Devri

sabliñ / sablañ

sabliñ / sablañ

v. tr. d. Sabler.

(1732) GReg 836a. Sabler, couvrir de sable, tr. «Sabra. pr. sabret. Van[netois] sableiñ. pr. sablet.» ●Il a sablé les allées de son jardin, tr. «sabret èn deus e alezyou.»

(1905) LZBg Gwengolo 235. sablein en hent.