Recherche 'absolv...' : 8 mots trouvés
Page 1 : de absolv (1) à absolvin-absolvan-absolv (8) :- absolvabsolv
voir absolviñ
- absolvañabsolvañ
voir absolviñ
- absolvennabsolvenn
[mbr absoluenn, absoluen, brpm absolven, mgall absolfen (mot douteux) < absolv + -enn (GPCY 4b, MLLB 129ab)]
F. –où
(1) Absolution.
●(1499) Ca 3b. Absoluenn. absolution. ●(1612) Cnf 32a. receuff ab absoluen.
●(1659) SCger 128a. Absolven, tr. «absolution.» ●(c.1680) NG 506. Mon bezo absolven. ●(1790) MG 48. refus en absolvèn. ●195. receu en assolvèn. ●365. Pe vehai hanàuét hennen eid er péh m'en dai, jamæs ne vehai reit an assolvèn dehou… ●(1792) BD 4518. pa der da gauet arbellec da gauet absoluen, tr. «quand on va trouver le prêtre pour avoir l'absolution.» ●(17--) EN 2115. rein dach an absoluen, tr. «vous donner l'absolution.»
●(1821) SST 77. en assolven. ●(1847) FVR 16. Ann absolvennou a roont / N'int ket gwir absolvennou. ●(1849) LLBg I 55-56. er belleg, e berh Doué, / E daul en asolven ar é gaih vugalé. ●(18--) GBI II 214. Da roï dehan ann absolvenn, tr. «Pour lui donner l'absolution.» ●(1877) EFV 2-3. covessat er péhedeu ha receu er pardon a nehai dré er honzeu ag en assolven, nouïein, consacrein dré gonzeu ha dré vercheu a zianvæz e zou mercheu sansibl.
●(1936) PREZ 24. e vezo roet d'ezan an aboslven.
(2) Absolvenn gleiz : délai, ajournement d'absolution.
●(1732) GReg 260b. Délay d'absolution, tr. «absolvenn gleiz.»
●(1857) CBF 60. Korbellet eo bet, ann absolven gleiz en deuz bet, tr. «Il a été différé, il n'a pas reçu l'absolution.»
(3) Absolvenn-veur : absoute.
●(1927) GERI.Ern 7. absolvenn veur, tr. «absoute.»
(4) Kaout absolvenn war : être absout de.
●(1880) SAB 8. c'hoant deoc'h da gaout pardoun c'hoas, absolvenn var oc'h oll bec'hejou, en aviz pellaat ato diouz an ifern.
- absolvennerabsolvenner
[absolv + -enn + -er .6]
M. –ion Prêtre qui absout trop facilement.
●(1927) GERI.Ern 7. absolvenner m., tr. «prêtre qui absout (trop facilement).»
- absolverabsolver
[absolv + -er .6]
M. –ion
(1) Confesseur qui donne l’absolution.
●(1962) EGRH I 3. absolver m. -ien, tr. « confesseur qui donne l’absolution. »
(2) Prêtre qui absout trop facilement.
●(1876) TDE.BF 3b. Absolver s. m., tr. «Confesseur commode qui donne facilement l'absolution. »
●(1927) GERI.Ern 7. absolver m., tr. «prêtre qui absout (trop facilement).»
- absolverezh
- absolvet
- absolviñ / absolvañ / absolvabsolviñ / absolvañ / absolv
[mbr absoluaff, absolff, assolff < form. savante du lat absolu- (base de absoluere) + -iñ, -añ ; voir absolvenn]
V. tr. d.
I. (religion)
(1) Absoudre, donner l'absolution à.
●(1499) Ca 3b. Absoluaff. g. absouldre. ●(c.1500) Cb 18a. Assolff. vide in assoluaff. ●(1612) Cnf 13a. ego te absoluo, me az absolff. ●46b. né gallé quet è absolff.
●(1659) SCger 128a. Absolvv, tr. «absoudre.» ●(1792) BD 1071. piou veso ar bellec adeus dochabsolvin, tr. «Qui sera le prêtre qui viendra vous absoudre ?»
●(1847) FVR 127. gellout absolvi / hag anavout ho komzou c'houi. ●(1865) LZBt Gouere 12. Komzet hon deuz ann eil gant eguile, nep kristen all gan-imp, hag en deuz absolvet ac'hanon. ●(1869) KTB.ms 14 p 201. met ar Pab he-unan na fell ket d'ehan hen absolvi.
●(1904) DBFV 2a. absolvein, tr. «absoudre.» ●(1907) PERS 336. Daoust hag absolvi ac'hanoc'h a c'hellint ? ●(1911) BUAZperrot 157. absolvi an den-ze.
►absol.
●(1924) BILZbubr 37/810. An dud ne absolvont ket… Doue a zo madelezus !...
(2) Absolviñ ub. eus, diouzh udb. : absoudre qqn de qqc.
●(1727) HB 595. hac onn absolvi diouz quement a ve capabl d'onn ampeich da antren er Barados.
●(18--) SAQ II 111. Hoc'h absolvi a rân euz ho pec'hejou.
II. Adjuger.
●(1744) L'Arm 7a. Adjuger, tr. «Assolvein.»
●(1904) DBFV 12b. asolvein, v. a., tr. «adjuger.»