Devri

Recherche 'dizon...' : 16 mots trouvés

Page 1 : de dizon-1 (1) à dizonvus (16) :
  • dizon .1
    dizon .1

    adj. Non profond.

    ●(1923) SKET I 133. Al lec'h-se eus ar stêr, glan ha dizoun an dour ennan. ●(1969) LLMM 134/210. ribl ar morioù hag an tachennadoù dizon a zo tost dezhañ.

  • dizon .2
    dizon .2

    adj. Sevré.

    ●(1927) GERI.Ern 115. dizon adj., tr. «Sevré.» ●(1931) VALL 690b. sevré, tr. «dizon ou dizonet suiv. sens.»

  • dizon .3
    dizon .3

    m. Sevrage.

    ●(1909) BOBL 17 avril 225/2c. Poent an dizoun a zo eur gwall dra evit al leue. ●(1927) GERI.Ern 115. dizon m., tr. «sevrage.»

  • dizon .4
    dizon .4

    voir dizonañ

  • dizonadenn
    dizonadenn

    f. –où Animal sevré.

    ●(1931) VALL 690b. un veau, etc. sevré, tr. «dizonadenn f.»

  • dizonadur
    dizonadur

    m. Sevrage.

    ●(1927) GERI.Ern 115. dizonadur m., tr. «sevrage.»

  • dizonañ / dizoniñ / dizon
    dizonañ / dizoniñ / dizon

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Sevrer.

    ●(1499) Ca 68a. Dizonaff. g. seurer.

    ●(1659) SCger 110b. sevrer, tr. «dizouna.» ●145a. dizonna, tr. «sevrer.»

    ●(1857) CBF 48. Ken toc'hor eo ne heller ket he zizoun, tr. «Il est si chétif qu'on ne peut le sevrer.»

    ●(1909) BOBL 17 avril 225/2c. Meur a oad a zo da zizoun al leue. ●(1926) FHAB Mezheven 217. a-benn pevar pe bemp miz eo poent dizouna an oan. ●(1927) GERI.Ern 115. L[éon] dizouna, V[annetais] dizonein, T[régor] didon v. a. tr. «sevrer.»

    (2) par ext. Priver.

    ●(1847) MDM 240. hen dizoun diouz ar boued sall.

    (3) sens fig. Déshabituer d'un plaisir.

    ●(1732) GReg 279b. Detacher quelqu'un de ce qui faisoit son plaisir, tr. «Disouna ur re. pr. disounet.»

    ●(1927) GERI.Ern 115. L[éon] dizouna, V[annetais] dizonein, T[régor] didon v. a. tr. «déshabituer.»

    II. V. intr. sens fig. Perdre une habitude.

    ●(1895) GMB 190. En pet[it] Trég[uier] didoñnañ sevrer, veut dire aussi «perdre une habitude».

  • dizonest
    dizonest

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A.

    (1) Malhonnête.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 180). disonnest, déshonnête. ●(1499) Ca 24b. Bourder disonest. g. bourdeur deshonneste. fol indiscret. ●65a. Dishonest. g. deshoneste. ●(1575) M 3465-3466. Tra diræson difæçon disonest, tr. «Chose déraisonnable, vile, malhonnête.»

    (2) Déshonnête, contraire à la pudeur.

    ●(1621) Mc 28. Lauaret comsaou disonest en vn chuerzin. ●31-32. Paraillamant pa duer da desiraff e ve guir an hunureou disonest.

    ●(1659) SCger 41b. deshonneste, tr. «dishonest.» ●69a. indecent, tr. «dishonest ●Dire des paroles deshonnêtes, tr. «Lavaret compsyou disonest.»

    ●(1839) BESquil 61. ur gonze dishoneste ha lubric.

    ●(1904) DBFV 58a. dishonest, adj., tr. «déshonnête.»

    (3) =

    ●(1633) Nom 191b. Missio ignominiosa : congé infame : coungè iffam, dishonest.

