Recherche 'abim...' : 4 mots trouvés
Page 1 : de abim (1) à abimin-abiman (4) :- abimabim
[mbr abism, abim, abym, brpm abismë, abime, abim < vfr abysme, abime, etc < lat abyssus + -issimus (lat chrét) (FLMB 68, TLFi s. abîme)]
M. –où
(1) Abîme.
●(1464) Cms (d’après DEBm 193). abism, abîme. ●(1499) Ca 3b. Abim. g. abisme. ●(1633) Nom 230b. Abyssus : abisme : abim. ●(1612) Cnf 193 [78a]. Goudé an maru ves hon Saluer ez gueler digor è costez dré vn taol goaff, pé dré heny ez voué digoret an porz ves an abym an diuinité à Doué.
●(c.1680) NG 1174. Er bedervet abismë. ●(1744) L'Arm 4b. Abyme, tr. «Abime.. pl. eu. m.» ●(c.1785) VO 23. quentéh é couéhemb én un abim. ●(1790) MG 327. én un abim a béhedeu. ●(1792) BD 4038. en abim eproffondo, tr. «dans l'abîme elle s'effondrera.»
●(1831) MAI 25. ractal e hat-coueen bars an abim. ●(1857) GUG 32. Ar vorden en abim.
(2) Enfer.
●(1557) B I 792. Digueriff abim an ty man / Maz duy gant touffoul dan goulet, tr. «que j'ouvre l'abîme de cette demeure pour qu'il aille au fond, dans un tourbillon.» ●(1575) M 1217-1218. An douar gant é poes, alaca da froesaff, / A scrap bede'n abym, han lim de opprimaff tr. «Il fait par son poids, crever la terre, / En l'entraînant jusqu'à l'abîme et l'enfer, pour l'opprimer.» ●1602. En Abym ancrimet, tr. «Condamnés à l'abîme.»
(3) Puñs an abim binimet : l'enfer.
●(1530) J p. 97b. En tan flamm eternalamant / En poan ha langour ha tourmant / Bede an fondamant plantet / Da bezaf hep flaig ostaget / En puncc an abim venimet, tr. «puissent les flammes éternelles, puissent les supplices et les maux qui plongent leurs racines jusqu'aux entrailles de l'enfer, être mon partage assuré ; puissé-je trouver place au plus profond recoin possible de l'Abîme empesté.»
- abimañabimañ
voir abimiñ
- abimetabimet
[brpm abymet, voir abim + -et .1]
Adj. Abîmé, englouti.
●(1710) IN I 114. hac ez oun abymet gant an tempest.
- abimiñ / abimañabimiñ / abimañ
[mbr (en em) abimaff, brpm (um) abimein, voir abim + -iñ, -añ]
V.
I. V. tr. d.
(1) Engloutir.
●(1744) L'Arm 4b. Abymer, tr. «Abimein.»
●(1857) LVH 232. Ou holér, a pe oent arfleuet dohemb, e oé èl ur reviér blaoahus prest d'hun abimein.
(2) Abîmer, endommager.
●(1906) GWEN 26. tennet ar mel heb abimi ar c'hoar.
II. V. pron. réfl. En em abimiñ : s'abîmer.
●(1633) Nom 230a. Terram desidere : s'affaisir, abismer, enfoncer : en em abimaff, en em anfounciff.
●(1744) L'Arm 4b. S'abymer, tr. «Um Abimein.»