Devri

Recherche 'alf...' : 12 mots trouvés

Page 1 : de alf (1) à alfoin (12) :
  • alf
    alf

    m. Endroit où un (joueur de boules, de billes, etc.) se place pour jouer.

    ●(1857) CBF 124. Mont d'ann alf pe d'ann aplik, tr. «Se rendre au but pour lancer la boule.»

    ●(1913) KZVr 32 - 12/10/13. Aplud, masc., tr. «endroit d'où l'on vise à un but, arrêt que les enfants jouant à la canette appellent alf, but» Milin.» ●(1924) NFLO. but. aller au but pour jouer, tr. «mont d'an alf.»

    ●(1927) GERI.Ern 14. alf m., tr. «Le lieu d'où l'on jette (la boule, au jeu de quille, etc.).»

  • alfabed
    alfabed

    m. Alphabet.

    ●(1576) H 53. Alphabeth, eguit an bugale, tr. « Alphabet for the children. »

  • alfant
    alfant

    adv. Voracement.

    ●(1923) ADML 7. N'hen debraz ket [he zam] goulskoude ken alfant hag he mignonez.

  • alfaod
    alfaod

    m. –ed Vorace.

    ●(1919) DBFVsup 2a. alfaud, halfaud, s., pl. –ed, tr. «glouton, goulu.»

  • alfaodiz
    alfaodiz

    f. Voracité.

    ●(1932) BRTG 78. Alfaudiz kah en ti. ●81. lakat marù el logotour ar goust é alfaudiz.

  • alfaot
    alfaot

    adj. Vorace.

    ●(1932) BRTG 80. En alfaud kah.

  • alfenn
    alfenn

    voir afenn

  • alfet
    alfet

    adj. Vorace.

    ●(1917) KZVr 219 - 13/05/17. Alfet, tr. «gourmand, qui avale trop vite sa nourriture.» Ar marc'h a zo alfet (Bas-Léon) Loeiz ar Floc'h.

  • alfin
    alfin

    adv. Enfin, à la fin.

    ●(1872) DJL 38. Ian, eun tamig abafet da ghenta, a respont alfin.

  • alfo
    alfo

    m. (pathologie) Délire.

    ●(1732) GReg 261b. Delire, rêverie d'un malade, tr. «Cor[nouaille] Alfo. elfo.» ●Ce malade n'est pas sans delire, tr. «Ne ma qet an dèn-ze hep alfo, ou hep elfo.» ●Avoir du delire, être en delire, tr. «Cahout alfo, ou, elfo.» ●868b. Le délire est un simptome de la fièvre, tr. «An alfo a so ur merq haznad a derzyenn.»

    ●(1912) MMPM 64. Eun devez Sant Per en eun alfo a garantez en em daol er mor evit mont da gaout Jezus. ●(1927) GERI.Ern 14. alfo C[ornouaille] m., tr. «Délire (d'un malade).»

  • alfoet
    alfoet

    adj. Délirant.

    ●(1732) GReg 261b. Avoir du delire, être en delire, tr. «beza alfoet, ou, elfoët H[aute] C[ornouaille] & Van[netois].»

  • alfoiñ
    alfoiñ

    v. intr. Délirer.

    ●(1732) GReg 261b. Avoir du delire, être en delire, tr. «Alfoï. pr. alfoët. elfoï. pr. elfoët H[aute] C[ornouaille] & Van[netois].»

    ●(1927) GERI.Ern 14. alfoi C[ornouaille] v. n., tr. «délirer.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...