Devri

Recherche 'arao...' : 22 mots trouvés

Page 1 : de arao (1) à araous (22) :
  • arao
    arao

    m.

    (1) Dispute, querelle bruyante.

    (1836) FLF 32. Arreo eus a beb tu var corf ar sqouarnec !

    (1900) KAKE 133. E'n han' Doue, 'me-z-hi / Lezit ho trouz, hag hoc'h arao. ●(1903) FHAB Genver 54. En han Doue, emezhi / Lêzit ho trouz, ag oc'h arao. ●(1912) DGEShy 15. arao, s.m., bruit, querelle : «lezit ho trouz, ag oc'h arao», Feiz ha Breiz, 1903, p.54 ; usité à Cleden, D. Bernard, 1912. – D'où araouz, querelleur (Le Gonideg). ●(1924) NFLO. bruit extraordinaire, tr. «e savas harao ha trouz.» ●(1952) LLMM 31/54. (Douarnenez) Savet an arao ganto : krog d'ober trouz bras.

    (2) Ober an arao : faire du tapage.

    (1967) BAHE 51/68. An arav a rae, an asazin, kerkent dezhañ gwelout ur seurez wenn.

  • araog
    araog

    m.

    (1) Devant, partie avant (d'un bateau, etc.).

    (1913) KZVr 33 - 19/10/13. Araog, tr. «devant.» ●(1925) BILZ 173. an eil tôl-mor an nevoa ruilhet anean beteg an a-rôg. ●(1927) GERI.Ern 22. araog, arôg m., tr. «Avant, (le) devant.»

    (2) Diouzh an araog : sur le devant.

    (1888) LTU 25. golo ar c'horf beteg ann tu all d'ar vandenn, dioc'h ann araok ha dioc'h ann adren. ●(1894) BUZmornik 162. tort dioc'h ann araok ha dioc'h an adren.

    (3) War an araog : sur le devant.

    (1909) KTLR 203. var an araog deuz rochet ar Roue. ●(1915) MMED 231. eun tavancher aour a c'holoe ar zae var an araok.

    (4) Bezañ war an araog =

    (1913) KZVr 33 - 19/10/13. war an araog emañ, tr. «il est sur le devant.»

    (5) Encolure.

    (1913) KZVr 33 - 19/10/13. Araog, tr. «encolure.»

    (6) (marine) Proue.

    (1927) GERI.Ern 22. araog m., tr. «proue.»

  • araogadur
    araogadur

    m. Avancement.

    (1914) DFBP 25b. avancement, tr. «Araogadur

  • araogañ
    araogañ

    voir araogiñ

  • araogant
    araogant

    adj. Arrogant.

    (1710) IN I 295. sperejou arrogant.

  • araogenn
    araogenn

    f. –où (grammaire) Préposition.

    (1931) VALL 588a. Préposition, tr. «araogenn f.» ●(1947) YBBK 333. An araogenn, evel m’hel lavar an anv, a zo ur ger hag a vez lakaet dirak ur ger all : anv-kadarn, anv-verb, anv-gwan pe adverb evit e liammañ e doare pe zoare ouzh ur ger all a zeu a-raok.

  • araogenn-siminal
    araogenn-siminal

    f. Devant de cheminée.

    (1934) FHABvug Kerzu 8. kaout implij evid eun araogenn-chiminal.

  • araogennadur
    araogennadur

    m. –ioù (grammaire) Locution prépositive.

    (1931) VALL 588a. locution prépositive, tr. «araogennadur m.»

  • araogennañ
    araogennañ

    voir araogenniñ

  • araogennet
    araogennet

    adj. (grammaire) Régi par une prépostion.

    (1931) VALL 588a. (mot) régi par une préposition, tr. «araogennet

  • araogenniñ / araogennañ
    araogenniñ / araogennañ

    v. tr. d. (grammaire)

    (1) Régir comme une préposition.

    (1931) VALL 588a. régir comme une préposition, tr. «araogenni, araogenna

    (2) Lavarenn araogenniñ : locution prépositive.

    (1931) VALL 588a. locution prépositive, tr. «lavarenn-araogenni

  • araoger
    araoger

    m. –ion (sport, football)

    (1) Avant.

    (1935) TRAG 16. dre zoare an araoger da lakaat e droad. ●17. araok m'o deus an araogerien eneberien gellet tostaat.

    (2) Araoger kreiz : avant-centre.

    (1935) TRAG 19. araoger-kreiz an Odet.

    (3) Araoger etredaou : inter-avant.

    (1935) TRAG 19. an aoraoger etre-daou.

  • araoget
    araoget

    adj.

    (1) Avancé.

    (1914) DFBP 25b. avancé, tr. «Araoget

    (2) Qui a du bien.

    (1919) DBFVsup 3a. arauget, adj., tr. «qui a du bien.»

    (3) (Cheval) qui a une belle encolure.

    (1872) ROU 83a. Qui a une belle encolure, tr. «araoged mad, caër.»

    (1913) KZVr 33 - 19/10/13. araoget mat, tr. «qui a une belle encolure. Estienne.»

  • araogiñ / araogañ
    araogiñ / araogañ

    v. intr.

    (1) (en plt de qqn, d'un animal) Avancer, aller de l'avant.

    (1792-1815) CHCH 107. Araugamb, Chouânned ! Avansamb arnehé !, tr « Avançons, les Chouans ! Avançons sur eux ! »

    (1904) DBFV 9b. araugein, v. n., tr. «avancer, aller de l'avant.» ●(1905) DIHU 1/10. Er ronsed vras a Guidél n'araugé tam erbet. ●(1914) DFBP 25b. Araoga.» ●(1913) KZVr 33 - 19/10/13. Arôgi, arôgan, tr. «avancer.» ●(1927) GERI.Ern 22. araogi v. n., tr. «avancer.»

