Devri

Recherche 'orin...' : 6 mots trouvés

Page 1 : de orin-1 (1) à orink (6) :
  • orin .1
    orin .1

    m./f. –ed

    (1) Engeance, espèce, sorte (de gens).

    ●(1876) TDE.BF 488b. Orin, s. f. C[ornouaille] ; pl. orined, tr. «engeance, ramassis, en mauvaise part.» ●(1877) EKG I 143. Red eo dign karza ar vro euz an orinn dud-se. ●(1879) BMN 140. Bez' e oa c'hoaz eun orin dud all, ha ne blije ket muioc'h dezho doare Dom Michel ●(18--) SAQ II 390. Penaoz karet eun hevelep orin dud ?

    ●(1905) KANngalon Eost 479. Mall eo skuba kuit an orin torfetourien-ze. ●(1907) KANngalon Gwengolo 491. na pebez orin tud divalo ar framasouned. ●(1927) GERI.Ern 426. orin, m., tr. «engeance.»

    (2) Race, postérité.

    ●(14--) N 1424. Nedeo disenor dam orin, tr. «Ce n'est pas un déshonneur pour ma race.»

    ●(1876) TDE.BF 488b. Orin, s. f. C[ornouaille] ; pl. orined, tr. «Race, postérité d'un individu, les petits d'une femelle.»

    ●(1927) GERI.Ern 426. orin, m., tr. «Race, postérité.»

    (3) Enfant, progéniture.

    ●(1868) SBI II 18. sao war da orinn, tr. «lève-toi pour soigner ton enfant.» ●eun orin fall ! tr. «un mauvais mioche !»

    (4) Personne originale.

    ●(1872) ROU 93b. Au haut Léon, orin, se prend souvent pour, original. Ennez a zo un orin. ●(1876) TDE.BF 488b. Orin, s. f. C[ornouaille] ; pl. orined, tr. «Il s'entend aussi au sens de original, s. m. homme qui fait d'habitude des choses que les autres ne font pas.» ●(1889) ISV 343. ar c'habiten Poulteo, eun orin a zen. ●347. Var al lestr ez oa eun orin ar seurt n'oc'h eus guelet biscoas.

    ●(1904) SKRS I 84. Ar paotr-man, sur avoalc'h ne deo 'met eun orin / Deuët da ober goap ouzin. ●(1927) GERI.Ern 426. orin, m. pl. ed, f. ez, tr. «homme bizarre, original.»

    (5) Origine.

    ●(1872) ROU 93b. Il est originaire de, tr. «An orin aneza a zo eus.»

    ●(1927) GERI.Ern 426. orin, m., tr. «origine.»

  • orin .2
    orin .2

    s.

    (1) Urine.

    ●(1499) Ca 149b. Orin. g. orine.

    ●(1876) TDE.BF 488b. Orin, s. m., tr. «Urine des animaux.»

    (2) Excrément.

    ●(1876) TDE.BF 488b. Orin, s. m., tr. «excréments des animaux.»

    ●(1927) GERI.Ern 426. an daou orin, tr. «les excrément et l'urine des animaux.»

  • orinal
    orinal

    s. Urinal.

    ●(1499) Ca 149b. Orinal pour pisser.

  • orinañ
    orinañ

    v. intr.

    (1) Uriner.

    ●(1499) Ca 149b. Orinaff. g. oriner.

    (2) Produire, faire souche.

    ●(1927) GERI.Ern 426. orina, tr. «produire, faire race.»

    (3) (botanique) Germer.

    ●(1927) GERI.Ern 426. orina, tr. «germer, parl. des plantes, des graines.»

  • oriner
    oriner

    m. –ion Reproducteur.

    ●(1977) PVPR 110. E Treastell hag e Roc'h Kerezenn e oa un tarv-oriner.

  • orink
    orink

    s. (pêche) Orin.

    ●(1925) BILZ 141. Oring (pe : orin), tr. «corde qui relie le casier à la bouée qui indique son emplacement.» ●(1977) PBDZ 808. (Douarnenez) orinkoù, tr. «des orins.» ●(1970) GSBG 39. (Groe) orik, tr. «orin (de canot).»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...