Recherche 'akord...' : 7 mots trouvés
Page 1 : de akord (1) à akordoer (7) :- akordakord
[mbr acord, accord, acort < vfr accord, acort < vfr acorder (FLMB 68)]
M. –où & adj.
I. M.
(1) Accord, entente.
●(1499) Ca 4b. Acord. g. idem.
●(1904) DBFV 4b. akord s. m. pl. eu, tr. «accord, réconciliation.»
(2) Accord, convention.
●(1633) Nom 2a. conuention matrimoniale, tr. «accord a priedelez.»
(3) Ober (un) akord gant ub. : s'entendre avec qqn.
●(1612) Cnf 22a. Caffout familiaritez gant an Azrouant, pé ober gantaff vn accord ha paction bennac so pechet maruel. ●45b. An heny à gra accord gant an marchadouryen arall.
(4) Ober akord ouzh : faire un accord avec.
●(1621) Mc 72. Gret em eux acord ouz ma daoulagat.
(5) (musique) Accord.
●(1633) Nom 213b. Harmonia, consonantia apta & consonans conuenientia : accord des sons differents : accord á sounou diffarant. ●Symphonia consentus : accord des voix, melodieux chant & accordant : accord á mouizyou, vn can melodius hac accordabl.
(6) En akord : d’accord, ensemble.
●(1647) Am.ms 694. O deiçç Messieurs. / Hen acort bremaff deomp da stagat fun, tr. « (?) Oyez (?), Messieurs, / D’accord maintenant allons attacher la corde »
II. Adj. (Bezañ) akord gant ub. : (être) uni (d’amitié) avec qqn.
●(1732) GReg 965a. Uni, unie, qui est joint d’amitié avec, tr. « accord gad ur re. »
- akordañ / akordiñakordañ / akordiñ
[mbr acordaff, brpm accordi < vfr acorder < lat *accordare < cf. le couple concordāre/discordāre (de cor « cœur ») (TLFi s. accorder)]
V.
I. V. tr. d.
(1) Accorder, réconcilier.
●(1499) Ca 4b. Acordaff. g. acorder.
●(1732) GReg 965b. Unir, mettre la paix entre des personnes, tr. « accordi ur re. »
●(1904) DBFV 4b. akordein, v. a., tr. «accorder, réconcilier.»
(2) Accorder, octroyer.
●(1659) SCger 85a. octroier, tr. «accordi p. et.»
(3) Akordiñ udb. gant ub. : accorder qqc. à qqn.
●(1763) SE 11. accordigata seïtec guénnec anter.
(4) (musique) Accorder.
●(1710) IN I 446. evel ma teu ur violancer, o pinçat quement corden a guef disacord en e violanç, d'o accordi oc'h o starda pe oc'h o laoscaat. ●(1838) OVD 297. pincein gùéh-t'er-huéh er herdad ag é instrumant eit ou accordein.
II. V. intr. S'entendre, s'accorder.
●(1612) Cnf 43a. pa accorder gant an lazron eguit ma lazrynt.
●(1792) BD 488. accordomp asambles, tr. «Entendons-nous.»
●(1872) ROU 72b. Accordi a raïnt, tr. «ils s'arrangeront.»
III. V. pron. réci. En em akordiñ : s'accorder.
●(17--) EN 74. mar doch en em fachet, (e)helet nem acordin, tr. «si vous vous êtes fâchés, vous pouvez vous accorder.»
●(1834) SIM 188. Muioc'h a dud a laqe d'en em accordi, eguet na rê ar barner a beoc'h. ●(1872) ROU 72b. en em accordi a raïnt, tr. «ils s'arrangeront.»
- akordañs
- akordaplakordapl
[mbr accordabl, acordabl < vfr accordable < akord + -apl]
Adj.
(1) Attr./Épith. Harmonieux.
●(1499) Ca 4b. Accordabl. g. accordable. ●(1633) Nom 213b. Symphonia consentus : accord des voix, melodieux chant & accordant : accord á mouizyou, vn can melodius hac accordabl.
(2) Adv. Harmonieusement.
●(1499) Ca 31a. Canaff acordabl. g. chanter acordement et melodieusement.
- akordeon
- akordeoñs
- akordoer