    bei .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Stupide.

    ●(1744) L'Arm 29a. Benet, tr. «Beye.» ●30a. Bévuë, tr. «Falvarche bèye.» ●376b. Stupide, tr. «Béye.» ●(1790) MG 273. é vèn èl ul lon bey. ●379. é rescondai de oulènneu bey é Apostolèt. ●423. En tad bey-ze. ●(17--) TE 204. ur mab bey.

    ●(1829) CNG 58. Tud bey, mén é-ma hou spered ? ●(1838) OVD 156-157. Bout-zou certæn libertéeu beye.

    ●(1904) DBFV 19b. bei, tr. «sot, benêt.» ●(1927) GERI.Ern 41. bei V[annetais] adj., tr. «sot.»

    (2) Indiscret.

    ●(1904) DBFV 19b. bei, tr. «indiscret.» ●(1927) GERI.Ern 41. bei V[annetais] adj., tr. «indiscret.»

    (3) Ébahi, surpris.

    ●(1904) DBFV 19b. bei, tr. «ébahi, surpris.» ●(1927) GERI.Ern 41. bei V[annetais] adj., tr. «ébahi.»

    (4) Maladroit.

    ●(1744) L'Arm 226b. Maladroit, maladroitement, tr. «Béye.»

    II. Adv. Sottement.

    ●(1904) DBFV 19b. bei, tr. «sottement, indiscrètement.» ●(1927) GERI.Ern 41. bei V[annetais] adv., tr. «sottement.»

  • bei .2
    bei .2

    m. –ed

    (1) Personne stupide.

    ●(1744) L'Arm 299b. Eêll ur béye. ●(1790) MG 198. Me lar èl ur bey de unan a me amièt. ●338. Ean e yas èl ur bei de gonsultein un divinour.

    ●(1838) OVD 200. Mar da enta ur beye benac de larèt d'oh conzeu dijauge. ●(1856) VNA 115. Ha, ha, mon étourdie ! tr. «Ha, ha, mem bey !»

    ●(1904) DBFV 19b. bei, tr. «sot, benêt.» ●(1927) GERI.Ern 41. bei V[annetais] m., tr. «sot.» ●(1941) DIHU 359/266. Hag, er bei, chetu ean oeit de Hregam.

    (2) Personne indiscrète.

    ●(1927) GERI.Ern 41. bei V[annetais] m., tr. «indiscret.»

    (3) Personne ébahie.

    ●(1927) GERI.Ern 41. bei V[annetais] m., tr. «ébahi.»

  • beiadeg
    beiadeg

    f. –où Bêlement collectif ou suite de bêlements.

    ●(1931) VALL 63a. Bêlement d'un grand nombre, tr. «beiadeg f.»

  • beiadenn
    beiadenn

    f. –où Bêlement.

    ●(1931) VALL 63a. (un) bêlement, tr. «beiadenn f.»

  • beiadur
    beiadur

    m. –ioù Bévue.

    ●(1744) L'Arm 30a. Bévuë, tr. «Béyadur.» ●454b. Maladresse, tr. «Beyadurr m.»

    ●(1904) DBFV 19b-20a. beiadur, tr. «bévue, maladresse.»

  • beiat / beal
    beiat / beal

    v. intr. Bêler.

    ●(1659) SCger 14a. beeler, tr. «beiat.»

    ●(1884) LZBt Meurzh 65. ar pemp gavr e klevomb o klemm hag o veiad 'nn eur c'horn euz ann ti.

    ●(1924) BILZbubr 41/950. Eur brabanser ! a vêas ar maout. ●951. Heman ha padal m'hen klevas ha da vêal. ●(1924) BILZbubr 42/975. an danvad bihan a vee war-lerc'h e vamm. ●(1931) VALL 63a. Bêler, tr. «beiat f.»

  • beiet .1
    beiet .1

    adj. Ébahi, surpris.

    ●(17--) TE 424. mar behènt scontét pe beyét é huélèt un drouc-benac.

    ●(1838) OVD 202. isprideu roc ha béyèd dré ur fiance orgueillus.

    ●(1904) DBFV 20a. beiet, part., tr. «ébahi, surpris.»

