Devri

Recherche 'ard...' : 41 mots trouvés

Page 1 : de ard-1 (1) à ardus (41) :
  • ard .1
    ard .1

    m. –où

    (1) Art, artifice, métier.

    (1499) Ca 12a. Art. g. idem. ●(1530) Pm 176 (Tremenuan). Nep art dyaoul foll dyboellet, tr. «Aucun artifice de diable fou (et) furieux.» ●(1576) Cath 5. Sanctes Cathell (…) a voe ynstrue[t] ha doctrinet en oll ardou liberal. ●f° 12 r° 11-13. onestãt dre da art magic ez vehe great laqueat an rouanes dã marou euitce. ●(1612) Cnf 18b. dré art. ●(1621) Mc 36. an artisan ves é art.

    (c.1680) NG 917. hou art a exerceint. ●(c.1687) VEach 92. goudè beza bet daou deruez ha diou nosuez var vr guentlou teribl hep gallout guenell, ha ma ho deua great ar medecinet ar Chirurgianet, hac an Amieugeüsou quement effort à allent, memes arré violanta á permet an art en heuelep rancontrou sé.

    (1835) AMV 116. Chetu eno an ard malheurus a implig an drouc-speret evit o c'hol. ●(1857) HTB 42. Eun den diwar ar maez en difoa eur gwell ard evit tapout aered-viber. ●(1894) BUZmornik 44. ar Zant a oue treac'h da holl ardou ann aerouant.

    (1902) PIGO I 91. Eun dro bennag, emean, e vo red d'in rei ma ard da eun all. ●(1904) DBFV 10a. ard, m. pl. eu, tr. «art, artifice, ruse.»

    (2) Bezañ dindan e ard : être aux aguets.

    (1895) GMB 40. On dit en petit Tréguier, beañ dinañn i art, être aux aguets.

    (3) Kaout ard fall : préparer un mauvais coup.

    (1895) GMB 40. On dit en petit Tréguier, hénnez 'n euz art fall, tr. «il prépare un mauvais coup.»

    (4) Un ard a zen : un as.

    (1917) KZVr 240 - 07/10/17. Eun ard a zen, tr. «un sans-souci, aimant à jouer des tours, Loeiz ar Floc'h.» ●(1924) NFLO. tu es un as, tr. «eun ard a zen out.»

    (5) [empl. au plur.] Façons.

    (1872) ROU 84a. Façons. Faire des façons, tr. «Ober ardou.» ●87b. Grimaces, tr. «ardou.» ●(1891) CLM 33. Neoah ne oé ardeu erbet ne hré ou zud eit convertisein (...) en niue béhourès-men.

    (1931) VALL 290a-b. (faire) des façons, tr. «ardou

    (6) Gouzout ar seizh ard : être sorcier.

    (1849) LLB 897. É houié er seih ard hag é oé ur sorser.

    (1904) DBFV 10a. gout er seih ard, tr. «savoir les septs arts, être sorcier.»

    (7) An ardoù liberal : les (sept) arts libéraux.

    (1576) Cath 5. Sanctes Cathell (…) a voe ynstrue[t] ha doctrinet en oll ardou liberal.

    (8) [plur.] Ardoù : enchantements.

    (1844) DMB 10. Pe zei er bed, ghet é ardeu, / D’em louyein én é liameu, tr. « Quand le monde viendra, avec ses artifices, / M’envelopper dans ses liens. »

    (1904) DBFV 10a. ardeu, tr. «enchantements ; ruses, manières, grimaces, simagrées.»

    (9) C’hoari ardoù : se servir de ruses.

    (c.1785) VO 11. En ardeu e hoari en diaul eit trompein er-ré en devai ur certæn hoand de bratiquein er vertu.

    (10) Sac’h ardoù : personne qui fait des manières.

    (1927) TSPY 21. Sac’h ardou ! Toull kamenbre !

  • ardamez
    ardamez

    f. –où cf. ardremez

    (1) Armes de noblesse, armoiries.

    (1869) LZBt Gouere 237. ar c'homzio a lennomp ardamezo Otro n'Eskob Laranda.

    (1925) FHAB Meurzh 116. ardameziou (armoiries) o c'heriadennou. ●(1927) GERI.Ern 23. ardamez f., pl. ou, tr. «armoiries.»

    (2) Êtres, aîtres d'une maison.

    (1927) GERI.Ern 23. ardamez f., tr. «êtres d'une maison.»

    (3) Façon, manière de s'y prendre.

    (1870) MBR 150. klask ann tu da gaout ann ardamez evit dont beteg ar brinsez a ioa er c'hastell, tr. «chercher comment s'y prendre pour arriver jusqu'à la princesse qui était dans le château.»