    (2) (en plt du travail) Araogiñ gant ub. : avancer, progresser.

    (1910) ISBR 57. Labourat e hras enta par me hellas, mes kaer en doé gobér, ne araugé ket kalz en treu geton.

    (3) Mettre un devant (à un tablier, une robe).

    (1962) EGRH I 7. araogiñ v., tr. « mettre un devant (à un tablier, une robe). »

  • araok
    araok

     adj.

    I. Penn-araok : avant, devant, tête.

    (1860) BAL 13. er penn araog d'al lestr. ●(1868) KMM 216. Darn eus an Ebestel a oa er penn araog. ●(1869) HTC 85. Ar re a ioa er penn araoc, kercoulz hag ar re a ioa er penn adreñ.

    II. Paotr-araok.

    (1) Précurseur, prédécesseur.

    (1903) MBJJ 314. sant Yan, a dalveaz da bautr-a-rauk d'hon Zalver.

    (2) Homme qui mène le travail, qui est en tête, dans un champ.

    (1941) ARVR 8/4b. Youenn (...) a oa paotr a-raok en unan eus ar parkou, eun devez.

    III. Porzh a-raok : avant-cour.

    (1732) GReg 62b. Avant-cour, tr. «ar porz araucq

  • araokaat
    araokaat

    v.

    I. V. intr.

    (1) spat. Avancer, progresser.

    (1732) GReg 62b. Avancer, tr. «araucât. pr. araucqet

    (1914) DFBP 262b. progresser, tr. «Araokaat.» ●(1919) KZVr 355 - 21/12/19. herzel outo da araokaat. ●(1927) GERI.Ern 22. araokaat v. n., tr. «progresser.» ●(1934) DIHU 276/95. araokat un distér dra. ●(1935) DIHU 294/379. Un noz éh araokér pemp paz ; en dé arlerh e kiler pemp aral.

    (2) sens fig. [empl. comme subst.] An araokaat : le progrès.

    (1905) BOBL 06 mai 33/1a. An araokaat a zo lezen an dud hag ar bed. ●(1910) MBJL 87. En Bro-Zôz e talc'her stard d'ar gizio koz, pa n'int ket eur sparl evit an arokaat. ●(1914) DFBP 262b. progrès, tr. «Araokaat.» ●(1921) LABR i. predér ébet arall geton, noz dé, meit mad, klod, hag inrokat Bréh-Izél. tr. « n’ayant d’autre souci nuit et jour que le bien, la gloire et le progrès de la Bretagne. »

    (1927) GERI.Ern 22. an araokaat, arôkât, tr. «le progrès.» ●(1924) CBOU 2/30. setu an araokât oc'h ober e labour er Sao-Heol. ●(1924) FHAB Kerzu 444. rei d'ezan da gredi eo eno eman ar vuhez hag an arokaat !

    II. V. tr. d. Faire avancer.

    (1927) GERI.Ern 22. araokaat v. a., tr. «avancer, faire avancer.»

  • araokad
    araokad

    m. Prédécesseur.

    (1942) DIHU 369/47. monet de uélet me araokad, un adjudant.

  • araokadenn
    araokadenn

    f. –où (Un) progrès.

    (1963) BAHE 35/35. meur a araokadenn o devo gwelet an dud a zo bremañ tud kozh.

  • araokaet .1
    araokaet .1

    adj. (?) chassé (?).

    (1855) BDE 421. revou elcé méhequeit hag arauqueit anemisèed Sion.

  • araokaet .2
    araokaet .2

    adj. Aisé, assez riche.

    (1792) HS 43. ne üélér tïerion, pé meyterion (meit ma veint arrauquet unn dra benac) peré ne rant netra à hou horf.

    (1919) DBFVsup 3a. arauket, adj., tr. «qui a du bien.»

  • araokoc'h
    araokoc'h

    adv.

    (1) temp. Auparavant.

    (1877) FHB (3e série) 7/54a. an offiser a zo bet hano anezhan araococ'h.

    (2) spat. Plus loin.

    (1927) AVZH III 113. Kea araokoc'h en dour-doun.

    (3) sens fig. Mont araokoc'h : aller de l'avant.

    (1925) CBOU 5/71. Seul-vui e ve arc'hant, suel (lire : seul) arôkoc'h ez eer ha seul-vui a vad a c'heller da ober.

  • araous
    araous

    adj. De mauvaise humeur, acariâtre.

    (1659) SCger 102a. rechigner, tr. «beza araous.» ●129b. araoux, tr. «hargneux.» ●(1732) GReg 374a. Hargneux, euse, querelleux, de mauvaise humeur, tr. «araous.» ●475a. Grignoux, tr. «araous.» ●787b. Rechigner, être de mauvaise humeur, tr. «beza araous.» ●En réchignant, tr. «èn ur fæçzoun araous.» ●Rechin, rechine, rechigné, ée, chagrin, de mauvaise humeur habituellement, tr. «araous

    (1821) GON 14b. araouz, adj., tr. «Fâcheux. Querelleur. Contredisant.» Gwall araouz eo, tr. «il est bien contredisant, bien fâcheux.» ●(1850) GON II 123. Araouz, adj. (de 2 syll., a-raouz). Fâcheux. Querelleur. Contredisant. Gwall araouz eo, il est bien contredisant, bien fâcheux. ●(1862) PDF 3 a viz Mae. Peoc'h ! peoc'h 'ta ! paotred araous, / Na rit ket kement all a drouz. (d'après FHAB Ebrel 1938/110)

    (1900) RECe xxi 137. en bas Tréguier araous veut dire «qui coupe la parole», comme me l'a appris un bon connaisseur de la langue actuelle, M. François Vallée.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...