  • beiet .2
    beiet .2

    adj. cf. bec’hiet ?

    (1) (en plt de qqn) =

    ●(1854) MMM 107. ene ar paour qeas Ferdinand, beyet a grimou. ●(1868) FHB 181/195a. beiet gant ar boan a rea gant-han chom eb caout eur goulen ken dister. ●(1869) FHB 227/143b. Ar Santez eta, beiet o velet poaniou ar bobl. ●(1869) FHB 242/259a. Hen ansao zo ret : calon ar beachour a zo beiet o vont euz a Vontroulez, dre ma ne gav mui er gear-ze, na chapel ar Victor, nag iliz ar-Vur. ●(1877) EKG I 49. Ne falveze ket d'ezhan dibri tamm, re veïet oa he stomok.

    ●(1904) FHAB Meurzh/Ebrel 233. calon ar vam geaz a ioa beied gant an nêc'hamant. ●(1908) FHAB Mezheven 163. nec'het ha beyet o spered.

    (2) (en plt des plantes) Chargé (de fruits, etc.).

    ●(1904) KZVr 356 - 04/09/04. Beiet (ed), ed re stank ; (gwez), gwez re a avalou enne. ●(1914) KZVr 78 - 30/08/14. an ed a zo beiet, tr. «le blé sur pied est serré et chargé d'épis gros et bien fournis, Milin.» ●gwez beiet, tr. «arbres chargés de fruits G[oelo].» ●(1924) NFLO. dru (fourni) beiet an ed.

  • beig
    beig

    m. enfant. Mouton.

    ●(1879) ERNsup 146. interjection pour appeler les moutons (comme si on leur promettait du pain). On dit aussi bara bè (de leur cri), d'où bèikh, mouton, enfantin.

    ●(1914) KZVr 78 - 30/08/14. Beïg, tr. «mouton, mot enfantin, H[au]t-Trég[uier].»

  • beilh
    beilh

    m. –où

    (1) Veille.

    ●(1732) GReg 950a. Veille, tr. «Beilh. p. beilhou.» ●Les jeûnes et le veilles, tr. «Ar yunyou hag ar beilhou.» ●Les veilles alterent beaucoup la santé, tr. «Ar beilhou a goll yec'hed an dèn.» ●(1790) Ismar 319. En abusanceu e arrihuai diarbèn er veilleu-ze.

    ●(1893) IAI 39. ho beillou ir ha niverus.

    (2) Garde.

    ●(1908) PIGO II 127. Daou 'oe hanvet da veilh a-ziavez, pep-hini d'e dro.

  • beilhadeg
    beilhadeg

    f. –où

    (1) Veillée.

    ●(1732) GReg 950a. Veillée, assemblée de nuit pour travailler, ou pour se divertir, tr. «Beilhadecg. p. beilhadegou.»

    ●(1905) KANngalon Here 511. er goanv epad ar veilladek. ●(1907) PERS 111. a roe digor d'an dud yaouank evit an nosveziou, ar beilladegou.

    (2) Beilhadeg ar marv : veillée funèbre.

    ●(1908) PIGO II 174. zonjal er vaz-skaon hag en beilhadeg ar maro.

    (3) Beilhadeg an Anaon : veillée funèbre.

    ●(1908) PIGO II 182. Betek ar beure e padas beilhadeg an Anaon.

  • beilhadenn
    beilhadenn

    f. –où

    (1) Veillée.

    ●(1944) DGBD 194. Ur wech an amzer, anat eo, e pade un tamm pelloc'h ar veilhadenn.

    (2) Beilhadenn ar re varv : veillée funèbre.

    ●(1953) BLBR 60/9. diouz doare beza lennet, epad beilhadenn ar re varo.

  • beilhañ / beilhiñ
    beilhañ / beilhiñ

    v.

    I. V. intr. Veiller, rester éveillé.

    ●(1659) SCger 123a. veiller, tr. «beilla.» ●(1710) IN I 7. Tud ar bed a vez ar re zevot o yun, o pidi Doue, (…) o veilla. ●361. evit beilla da nos Nedelec hepquen. ●(1727) HB 252. Pastoret / O veilla hed an nos da viret o milet. ●(1732) GReg 950b. Veiller, tr. «Beilha. pr. beilhet. Van[netois] beilheiñ.» ●Veiller toute la nuit, tr. «Beilha hed an nos.»

