Devri

Recherche 'dilost...' : 11 mots trouvés

Page 1 : de dilost-1 (1) à dilostin (11) :
  • dilost .1
    dilost .1

    adj.

    (1) Sans queue.

    ●(1732) GReg 772a. Qui n'a pas de queüe naturellement, tr. «Dilost.»

    ●(1876) TDE.BF 133b. Dilost, adj., tr. «Sans queue, qui n'a pas de queue.»

    ●(1904) DBFV 55b. dilost, adj., tr. «sans queue.»

    (2) Penn dilostañ =

    ●(1910) MAKE 7. e kemer peg en eur grampouezen a bez a stribilh ouz e c'henou, hag e chach warni betek ar penn dilosta.

    (3) sens fig. Sans queue (ni tête).

    ●(1925) FHAB Gwengolo 337. al lavariou dibenn ha dilost o doa klevet.

  • dilost .2
    dilost .2

    m., prép. & adv.

    I. M.

    (1) temp. Fin.

    ●(1857) HTB 137. an dilost ar bla. ●(1865) LZBt Gouere 26. e dilost an devez.

    ●(1903) MBJJ 252. Dilost ar pardon. ●(1904) DBFV 55b. en dilost ag er blé, tr. l'arrière-saison.» ●(1910) MAKE 68. Bloaz a vije a-benn dilost miz Genver. ●(1916) LIKA 27. (Groe) ardro en dilost miz. ●(1929) MKRN 83. da zilost ar bla. ●(1931) KANNgwital 337/7. e pen ar bloas pe e dilost ar bloaz.

    (2) spat. Fin.

    ●(1857) HTB 189. Ari e oat en dilost ar pasach. ●(1867) BUE 83. E dilost ar pennad-man. ●(1877) EKG I 313. Dilost ar c'henta lodenn.

    (3) sens fig. Suite, résultat.

    ●(1821) SST.ab xxxv. Ur bunition eahus aberh Doué, un dilost a bersecution en Huguenodet.

    II. Loc. prép.

    (1) War dilost : à la fin de.

    ●(1865) LZBt Gouere 13. war dilost ar bla war-lerc'h.

    (2) Diouzh dilost : à la fin de.

    ●(1910) ISBR 207. Doh dilost en noz ou doé stanket (…).

    III. Loc. adv.

    (1) A-benn an dilost : à la fin.

    ●(1867) FHB 116/93b. hag a benn ann dilosd ho pugale vian n'ho devezo netra.

    (2) E dilost : à la fin.

    ●(1866) LZBt Genver 74. adalek tarz an de, en em lakeemp en hent ; hag e dilost, e errujomp da barde, eunn tamm diwezat (...) er gerik diveza.

  • dilost-foar
    dilost-foar

    m. Fin de foire.

    ●(1732) GReg 191b. La conclusion d'une foire, tr. «An dilost-foar.»

    ●(1876) TDE.BF 133b. Ann dilost foar, tr. «la fin de la foire.»

  • dilost-hañv
    dilost-hañv

    m. Automne.

    ●(c.1718) CHal.ms i. autonne / saison diüehan diben est, dilosthan, er guenol queru [= Kervignac] mais selon mr Ing. [Mr d'Inguiniel] er guenol signifie 7bre et non L'autonne. ●(1732) GReg 71a. Automne, troisiéme saison de l'Année, tr. «Van[netois] dilost-hañ. dilost-hañü.» ●(1744) L'Arm 17b. Arriere-saison, tr. «Dilossthan. m.» ●25a. Automne, tr. «Dilossthan m.» ●362b. Fin de l'Automne, tr. «Dilosthan.» ●(1790) Ismar 318. Cortualeu en dilost-han.

    ●(1849) LLB 224. En dilost han é rein blaiadeu penhuikoh. ●(1897) EST 70. De gours en dilost-han.

