Devri

fachañ / fachiñ

fachañ / fachiñ

v.

I. V. intr.

(1) Fachañ ouzh, diouzh ub. : se fâcher avec qqn.

(1790) MG 29. N'eèllan quet pad, a pe za d'er-ré e garan, fachein dohein.

(1838-1866) PRO.tj 189. Pe mar fachont diouzac'h.

►absol.

(1790) MG 337. Douciq, me hoær ; ne fachet quet.

(1846) BAZ 109. an den barbar-ze a fachas. ●(1860) BAL 218. Ouzpen-se, oa buan da facha ractal ma vize stourmed outi. ●(1868) KTB.ms 14 p 1. arabad a vo d'ac'h facha. ●(1879) ERNsup 161. D'ann dist'rañ vad, e fach, il se fâche à la moindre chose, pour la moindre raison, Go[ello], Trég[uier].

(1902) PIGO I 89. an diaoul a c'hoarz ha Doue a fach. ●(1911) BUAZperrot 770. Arabad facha, arabad mouzat.

(2) Fachañ du : se fâcher tout rouge.

(1906) GWEN 32. En dro-man, Ian An Hir a fachaz du.

II. V. tr. d. Fâcher (qqn).

(1860) BAL 180-181. eb facha den ebed.

III. V. pron. En em fachañ.

(1) V. pron. réfl. Se fâcher.

(1621) Mc 56. Milliguet em eux, hac en em fachet ouz ma hentez.

(1710) IN 132. he fried o tont d'en em facha.

(1829) HBM 3. n'en em fachit qet, hini gôs. ●(1834) SIM 124. mont a ràn ; n'en em fachit ket. ●(18--) SAQ II 71. En em facha, mouzat ?

(2) V. pron. réci. Se fâcher.

(1869) SAG 13. Arabat enem daga nag enem facha, va mignoun, evit ken-nebeut a dra.