    ●(1872) ROU 107a-b. Neket iac'huz beilla pell, sevel mintin a zo gvell, tr. «les longues veillées nuisent à la santé.»

    ●(1935) ALMA 162. mar kendalc'h c'hoaz eur pennad all d'en em skuiza o veilla en noz, e kouezo a-drak klanv.

    II. V. tr.

    A. V. tr. d. Veiller (un malade, un mort).

    ●(1732) GReg 950b. Veiller un malade, tr. «Beilha un dèn clañ.»

    ●(1870) FHB 278/130b. mont da veilla tud varo.

    B. V. tr. i.

    (1) Beilhañ gant ub. : veiller qqn.

    ●(1909) KTLR 261. keit all he deuz beillet ganhen. ●(1928) LEAN 111. Adaleg an nosvez kenta e voe ret beilha ganti. ●(1929) MANO 53. beilha gand ar re a veze war o zremenvan.

    (2) Beilhañ war : veiller sur, surveiller.

    ●(1877) BSA 136. Beilla a rea gant ar brassa aket var he sonjezonou.

    ●(1911) SKRS II 248. Beillit var ho teod ha poagnit eveldhi da gabestra hoc'h imour.

  • beilher
    beilher

    m. –ion Veilleur.

    ●(1732) GReg 950b. Veilleur, tr. «Beilhèr. p. beilhéryen. Van[netois] beilhour. p. yon.»

  • beilherez
    beilherez

    f. –ed Femme qui veille.

    ●(1732) GReg 950b. Veilleuse, tr. «Beilherès. p. beilheresed.»

    ●(1909) KTLR 257. ar veillerez a zo beo hirio !

  • beilherezh
    beilherezh

    m. Veillée.

    ●(1859) MMN 54. eleac'h mont d'ar beillerez, d'an nosveziou.

  • beilhiñ
    beilhiñ

    voir beilhañ

  • beilhouer
    beilhouer

    m. –où Petite table où l'on met la chandelle pour veiller.

    ●(1732) GReg 950b. Veilloir, petite table où les artisans mettent la chandelle quand ils veillent, tr. «Beilhoüer. p. beilhoüerou.»

  • beite
    beite

    voir meitui

  • beiz / beizik
    beiz / beizik

    adj.

    (1) Jaloux.

    ●(1710) IN I 351. quen eveziant ha quer beiz eus he dessein, tr. (GMB 51) «si attentive et si jalouse de (remplir) sa résolution.»

    ●(1927) GERI.Ern 36. baizik adj., tr. «Jaloux, en bonne part, comme une mère de son enfant.»

    (2) Ombrageux. cf. beizik .2

    ●(1962) EGRH I 13. beiz a. / beizik a., tr. « ombrageux, jaloux. »

  • beizik .1
    beizik .1

    voir beiz

  • beizik .2
    beizik .2

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) (en plt d'un cheval) Ombrageux.

    ●(1872) GAM 68. Pa brenit eur gazek, da vont da velet an dud klànv, klask a rit unan beizik, amjest, spountik, dare da ziroll ha diez da ambreger ? ●(1872) FHB 18 mai p. 122. beizik, amjest, spountik, tr. (GMB 51) «(jument) ombrageuse, difficile, peureuse.»

    (2) (en plt de qqn) Peureux.

    ●(1868) FHB 188/252b. beizik, lostek aoualc'h evid tec'hed. ●(1872) FHB 394/228a. o chom ho unan er gear e c'hiz merc'hed beizik. ●(1874) FHB 496/203b. Ker beizik er penn kenta, ker spontik epad pell amzer, christenien Guisseny, eur veach en em lakeat en hent (...)

    II. Adv. Craintivement.

    ●(1931) VALL 167b. la mère veille avec crainte sur son enfant, tr. «ar vamm a evesa beizik ouz he c'hrouadur.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...