Devri

c'hagn

c'hagn

interj. Onomatopée qui imite du bruit (d'un chien, etc.) qui mange en arrachant des morceaux.

(1766) MM 1384. ar c'hi, aign, aign... crapat outa, tr. «Le chien hagn, hagn, lui rentre dedans.»

(1924) BILZbubr 42/973. Hagn ! hagn ! eur grogadenn en e vorzed. ●(1936) TKAL II 18. bet dibennet gant eun taol dant : agn !