Devri

Recherche 'drast...' : 10 mots trouvés

Page 1 : de drast (1) à drastus (10) :
  • drast
    drast

    m. & adv.

    (1) M. Destruction, dévastation.

    ●(1939) NZRKgwal 18. drast ar brezel.

    (2) Adv. A-zrast : vivement.

    ●(1557) B I 595. Ober he buez finuezaff / Dirac ma bisaig quent flachaff / A drast hastaff heb tardaff quet / Breman aman em damany / Creffhaff maz guelhet auset hy / Dimez dezy espediet, tr. «J'ai grand hâte de voir mettre fin à sa vie en ma présence, avant que je parte d'ici ; maintenant, sur mes ordres, traitez-la le plus mal que vous pourrez, et expédiez-la sans égard.»

  • drastadeg
    drastadeg

    f. Dévastation.

    ●(1962) EGRH I 72. drastadeg f., tr. « dévastation. »

  • drastadur
    drastadur

    m. Destruction.

    ●(1931) VALL 211b. Destruction, tr. «drastadur m.»

  • drastañ / drastiñ
    drastañ / drastiñ

    v. tr. d.

    (1) broyer, briser, détruire.

    ●(1927) GERI.Ern 120. drasta v. a., tr. «Broyer, briser.» ●(1931) VALL 211b. Détruire, tr. «drasta.»

    (2) Corriger physiquement, frapper.

    ●(14--) N 1477. e drastaff prest, tr. «le châtier sur-le-champ.»

    ●(1907) DIHU 30/475. ké em es en dout drastet me moéz. ●(1912) DIHU 79/9. Drastet é bet Minourig Kervotéz ar «torheu» é ziardran. ●(1912) MMPM 74. Penaoz an den ha ne ra nemet tremen var an douar bepred drastet gant an doan a helfe sounjal drasti he vreur ? ●(1921) GRSA 333. a vonet de zrastein énebour Doué. ●(1927) GERI.Ern 120. drasta v. a., tr. «maîtriser, châtier.» ●(1934) BRUS 51. Corriger (en frappant), tr. «drastein.» ●(1937) DIHU 310/245. Hag a p'er gourdrouzér – ne laran ket a p'er drastér. ●(1939) RIBA 136. Komz e hrant ag en drastein ha rah, aveit en dihoari.

    (3) Abîmer, esquinter.

    ●(1906-1907) EVENnot 18. (Priel) Drastan dillad e res gand da varc'h houarn, tr. «Abîmer, déchirer, user.» ●(1927) GERI.Ern 120. drasta v. a., tr. «endommager par l'usage.»

  • draster
    draster

    m. –ion

    (1) Destructeur, ravageur.

    ●(1931) VALL 211b. Destructeur (personne), tr. «draster.» ●(1954) BAHE 2/5. distrujer an ene, draster ar c'haerder. ●(1962) EGRH I 72. draster m. -ien, tr. « dévastateur. »

    ►[empl. comme épith.]

    ●(1912) BUAZpermoal 356. Attila, eur roue draster.

    (2) sens fig. Dilapidateur.

    ●(1913) PRPR 20. «Stanis» a oe eur mab draster. Dispign a reaz e zanvez en Paris, ha mervel a reaz iaouank.

  • drasterezh
    drasterezh

    m.

    (1) Destruction.

    ●(1931) VALL 211b. Destruction, tr. «drasterez m.»

    (2) Correction, punition.

    ●(1939) RIBA 54. Hujaotereh, goapereh, drastereh ne hrent ket d'er haeh gorig na diskein nag ober.

  • drastet
    drastet

    adj.

    (1) Ravagé.

    ●(1920) FHAB Genver 194. ar gwad skuilhet, ar madou drastet. ●(1949) ENRO 303. Hag, evel ma vije grizilh e vije, e kouezh a vruzhunnoù war ar parkoù drastet.

    (2) Drastet gant ar boan : ravagé par la douleur.

    ●(1877) BSA 249. Goude tri dervez ha teir nosvez tremenet ep cousket, drastet gant ar boan, ar c'hrouadur a ioa en he dremenvan.

  • drastidigezh
    drastidigezh

    f. Dévastation.

    ●(1962) EGRH I 72. drastidigezh f., tr. « dévastation. »

  • drastiñ
    drastiñ

    voir drastañ

  • drastus
    drastus

    adj.

    (1) Dévastateur.

    ●(1920) KZVr 366 - 07/03/20. drastus : an hent-se a zo drastus d'ar c'hirri. Heman a zo drastus war e zilhad, egile war e voued. ●(1931) VALL 211b. Destructif, tr. «drastus.»

    (2) Embarrassant.

    ●(1895) GMB 196. En pet[it] Trég[uier], on dit drastuz embarrassant.

    (3) Difficile, épuisant.

    ●(1895) GMB 196. En pet[it] Trég[uier], on dit drastuz (blé) difficile à couper, à ramasser.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...