Devri

Recherche 'kildro...' : 9 mots trouvés

Page 1 : de kildro-1 (1) à kildrouk (9) :
  • kildro .1
    kildro .1

    adj. Inconstant.

    ●(1752) PEll 501. Kildro, tr. «Inconstant, errant, changeant, variable.»

    ●(1876) TDE.BF 345a. Kildro, adj., tr. «Volage, léger, inconstant.»

  • kildro .2
    kildro .2

    m./f. & adv. –ioù

    I. F.

    (1) (en plt d’un chemin, d’un itinéraire) Détour.

    ●(1896) GMB 555. pet[it] tréc[orois] kildro m. détour.

    ●(1907) AVKA 24. Da vo (…) peb krec'h plenaet, ar c'hildroio resaet. ●(1928) BREI 57/2a. En eur c'hildro, koulskoude, e welomp eun den o vont en hon rôk. ●(1954) VAZA 166. da loveal e meur a fjord gant muioc’h a gildro ha gouezoc’h c’hoazh eget re Sveden.

    (2) (en plt de lignes tracées) Entrelacs.

    ●(1921) FHAB Ebrel 84. linennou flour d'al lagad hag en em veske, en em glaske, ganto n'ouzon ped tro ha kildro.

    II. sens fig.

    (1) Tergiversation.

    ●(1857) HTB 172. An tad goude meur a zigare hag a gildro a lezas he vap da vont gantan.

    (2) Ruse, tromperie.

    ●(1866) LZBt Gwengolo 198. ec'h eo red adeeunan ioulo (bolanteo) kamet adaleg ar vugaleach gant ann druflerez hag ar c'hildro. ●(1866) LZBt Du 222. he gomzo hep nep kildro am laka souezet.

    ●(1905) BOBL 18 novembre 61/2a. kavet e vo mare pe vare trukou ha kildroiou evelse da greski deuz eun neubeudik ho patant. ●(1919) MVRO 6/4d. n'euz hallet hini bed deuz outê / Dre nerz na dre gildro kaout an trec'h warnout-te.

    (3) =

    ●(1986) PTGN 60. Réd eo tremen dre gildroiou paotred ar bureoiou.

    (4) (en plt de qqn) Personne sur qui on ne peut compter, trompeur.

    ●(1752) PEll 501. Kildro, comme substantif, un vagabond, un homme sur qui on ne peut faire aucun fonds, un trompeur. Ce mot est commun en Léon & Cornwaille.

    III. Adv. A-gildro : (?) En formant des méandres (?).

    ●(1935) BREI 437/3b. ster an Odet, ledan ha dôn, a douge a gil-dro (…) bagiou ar besketaerien d'ar mor bras.

  • kildroadenn
    kildroadenn

    f. –où Inversion.

    ●(1914) DFBP 190a. inversion, tr. «Kildroadenn.»

  • kildroadur
    kildroadur

    m. Retournement, renversement.

    ●(1865) LZBt Gouere 18. Diou pe deir gwech hon euz bourreviet an-ehan, hep e ve bet kildroadur enn he ansavio.

  • kildroenn
    kildroenn

    f. –où

    I.

    (1) (en plt d'un chemin) Détour.

    ●(1903) MBJJ 147. Goude bean græt eur gildroen pe diou, e tremen a-biou d'ar chapel. ●(1925) SATR 84. An hent hon deus grêt a zo hir, ha stank ar c'hildroennou ennan. ●(1931) VALL 212b. Détour, tr. «kildrôenn f.» ●694b. (une) sinuosité, tr. «kildrôenn f.»

    (2) (en plt d'un cours d'eau) Méandre.

    ●(1903) MBJJ 102. ennan meur a gildroen. ●(1931) VALL 456a. Méandre, tr. «kildrôenn f.»

    (3) (en plt de qqn) Ober kildroennoù : faire des détours.

    ●(1902) PIGO I 196. An ti na oa ket pell, ha koulskoude, n'o devoa ket a fin d'ober kildroenno.

    II. sens fig.

    (1) Détour, biais, prétexte.

    ●(1931) VALL 212b. Détour, biais, prétexte, tr. «kildrôenn.»

    (2) Hep kildroenn : sans détour.

    ●(1909) FHAB Gwengolo 266. Va lezit da lavaret d'eoc'h, heb tamm kildroen ebet (...) peger bras eo va nec'hamant.

  • kildroennek
    kildroennek

    adj. Sinueux.

    ●(1931) VALL 456a. Qui fait des méandres, tr. «kildrôennek.» ●694a. Sinueux, de forme (stable) sinueuse, tr. «kildroennek.»

  • kildroenniñ
    kildroenniñ

    v. intr.

    I. Faire des détours, des méandres, méandrer.

    ●(1902) PIGO I 167. Na heuilhe na hent na gwenojen, mes kildroenni e mesk ar c'hoat. ●(1920) FHAB C'hwevrer 242. ar gwenilied deut eus ar broiou pell o kildroenni endro d'o zour. ●(1931) VALL 212b. faire des détours, tr. «kildrôenni.» ●456a. faire des méandres, tr. «kildrôenni.»

    II. sens fig.

    (1) =

    ●(1874) POG 69. Ann techou fall, ar garantez, / O kildroenni em spered.

    (2) Kildroenniñ gant : tergiverser.

    ●(1920) LZBt Meurzh 21. Able na gildroennas ket gant e zeveriou a gristen.

  • kildroet
    kildroet

    adj. (?) Tourné à l'envers (?).

    ●(1912) BUAZpermoal 250. O fenn war o choug kildroet.

  • kildrouk
    kildrouk

    adj.

    I. (en plt de qqn, d'un animal)

    (1) Méchant et sournois.

    ●(1927) GERI.Ern 289. kildrouk, tr. «méchant, sournois.» ●(1931) VALL 146b. (chien, animal, homme) méchant et sournois, tr. «kildrouk.» ●705a. Sournois, tr. «kildrouk.»

    (2) (Chien) qui mord sans aboyer.

    ●(1927) GERI.Ern 289-290. kildrouk, tr. «(chien) qui mord sans aboyer.» ●(1931) VALL 119b. (Chien) qui mord sans aboyer, tr. «kildrouk.»

    II. (Paroles) sournoises.

    ●(1960) PETO 47. adlarout glabous kildrouk tud / O deus ma heuget ha fastet.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...