Devri

Recherche 'Skav...' : 8 mots trouvés

Page 1 : de skav (1) à skavennad (8) :
  • skav
    skav

    coll. (botanique)

    I.

    (1) Sureau.

    ●(1499) Ca 180b. Scau. g. ceu. ●(1633) Nom 107a. Sambucus : seu, suseau, sehu, sureau : scao.

    ●(1659) SCger 110b. suseau (lire : sureau), tr. «scao.» ●170b. scao, tr. «du su[reau].» ●(c.1718) CHal.ms iv. Sureau, tr. «scaav', scaauen.» ●(1732) GReg 896b. Du sureau, tr. «Scao.»

    ●(1876) TDE.BF 570a. Skavenn, s. f. tr. «Plant de sureau ; pl. skav, masculin.» ●(1879) BLE 35. Sureau noir. (S. nigra. L.) Skaô, skav.

    ●(1905) MRPL 8. Etouez ar c'helvez hag ar skao. ●(1908) PIGO II 6. eus a zindan eur bod skô. ●(1934) BRUS 262. Un sureau, tr. «ur skaùen, f., pl. skaù.» ●(1961) LLMM 86/155. e oa dija splann an deiz hag a-heligentañ e richane an evnigoù er brankoù skav ha spern-gwenn.

    (2) Koad skav : du sureau.

    ●(1732) GReg 896b. Du sureau, tr. «coad sao. coed scau.»

    (3) Bod skav : buisson de sureau.

    ●(1732) GReg 896b. Buisson de sureau, tr. «Bod scao. p. bodou scao.»

    (4) Dour skav : tisane de sureau.

    ●(1834) SIM 133. un anter-taçad dour-sco.

    II. Pistolenn skav : sarbacanne. voir pistolenn.

    III. Hadañ bleuñv skav en ur prad dourek :

    ●(1857) CBF 56 (L). Diwallit, Alanik ar madigou, na vec'h oc'h hada bleun skao enn ur prad dourek, tr. «Prenez garde, Alain l'enjoleur, ne semez-vous pas des fleurs de sureau dans un pré humide ?»

  • skav-bihan
    skav-bihan

    coll. Hièbles.

    ●(1876) TDE.BF 570a. Skavenn-vihan, tr. «Hièble, arbre ; pl. skao-bihan, masculin.»

    ►skavenn-vihan f. Hièble.

    ●(1876) TDE.BF 570a. Skavenn-vihan, tr. «Hièble, arbre ; pl. skao-bihan, masculin.»

  • skav-gwrac'h
    skav-gwrac'h

    coll. (botanique)

    (1) Érables.

    ●(1499) Ca 172a. Rabl alias scau groach. g. airable cest vne arbre.

    ●(1732) GReg 364a. Erable, arbre, tr. «Scaven-grac’h. p. scau-grac’h, scavennou-grac’h.»

    ●(1904) ARPA 232. hag e pignas en eur vezen scao grac’h evit he velet. ●(1907) AVKA 226. hag e krapas en ur wec’hen skao-groac’h. ●(1931) VALL 269b. Érable, tr. « skao-gwrac’h coll. » ●(1979) TRBU 18. Euz amañ, en traoñ, e welan war neuñv er pellder eun didermen a vevenn gwez sapr ha skao-gwrah, tr. « D’ici, en bas, je vois flotter au loin une interminable lisière de sapins et d’érables. »

    skavenn-wrac’h f. Érable.

    ●(1732) GReg 364a. Erable, arbre, tr. «Scaven-grac’h. p. scau-grac’h, scavennou-grac’h.»

    ●(1931) VALL 269b. Érable, tr. « skavenn-wrac’h f. pl. skavenned-gwrac’h. »

    (2) Fusain.

    ●(1931) VALL 324a. Fusain, tr. « skao-gwrac’h. »

    ►skavenn-wrac’h f. Fusain.

    ●(1931) VALL 324a. Fusain, tr. « skavenn-wrac’h f. pl. skavenned-gwrac’h. »

  • skav-gwrac'h-gwenn
    skav-gwrac'h-gwenn

    coll. (botanique) Sycomores.

    ●(1879) BLE 1. Faux platane. (A. pseudo-platanus. L.) Skaô-grac'h gwenn. Sycomore.

    ●(1931) VALL 721a. Sycomore, tr. «skao-gwrac'h gwenn col. sg. skavenn-wrac'h wenn pl. skavenned-gwrac'h gwenn.»

    ►skavenn-wrac'h-wenn f. : sycomore.

    ●(1931) VALL 721a. Sycomore, tr. «skao-gwrac'h gwenn col. sg. skavenn-wrac'h wenn pl. skavenned-gwrac'h gwenn.»

  • skaveg
    skaveg

    f. Lieu planté de sureaux.

    ●(c.1718) CHal.ms iv. brousse de sureau, tr. «scaauec.» ●(1732) GReg 896b. Buisson de sureau, tr. «Van[netois] scaoüeg. p. éü.»

  • skavenn .1
    skavenn .1

    f. –ed, skav

    I. (botanique)

    (1) Sureau.

    ●(1499) Ca 189a. Squauenn. g. ceus vng arbre.

    ●(c.1718) CHal.ms iv. Sureau, tr. «scaav', scaauen.» ●(1732) GReg 896b. Sureau, arbre, & ordinairement arbrisseau, tr. «Scavenn. p. scavenned, scavennou. Van[netois] scaoüenn. p. scaoüennéü.» ●(1744) L'Arm 372a. Surëau, tr. «Scauênn.. neu.»

    ●(1876) TDE.BF 570a.

    ●(1907) VBFV.bf 69a. skaùen, f. pl. neu, tr. «plant de sureau.» ●(1934) BRUS 262. Un sureau, tr. «ur skaùen, f., pl. skaù.»

    (2) Tige creuse de sureau.

    ●(1907) VBFV.bf 69a. skaùen, f. pl. neu, tr. «tige creuse du sureau.»

    II. par anal. Tuyau, canelle.

    ●(1732) GReg 133b. Canelle, ou, canulle, ou fontaine. tuyau de cuivre qu'on met à un tonneau qui est en perce, tr. «scavenn. p. scavennou.»

    ●(1876) TDE.BF 570a. Skavenn, s. f. tr. «canelle de tonneau.» ●(1890) MOA 171b. Clef de barrique, tr. «skaven, f. (C[ornouaille]).»

    ●(1906) HIVL 158. eit rein dehou de zébrein, ret e oé hum chervij ag ur skaùen dir toul a ziabarh e vezé lakeit én é houg. ●(1913) THJE 30. rekis oé boutein én hou get ur skaùen aveit en derhel én é saù.

  • skavenn .2
    skavenn .2

    f. (tissage) Volue.

    ●(1918) ITEX 47. Volue garnie (la trame de fil ou de laine enroulée sur un petit fuseau que l'on fixe à l'intérieur de la navette). Skaùen (Vann. Languidic). ●(1919) DBFVsup 62b. skaùen, f., tr. «canette qui est dans la chasse de la navette, volue.» ●(1919) DBFVsup.ad 74. skaùen, tr. «volue, canette creuse dans l'intérieur de la navette.»

  • skavennad
    skavennad

    f. –où Fil qui garnit la volue.

    ●(1919) DBFVsup.ad 74. skaùennad, tr. «fil qui garnit la volue.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...