    ●(1904) DBFV 55b. dilost han, en dilost ag en han, s., tr. «automne.» ●(1934) MAAZ 67. doh en dilost hanù.

  • dilostajoù
    dilostajoù

    plur.

    (1) (agriculture) Criblures de blé vanné.

    ●(1876) TDE.BF 133b. Dilostachou, s. pl. m., tr. «Criblures de blé vanné.»

    (2) Restes.

    ●(1908) FHAB Gwengolo 277. Evit mont d'ar gêr peb hini a dap eun tamm dilostachou da gas gantan.

  • dilostal
    dilostal

    v. intr. (en plt d'un chien) Remuer la queue.

    ●(1896) GMB 680. tilostal, tr. «remuer la queue (lost) de joie, à Magoar (C.-d.-N.).»

  • dilostañ / dilostiñ
    dilostañ / dilostiñ

    v.

    I. V. tr. d.

    A.

    (1) Écouer.

    ●(1876) TDE.BF 133b. Dilosta, v. a., tr. «Ecourter, couper la queue.»

    ●(1903) EGBV 54. dilostein, tr. «enlever la queue.» ●(1904) DBFV 55b. dilostein, v. a., tr. «écouer, couper la queue.» ●(1907) VBFV.fb 6b. arracher la queue, tr. «dilostein.» ●(1972) SKVT I 175. avel da zilostañ ar saout.

    (2) (agriculture) =

    ●(1985) AMRZ 91. o tilosta ognon er Park-Hir. ●167. ougnon da biketa pe da denna ha da zilosta.

    B. sens fig.

    (1) = (?) echuiñ a-raok ar fin (?).

    ●(1905) DIHU 2/33. Jobig aben e zilost é akt a Fé. ●(1905) DIHU 5/91. Jobig e zilost é soñnen.

    (2) Terminer, clore.

    ●(1896) GMB 559. 'tilostañ ar bla ec'h omp (l'année va finir), Pontrieux.

    ●(1913) ARVG Eost 189. has an evoa da c'hoût penôs an ije dilostet an diou glaken o c'hôz.

    II. V. intr. sens fig. Se terminer.

    ●(1866) SEV 63. ann amzer en devoa roet Doue d'ezhañ da ren, hag a voa o tilosta.

    ●(1907) FHAB Du 286. ar goanv evit dilosta, a ro d'eomp skoulad ar gougouk.

  • dilostenn
    dilostenn

    adj. Sans soutane, défroqué.

    ●(1908) FHAB Even 189. Personed dilosten.

  • diloster
    diloster

    m. –ion

    I. Celui qui coupe les queues.

    ●(1838-1866) PRO.tj 180. Vit pulufri an torfedour milliguet, / An diloster.

    ●(1965) BAHE 46/50. Touiñ Doue evel un diloster-chas.

    II. Touiñ Doue evel un disloster chas : voir Doue.

  • dilostet
    dilostet

    adj.

    (1) (en plt des animaux) Écoué.

    ●(1659) SCger 47b. ecoué, tr. «dilostet.» ●(1732) GReg 772b. Qui a la queüe coupée, tr. «Dilostet.»

    ●(1838-1866) PRO.tj 179. Ar c'hy dilostet. ●(1866) BOM 62. louarn dilostet. ●(1868) FHB 165/68b. chas dilostet. ●(1876) TDE.BF 133b. Dilostet, adj., tr. «Se dit d'un chien à qui l'on a coupé la queue.»

    ●(1923) FHAB Meurzh 87. henvel ouz eul louarn dilostet.

    (2) (en plt de vêtements) =

    ●(1766) MM 132. er grac-vesten ruz dilostet.

    (3) (en plt de chaussures) Éculé.

    ●(1969) BAHE 60/31. uzet betek sol talonoù he botoù (…) plac'h he botoù dilostet.

    (4) =

    ●(1929) MKRN 88. ba'r baelonn dilostet.

  • dilostiñ
    dilostiñ

    voir dilostañ

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...