Devri

Recherche 'dibar...' : 33 mots trouvés

Page 1 : de dibar (1) à dibarzh (33) :
  • dibar
    dibar

    adj.

    I. (en plt de qqc.)

    (1) Sans pareil, sans égal.

    ●(1857) HTB 29. eur vlaz c'houek dibar. ●43. hag en difoe eur spont dibar.

    (2) Dépareillé.

    ●(1934) BRUS 114. Dépareillé, tr. «dibar.»

    (3) Unique.

    ●(1931) VALL 766b. Unique, tr. «dibar.»

    II. (en plt de qqn)

    (1) Bezañ dibar gant udb. =

    ●(1867) FHB 120/125b. Bezit eun den dournet, / Dibar gant peb benvek.

    (2) Bezañ dibar e pep tra : être le meilleur dans tout.

    ●(1932) BRTG 137. En dén n'hel ket bout dibar é pep tra !

  • dibaradañ
    dibaradañ

    v. Enlever la croûte (du pain).

    ●(1931) VALL 174a. enlever la croûte, tr. «dibarada.»

  • dibaradennañ
    dibaradennañ

    v. Enlever la croûte (du pain).

    ●(1931) VALL 174a. enlever la croûte, tr. «dibaradenna.»

  • dibarailh
    dibarailh

    adv. Incomparablement.

    ●(1557) B I 361. Me so dibaraill maruaillet, tr. «Je suis dans un étonnement sans pareil.»

  • dibaraj
    dibaraj

    adj. Incomparable.

    ●(1732) GReg 186b. Il n'est pas comparable à l'autre, tr. «Dibaraich eo da eguile.»

  • dibaramantañ
    dibaramantañ

    v. tr. d. (marine) Dégréer.

    ●(1931) VALL 194a. Dégréer, tr. «dibaramanta.»

  • dibarañ
    dibarañ

    v. tr. i. Dibarañ diwar ub. : quitter qqn (des yeux).

    ●(1907) FHAB Kerzu 289. o daoulagat evel re ar bleizi ne zibarent ket divarnomp.

  • dibardaonañ
    dibardaonañ

    v. intr. Ken na zibardaon : tant que faire se peut.

    ●(1929) SVBV 82. en eur skrabat e waoñig ken na zibardaone ! ●(1939) CDFi 29 avril. an teodou fall a yeas endro ken na zibardaone.

  • dibarded
    dibarded

    f. Inégalité.

    ●(1931) VALL 387a. inégalité, tr. «dibarded f.»

  • dibarder
    dibarder

    m.

    (1) Inégalité.

    ●(1931) VALL 387a. inégalité, tr. «dibarder m.»

    (2) Particularité.

    ●(1931) VALL 387a. (une) particularité, qualité particulière, tr. «dibarder m. pl. iou.»

  • dibardon
    dibardon

    adj.

    (1) Attr./Épith. Impardonable, impitoyable.

    ●(1732) GReg 693a. Sans pardon, sans remission, tr. «Dibardoun.»

    ●(1904) DBFV 47a. dibardon, adj., tr. «irrémissible ; sans rémission.» ●(1957) AMAH $$$. met chomet on digastiz daoust d'am zorfedoù dibardon. ●(1972) SKVT I 121. N'eus ket dibardonoc'h eget ar brezelioù a relijion.

    (2) Adv. Sans rémission.

    ●(1904) DBFV 47a. dibardon, adv., tr. «irrémissible ; sans rémission.»

  • dibare
    dibare

    adj. Incurable.

    ●(1920) MVRO 22/1a. D'ar re goz ha d'an dud dibare (incurables). ●(1926) FHAB Here 364. ar pare da glanvourien dibare. ●(1931) VALL 384a. Incurable, tr. «dibare.»

  • dibarelezh
    dibarelezh

    f. Originalité.

    ●(1931) VALL 517b. Originalité, tr. «dibarelez f.»

  • dibares
    dibares

    adj.

    (1) Attr./Épith. Qui n'est pas paresseux.

    ●(1744) L'Arm 146b. Exact, cte, ponctuel, lle, tr. «Dibarésse.» ●(1787) BI 46. unn deine ampert, dibaresse. ●(1790) MG 149. er-ré dibarèss.

    ●(1844) LZBg 2l blezad-1añ lodenn 32. un dén dibarès-oé bet aveid é zevérieu.

