Devri

Recherche 'Dibreder...' : 3 mots trouvés

Page 1 : de dibreder-1 (1) à dibrederaj (3) :
  • dibreder .1
    dibreder .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    A. (en plt de qqn)

    (1) Sans souci.

    ●(1499) Ca 101b. Gruec dipreder. g. femme qui mett hors delle tout ennuy. ●(1647) Am 512. Rust a dibreder hen touez lycerou, tr. «Rude et sans souci parmi des draps.»

    ●(1659) SCger 38b. deloisir, tr. «dibreder.» ●(c.1718) CHal.ms iv. sans souci, tr. «dibreder, diuelconi, dissourci.»

    ●(1867) MGK 35. neuze vemp dibreder. ●56. Ar verc'h, war he meno, laouen ha dibreder. ●(1869) SAG 88. ne vankin ket da grezki danvez va zad ha va mam, o deuz bet bevet re zibreder. ●(1888) SAQ I 35. ne jom ket (…) ar speret disoursi, diaket, dibreder.

    ●(1904) DBFV 47b. diberdér, diberdé, dibredér, adj., tr. «insouciant, négligent, fainéant ; sans inquiétude, sans souci, sans ordre.» ●(1908) PIGO II 18. mouezig eur skrilh o kanan dibreder e-unanik penn en korn ar fornigell. ●(1911) BUAZperrot 132. a veve didrouz ha dibreder. ●(1930) KANNgwital 334/454. merc'hed dibreder ha diempenn. ●(1939) MGGD 25. kerz dibreder etrezek Roazon.

    (2) Inoccupé, qui a du loisir.

    ●(1860) BAL 23. Amzer ! o ! neket amzer a vanco deoc'h. Daoust a ne vezit ket meur a veach dibreder avoualc'h evit mont a gostez da ober ur pennadic lenn. ●(1872) ROU 90b. Puisque j'ai du loisir, tr. «Pa oun dibreder, (b[as] et h[aut] L[éon].» ●(1877) EKG I 67. e viche dioc’h-tu bodet enn dro d’eomp kement den vak ha dibreder a viche e kear.

    (3) Oisif, fainéant.

    ●(1659) SCger 55b. faineant, tr. «dibreder.» ●(c.1718) CHal.ms ii. faineant, tr. «didalué dibreder, feneant, Lurus.»

    ●(1856) VNA 175. d'apprendre aux enfants à être brutaux, querelleurs, oisifs, tr. «de zisquein bugalé de vout brutal, tabuterion, diberdér.» ●(1872) ROU 71a. Tud iaouanc a vezo dibreder en em dôlo da voalober, tr. «les jeunes gens qui sont oisifs s'abandonnent au mal.»

    B. (en plt de qqc.) (Argent) oisif, improductif.

    ●(1633) Nom 201a. Pecunia otiosa, nummi vacui : denier oisif, auec lequel on ne pratique point : vn dyner dibreder, da lauaret eo, archant cuz pe gant hiny ne gounezer nep mat.

    II. Adv. Insouciemment, négligemment.

    ●(1867) MGK 87. Ann eil hag egile (….) / a ielo d'ar ger / Great ho labour, ha skuiz, da gousket dibreder.

    ●(1904) DBFV 47b. diberdér, diberdé, dibredér, adv., tr. «sans inquiétude, sans souci, sans ordre.»

  • dibreder .2
    dibreder .2

    m. –ion Personne fainéante, sans soucis, oisive.

    ●(1878) SVE 13. Labourit pa gousk an dibreder, / Ho pezo ed leun ar zolier, tr. «Travaillez quand dort le fainéant, / Vous aurez du blé plein le grenier.»

  • dibrederaj
    dibrederaj

    m. Fainéantise.

    ●(1904) DBFV 47b. diberdéraj, m., tr. «fainéantise (l'A.).»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...