    B. par euphém. Sale, malpropre.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. mal propre, tr. «lous, dibrop' dishonnest'.»

    II. Adv. Déshonnêtement.

    ●(1896) LZBt Meurzh 26. da gousket ha da gozeal dizonest.

  • dizonestiz
    dizonestiz

    f. –où

    (1) Malhonnêteté.

    ●(1915) MMED 178. var hent an dishonestiz.

    (2) Déshonnêteté, indécence.

    ●(1659) SCger 41b. deshonnesteté, tr. «dishonestis.» ●(1727) HB 218. Nep seurt dishonestis ha nep seurt disolanç. ●(1732) GReg 275a. Faire des actions deshonnêtes, tr. «Ober disonnestiz.»

    ●(1904) DBFV 58a. dishonestis, f. pl. eu, tr. «chose déshonnête.» ●(1929) FHAB Ebrel 155. n'eo ket a-vreman hepken eo ez eus bet graet dizonestiz war ar poent-se. ●(1935) KANNgwital 385/17. Ober disonestis ha dislealdet.

    (3) Acte déshonnête, indécent.

    ●(1710) IN I 384. da broposi un disonestis bennâc dezi.

  • dizonet .1
    dizonet .1

    adj.

    (1) Sevré.

    ●(1499) Ca 68a. Dizonet. g. seurez.

    ●(1836) FLF 4. Me so c'hoas var ma mam, n'on qet c'hoas disonet. ●(1872) ROU 63. Ul leue bian daou viz dizonet, a zo gret e goaz ganta, tr. «Un veau sevré depuis deux mois, (m. à m.) a fait son diminuer de volume.»

    ●(1931) VALL 690b. sevré, tr. «dizon ou dizonet suiv. sens.»

    (2) par ext. Dizonet diouzh : privé de.

    ●(1923) ADML 38. dizounet re alies diouz ar c'hig-fresk.

    (3) sens fig., iron. Bezañ dizonet diouzh : avoir perdu le goût d'un endroit, de faire qqc. ; avoir passé à qqn.

    ●(1877) BSA 140. me zo sur ez oc'h dizounet diouz ar mor ?

    ●(1910) MAKE 114. Bloaz goude, Truilhennig, dizounet mad diouz Pariz-ar-C'hagn, a zimezas da Nolaïg. ●(1949) KROB 14/6. Dizonet eo avat diouz an hent-houarn ! ●(1969) BAHE 62/24. Dizonet 'oa Andrewig evit ur c'hrogad, eus an neizhioù kazeg-koad…

    ►absol.

    ●(1924) BILZbubr 43-44/1030. Yac'haet ar pôtr, dionet evit atao ?

  • dizonet .2
    dizonet .2

    adj. Impur.

    ●(1557) B I 623. rac an con disonet, tr. «de ces chiens impurs.»

  • dizonidigezh
    dizonidigezh

    f. Sevrage.

    ●(1464) Cms (d’après GMB 190). dizonnidigaez. ●(1499) Ca 68a. g. desseurance. b. dizonidigaez.

    ●(1927) GERI.Ern 115. dizonidigez f., tr. «sevrage.»

  • dizoniñ
    dizoniñ

    voir dizonañ

  • dizoñjer
    dizoñjer

    adj. Qui n'est pas écœuré.

    ●(1869) FHB 210/6. al leanez nerzuz ha dizonjer.

    ●(1962) EGRH I 69. dizoñjer a., tr. « sans dégoût. »

  • dizoñv
    dizoñv

    adj. Indompté.

    ●(1923) SKET I 49. ha dizonv c'hoaz e kantree al loened-chatal. ●(1931) VALL 386b. Indompté, tr. «dizoñv.» ●(1962) EGRH I 69. dizoñv a., tr. « non apprivoisé, sauvage. »

  • dizoñvus
    dizoñvus

    adj. Indomptable.

    ●(1931) VALL 386b. Indomptable, tr. «dizoñvus.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...