    ●(1904) DBFV 47a. dibares, adj., tr. «exact, ponctuel.»

    (2) Adv. Exactement.

    ●(1744) L'Arm 146b. Exactement, tr. «Dibarésse.» ●(1792) CAg 40. Eit monet dibaresse / Guet gred santel d'ou chervigein.

    ●(1829) CNG 126. Gueneign é oulennehès / Dibarès / Ag en deur-hont e ran-mé.

    ●(1904) DBFV 47a. dibares, adv., tr. «exactement, sans négligence.»

  • dibareüs
    dibareüs

    adj. Incurable.

    ●(1890) MOA 213a. Condamné, – incurable, tr. «dibareuz.»

    ●(1931) VALL 384a. Incurable, tr. «dibareüs.»

  • dibarez
    dibarez

    adj. Dépareillé.

    ●(1903) MSLp xii 270. eur votez dibarez ou mieux dibarezet = heb he farez (chaussure dépareillée) Mil. ms. ●(1934) BRUS 114. Dépareillé, tr. «dibaréz.»

  • dibarezañ
    dibarezañ

    v. tr. d. Dépareiller, déparier.

    ●(1872) ROU 80b. Déparier, un sabot, tr. «dibareza ur votez.» ●(1890) MOA 209b. Déparier, Oter l'une des deux choses qui font la paire, (dépareiller) tr. «dibareza, v. a.»

    ●(1962) EGRH I 54. dibarezañ v., tr. « changer de 2ème sabot, soulier, etc… de manière que la paire n’est plus complète. »

  • dibarezet
    dibarezet

    adj. Dépareillé, déparié.

    ●(1903) MSLp xii 270. eur votez dibarez ou mieux dibarezet = heb he farez (chaussure dépareillée) Mil. ms. ●(1957) ADBr lxiv 4/454. (An Ospital-Kammfroud) diou votez dibarezet.

  • dibarfeded
    dibarfeded

    f. –où

    (1) Inattention, dissipation.

    ●(1876) TDE.BF 115a. Dibarfeded, s. m ; C[ornouaille], tr. «Distraction d'esprit, dissipation d'esprit.» ●(18--) SAQ II 179. Mez en traou-ze holl, dibarfeded, inouamant, melkoni…

    (2) Imperfection.

    ●(1732) GReg 255a. Defectuosité, tr. «dibarfeded. p. dibarfededou.»

  • dibarfediñ
    dibarfediñ

    v.

    (1) V. intr. Se départir de son calme.

    ●(1931) VALL 201a. se départir de son calme, tr. «dibarfedi.»

    (2) V. tr. d. Distraire, dissiper (qqn).

    ●(1931) VALL 223b. Dissiper, distrraire, tr. «dibarfedi.» ●224b. Distraire, donner des distractions, tr. «dibarfedi.»

    (3) V. pron. réfl. En em zibarfediñ : devenir inattentif, se dissiper.

    ●(1857) LVH 36. aveit hum zibarfædein.

  • dibarfeksion / dibarfesion
    dibarfeksion / dibarfesion

    f. –où Imperfection.

    ●(1790) Ismar 308. n'en doh quet nezè cablus ag en dibarfætioneu a hou spered.

    ●(1838) OVD 56. nettat en inean ag en dibarfectioneu naturel. ●(1857) LVH 115. gobér brezel d'en dibarfection-hont. ●118. hun dibarfectioneu.

  • dibarfesion
    dibarfesion

    voir dibarfeksion

  • dibarfet
    dibarfet

    adj.

    (1) Qui n'est pas sérieux.

    ●(c.1802-1825) APS 49. en ol gesteu dibarfæt. ●68. er chongeu dibarfæt. ●(1821) SST 229. en hantiss a dut yoancq debauchet dé dibarfait. ●(1860) BAL 192. ur mab all deza, bete neuze scanv ha dibarfet.

    (2) Inattentif, distrait.

    ●(1790) MG 35. ni e grèd bout dibarfæt dirac-t'ou, ha laquat hur chonge guet treu-aral ! ●(1790) PEdenneu 82. Mar doh oueit én Ilis guet un isprit dibarfæt.

    ●(1876) TDE.BF 115a. Dibarfed, adj. C[ornouaille], tr. «Distrait, inconstant, chancelant.» ●Dibarfed enn he bedennou, tr. «distrait pendant ses prières.» ●(1882) BAR 218. tremenet calz amzer o vressa eur maread pedenou gant eur speret dibarfet. ●(1890) MOA 127b. Peu attentif (évaporé), tr. «dibarfet.»

