Devri

Recherche 'diskoul...' : 14 mots trouvés

Page 1 : de diskoul (1) à diskoultret (14) :
  • diskoul
    diskoul

    adj. (météorologie) Non froid.

    ●(1878) SVE 98 §666. Pa ve tremenet dent Genver / E ve diskouloc'h ann amzer, tr. «Les dents de Janvier passées, / Moint glacial est le temps.»

  • diskoulm .1
    diskoulm .1

    adj. cf. digloum

    (1) Qui n'est pas noué.

    ●(1732) GReg 266b. Denoué, ée, non noué, tr. «Discoulm.»

    ●(1876) TDE.BF 144b. Diskoulm, adj., tr. «Dénoué, sans nœud.»

    ●(1931) VALL 497a. sans nœuds, tr. «diskoulm.»

    (2) Diskoulm diouzh : qui n'est pas lié à.

    ●(1913) FHAB Genver 9. Beteg ar bloaz 1532 Breiz a ioa diskoulm diouz Bro-C'hall.

  • diskoulm .2
    diskoulm .2

    m. Dénouement. cf digloum

    ●(1732) GReg 266b. Denouement, tr. «Discoulm.»

  • diskoulm .3
    diskoulm .3

    voir diskoulmañ

  • diskoulmadenn
    diskoulmadenn

    f. –où Solution d'un problème.

    ●(1931) VALL 594a. solution d'un problème, tr. «diskoulmadenn f.»

  • diskoulmadur
    diskoulmadur

    m. Dénouement. voir digloum

    ●(1732) GReg 266b. Denouement, tr. «discoulmadur.»

  • diskoulmañ / diskoulm
    diskoulmañ / diskoulm

    v. voir digloum

    I. V. tr. d. Délacer, dénouer.

    ●(1659) SCger 42a. denouer, tr. «discoulma.» ●(c.1718) CHal.ms i. denoüer, tr. «diglomein, disclomein, diuroüillein.» ●(1732) GReg 266b. Denouer, tr. «Discoulma. pr. discoulmet.»

    ●(1867) FHB 138/270b. diskoulm he voutou. ●(1876) TDE.BF 144b. Diskoulma, v. a., tr. «Dénouer.» ●(1890) MOA 85. dis-koulma, tr. «dénouer.»

    ●(1904) DBFV 51b. disklommein, v. a., tr. «dénouer.» ●(1907) MVET 110. Ar goveller a ziskoulmas al las.

    II. V. intr.

    (1) (en plt de la langue, organe) Se délier.

    ●(1904) ARPA 136. Kerkent (...) liamm he deod a ziscoulmas, hag e prezege freas.

    (2) (en plt d'un manche d'outil) Se rompre au niveau d'un nœud.

    ●(1957) ADBr lxiv 4/456. (An Ospital-Kammfroud) Diskloumma : v. – signifie aussi : se casser, se rompre au niveau d'un nœud (en parlant d'un manche d'outil) : en eur blomma e 'forhad kolo, ez eo diskloummet an troad-forh gantañ.

    (3) (en plt d'un enfant rachitique) Se dénouer, commencer sa croissance.

    ●(1952) LLMM 32-33/134. (Douarnenez) Kac'het ar fall gantañ : eus ur bugel, chomet izil betek-hen, a grog da greskiñ en un taol ; diskoulmet eo neuze. ●(1976) HYZH 108/5. (Douarnenez) 'benn ar blavezh goude noe diskoulmet, kar or c'hreiz-den mat a va. ●86. diskoulmet : a noe diskoulmet, e oa krog da greskiñ.

    (4) (en plt d'un membre) Se dénouer.

    ●(1907) PERS 378. he zivesker a ziskoulmaz ive.

  • diskoulmet
    diskoulmet

    adj. (en plt d'un membre) Dénoué.

    ●(1907) PERS 288. gar ar bugel a oa diskoulmet, ha raktal e valeaz.

  • diskoulmus
    diskoulmus

    adj. Résoluble.

    ●(1931) VALL 652b. Résoluble, tr. «diskoulmus.»

  • diskoultr .1
    diskoultr .1

    adj.

    I. (en plt d'un arbre)

    (1) Émondé.

    ●(1869) FHB 244/279B. Evit ober koajou huel pe diskoultr, ne dleer kemeret nemet pin mor, pin goues, peupli guen, kistin ha kignez. ●(1876) TDE.BF 144b. Diskoultr, adj., tr. «A qui on a coupé les branches, qui a été émondé.» ●(1890) MOA 149a. Arbre auquel on a coupé les branches, tr. «guezen diskoultr.»

    (2) Qui n'est pas émondé.

    ●(1732) GReg 333a. Qui n'est pas émondé, tr. «Dicoultr.»

    II. (en plt d'une branche) Coupée.

    ●(1633) Nom 97b. Ramale : branche coupée, ou inutile : brancq trouchet, discoultr.

  • diskoultr .2
    diskoultr .2

    m. –où Branche d'émonde.

    ●(1732) GReg 114a. Branche coupée pour faire des fagots &c., tr. «discoultr. p. discoultrou.»

  • diskoultrañ
    diskoultrañ

    v. tr. d.

    (1) Émonder.

    ●(1659) SCger 46b. ebrancher, tr. «discoultra.» ●(1710) IN I 17. deüet eo an amser da ziscoultra ha da dailla ar guez hac ar guiny. ●(1732) GReg 333a. Emonder, tr. «Discoultra. pr. discoultret.»

    ●(1847) MDM 305. Ho diskar pe ho diskoultra [ar guez]. ●395. ma teufen da ziskoultra ar vezen-se ! ●(1857) CBF 112. N'hoc'h euz ket diskoultret mad ar gwez, tr. «Vous n'avez pas bien émondé les arbres.» ●(1876) TDE.BF 144b. Diskoultra, v. a., tr. «Emonder, parlant des arbres.»

    ●(1904) ARPA 290. Distaga 'reio kement scour ne zoug ket a frouez (…) ha discoultra 'reio an hini a zoug frouez, evit ma tougo muioc'h. ●(1912) MMPM 110. Led eo diskoultra ar vinien evit ma roïo muioc'h a frouez.

    (2) Démembrer.

    ●(1659) SCger 42a. demembrer, tr. «discoultra.»

  • diskoultrer
    diskoultrer

    m. –ion

    (1) Émondeur.

    ●(1732) GReg 333a. Emondeur, celui qui émonde les arbres, tr. «Discoultrer. p. discoultréryen.»

    (2) Brise-tout.

    ●(1909) BROU 226. (Eusa) Diskoultrer, tr. «Se dit aussi d'un casseur d'assiettes, d'un homme qui brise-tout.»

  • diskoultret
    diskoultret

    adj.

    (1) Émondé.

    ●(1732) GReg 333a. Emondé, ée, part. & adj., tr. «discoultret.»

    (2) sens fig. Diskoultret pezh ha pezh : émondé par le menu.

    ●(1732) GReg 333a. Emondé par le menu, tr. «Discoultret pez-ê-bez.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...