Devri

Recherche 'afer...' : 5 mots trouvés

Page 1 : de afer (1) à aferus (5) :
  • afer
    afer

    [mbr afferou (plur.), brpm æffer, affer < vfr afaire « ce que l’on a à faire » (DEBM 280, GMB 20, FLMB 70, TLFi s. affaire)] cf. efer et dérivés

    f. –ioù, –où

    I.

    (1) Affaire.

    ●(1633) Nom 2a-b. Tabulæ publicæ : le liure de la ville : leufr ker, an leufr euit micher afferou ker. ●129a. Fabrica materaria, lignaria : l'ouuroir du marinier : an plaçc ma vez an merdeat ô ober ez afferou.

    ●(1732) GReg 15a. Une affaire scabreuse, tr. «Un æffer amgestr.» ●200a. Un affaire de consequence, tr. «Un æffer pouësus.» ●261a. Une affaire delicate, tr. «un æffer amgestr.»

    ●(1834) SIM 14. afferaou ar gouarnamant. ●75. un affer vad evidomp. ●(1896) GMB 658. à St-Mayeux (...) chomed e 'n afer-ze a-skléñj kaer, tr. «cette affaire est restée en suspens.» ●(1883) CDFi 165-10 mars p 2. affer ar skol a jomaz a zistribill.

    (2) Dissension, querelle.

    ●(1869) FHB 251/330a. Eno, pa zave afer etre eur re bennag, e teuent avechou d'am c'haout evit va lacat da varner etrezho.

    (3) Affaire, entreprise.

    ●(1659) SCger 51b. entreprise, tr. «affer.» ●(1732) GReg 193b. Conduire une affaire, tr. «Cundui un æffær.»

    (4) Affaire, commerce.

    ●(1834) SIM 41. Louis qêz, e pez stat e mâ an afferaou ? ●60. Herves a velàn, ne c'heus qet grêt afferaou fall.

    (5) Besoin.

    ●(1659) SCger 4b. i'ay affaire d'vn liure, tr. «ezom emeus, affer ameus eus vr levvr.»

    ●(1834) SIM 41. n'hon eus neb affer eus ar justiç.

    (6) (droit) Affaire.

    ●(c.1680) NG 255-256. Dirac ur jugë, a guelou scler / Penaus e vo ol hun affairë.

    II. [en locution]

    (1) Pakañ afer fall : avoir des ennuis.

    ●(1915) HBPR 108. Ma zit eneb ho bolontez e pakfot afer fall.

    (2) Kaout afer a : avoir besoin de, vouloir de (qqc.).

    ●(1909) BROU 201. (Eusa) N'em eus affer a netra ; – n'em eus ket afer, syncopé en… k'affer. Aux environs de Quimperlé on emploie la même expression, même au sens affirmatif. A Ouessant je ne l'ai jamais entendue qu'avec une négation ou une interrogation. ●(1909) KTLR 141. Pa lavaran eo drouk, dileaz, den n'hen deuz affer anezhi. ●(1984) EBSY 136. (Sant-Ivi) 'm eus ket afer, tr. «Je n'ai pas besoin.»

    (3) Ober an afer : rendre enceinte.

    ●(18--) SBI II 138. Ha piou 'n eus grêt ann affer hac a neuz ho tapet, tr. «Et quel est celui qui a fait la chose et vous a pincée ?» (...) 'N hini 'n eus grêt ann affer, aôtro, 'c'h ê ho mevel, tr. «Celui qui a fait la chose, monsieur, c'est votre domestique.»

    (4) Klask afer ouzh ub. : chercher chicane à qqn.

    ●(1872) DJL 17. divergon-avoalc'h evit klask affer deuz Ian.

    ●(1913) PRPR 22. Kernevaded o doa esaet klask afer outan. ●(1957) BLBR 98/19. «Klask abeg outañ», pe klask afer outañ, klask sinkan outañ ; klask tro da gaoud rendaël gantañ.

  • aferiñ
    aferiñ

    v. intr. Faire un procès, mener une affaire.

    ●(1962) EGRH I 5. aferiñ v., tr. « faire un procès, mener une affaire. »

  • afermañ
    afermañ

    v. tr. d. Affirmer, rendre ferme.

    ●(1499) Ca 5b. Affermaff. g. affermer.

  • afermet
    afermet

    adj. Affirmé, rendu ferme.

    ●(c.1500) Cb 11a. g. afferme. b. affermet.

  • aferus
    aferus

    voir eferus

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...