    ●(1904) SKRS I 23. skambenn ha dibarfet en iliz. ●(1907) VBFV.fb 32a. distrait, tr. «dibarfet.» ●(1909) BROU 223. (Eusa) Dibarfet e vezan em fedennou. ●(1920) AMJV 23. daoust m'oa dibarfetoc'h egetho !

    (3) Imparfait, défectueux.

    ●(1659) SCger 68b. imparfait, tr. «diparfet.» ●(1732) GReg 255a. Defectueux, euse, tr. «dibarfed.»

  • dibarfetaat
    dibarfetaat

    v. intr. Devenir un peu fou.

    ●(1904) DBFV 47a. dibarfétat, dibarfétein, v. n., tr. «s'égarer, devenir un peu fou.»

  • dibarfoeltrañ
    dibarfoeltrañ

    v. tr. d. Détruire, mettre en pièces, en mille morceaux.

    ●(1766) MM 1240. dibarfoeltret stal ar c'hiqueur. ●(1792) BD 1214-1215. quement aguiffin voar ma hent / a dibarfoeltrin gand ma dent, tr. «Tous ceux que je trouverai sur mon chemin, / Je les déchirerai avec mes dents.»

    ●(1978) BAHE 97-98/28. Neuze eo dibarfoeltret ar gwez.

  • dibarfreuziñ
    dibarfreuziñ

    v. tr. d. Mettre en pièces.

    ●(17--) EN 2991. me songe er gentou evoais dibarfreuzet, tr. «je pensais tantôt que tu étais déchiré.»

  • dibariñ
    dibariñ

    v. tr. d.

    (1) Dépouiller.

    ●(1919) DBFVsup 14b. dibarein, v. a., tr. «dépouiller.»

    (2) Découpler.

    ●(1919) DBFVsup 14b. dibarein, v. a., tr. «découpler.»

  • dibarkañ
    dibarkañ

    v.

    I. V. tr. d. Faire sortir d'un champ.

    ●(1931) VALL 701a. Faire sortir du champ, tr. «dibarka.»

    II. V. intr. fam.

    (1) Divaguer, s'éloigner du sujet.

    ●(1872) ROU 81b. Divaguer, tr. «Dibarca.» ●103b. Sortir, de la question, tr. «Dibarca.» ●(1890) MOA 222b. Divaguer, tr. «Dibarka, v. n. – trei divar ar gaoz.»

    ●(1931) VALL 701a. dibarka, au figuré : sortir de la question.

    ►[empl. comme subst.] Digression.

    ●(1872) ROU 81a. Digression, tr. «Un dibarca.»

    (2) Déraisonner.

    ●(1890) MOA 211b. Déraisonner, tr. «dibarka, v. n.»

  • dibarkiñ
    dibarkiñ

    v. intr. Débucher.

    ●(1838) OVD 56. a pe zehé er giboesserion d'hobér dehou [er harhue] dibarquein.

  • dibarrezañ
    dibarrezañ

    voir dibarreziañ

  • dibarreziañ / dibarreziñ / dibarrezañ
    dibarreziañ / dibarreziñ / dibarrezañ

    v.

    (1) V. tr. d. Exiler, expulser de sa paroisse.

    ●(1915) HBPR 58. dibarrezi ar re [ar veleien] na douent ket. ●64. Ar veleien vad a vije dibarrezet dre ma vije kavet beleien touerien da gemeret ho leac'h.

    (2) V. intr. Changer de paroisse.

    ●(1872) ROU 77a. Changer de paroisse, tr. «dibareza.» ●(1890) MOA 163b. Changer de paroisse, tr. «dibaresia, v. n.»

    ●(1932) FHAB Eost 337. eun hanter dousenn verc'hed ha kement all a bôtred, hag a oar brao dibarrezia, evit mont da zansal en eun osteleri (lire : ostaleri). ●(1962) EGRH I 54. dibarreziañ v., tr. « quitter sa paroisse. »

    (3) plais. [employé pour dibarezañ] : dépareiller, déparier.

    ●(1962) EGRH I 54. dibarreziañ v., tr. « par plaisanterie pour dibarezañ. »

  • dibarreziñ
    dibarreziñ

    voir dibarreziañ

  • dibarzh
    dibarzh

    voir debarzh .1

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...