    (1927) GERI.Ern 23. ardamez f., tr. «façon de s'y prendre.»

    (4) Marque, signe pour reconnaître.

    (1927) GERI.Ern 23. ardamez f., tr. «Marque, signe pour reconnaître.»

  • ardamezañ
    ardamezañ

    v. tr. d. Blasonner.

    (1931) VALL 69a. Blasonner, tr. «ardameza

  • ardamezek
    ardamezek

    adj. Héraldique.

    (1931) VALL 357b. Héraldique, tr. «ardamezek

  • ardamezer
    ardamezer

    m. –ion Blasonneur.

    (1931) VALL 69a. Blasonneur, tr. «ardamezer, –our pl. –ien

  • ardamezerezh
    ardamezerezh

    m. Blasonnement.

    (1931) VALL 69a. Blasonnement, tr. «ardamezerez m.»

  • ardameziñ
    ardameziñ

    v. tr. d.

    (1) Armorier.

    (1927) GERI.Ern 23. ardameza v. a., tr. «armorier.»

    (2) Marquer, indiquer.

    (1927) GERI.Ern 23. ardamezi v. a., tr. «marquer, indiquer.»

  • ardamezour
    ardamezour

    m. Héraldiste.

    (1931) VALL 357b. Héraldiste, tr. «ardamezour m.»

  • ardamezouriezh
    ardamezouriezh

    m. Héraldique.

    (1931) VALL 69a. Blason science des armoiries, tr. «ardamezouriez f.» ●357b. Héraldique, tr. «ardamezouriez f.»

  • ardanez
    ardanez

    voir ardremez

  • ardaniñ
    ardaniñ

    v. intr. Devenir phosphorescent.

    (1919) DBFVsup.ad 73a. ardañnein, tr. «devenir phosphorescent.»

  • ardant .1
    ardant .1

    adj.

    I. Épith./Attr.

    A.

    (1) Ardent.

    (1575) M 16. Ardant, Luysant, tr. «Ardent, luisant.»

    (c.1680) NG 887. En tan zo quen ardant. ●1116. gleu tant forh ardant. ●(c.1687) VEach 17. Ar Roué memes à impligeas é daou dourn Royal euit remui ar mein diuar ar cauarnse, pe en hini, euel mauoé digoret é guelsont vr scleryen bras, dré moyen vr lamp ardant allumet dirac ar Relegou sacrsé, antrasé à crescas meürbet an eston ames an oll assistantet. ●(1792) BD 5417. erfornies ardant, tr. «dans le fourneau ardent.» ●(17--) TE 461(2). ur biquolèn stirèn ardant èl un torche. ●(17--) CT Acte II 1223. carquet a flam ardant, tr. «pleine de flamme ardente.»

    B. sens fig.

    (1) (en plt de qqn) Ardent.

    (1530) Pm 279 (Mab Den). Start hac ardant en carantez, tr. «Ferme et ardent d'amour.» ●(1557) B I 18. Da bout ardant en carantez, tr. «à être ardente dans l'amour de Dieu.» ●(1580) G 236. ardant en vayllantys, tr. «ardents en vaillance.» ●(1621) Mc 82. carantez ardant. ●(1633) Nom 17b-18a. Oculi noctuini, herbei quos selineos vulgò dicimus, glauci : yeux ardans : daoulagat ardant hac hezr.

    (1710) IN I 182 [lire : 192]. Ne rencomp quet cousgoude beza re ardant, re briminic ha re sansibl e quever an dra-se.

    (2) (en plt d'une envie) Forte.

    (1530) J 30. Gant un hoant ardant contentaf / Iusticc divin, tr. «Me font désirer ardemment de satisfaire sans hésiter la justice de Dieu.»

    II. Épith.

    (1) Gwin-ardant : eau-de-vie.

    (1633) Nom 63a-b. Vinum igne eliquatum, vini latex : eau de vie, eau ardante : guin ardant.

    (1732) GReg 312a. Eau de vie, tr. «Guïn ardant

    (1834) SIM 128. corfadou güin-ardant. ●(1847) MDM 46. hag en em zizodid eus ar guin-ardant. ●(1876) KTB.ms 14 p 57. ul lommik gwinn-ardant. ●(1877) EKG I 228. goullonderi diou bodezad guin-ardant. ●(1878) EKG II 43. neuze ne veze na kafe, na guin-ardant, na likuriou.

    (1902) PIGO I 67. mez n'evet a win-ardant. ●(1908) PIGO II 106. Ar gwin-ardant a ve evet 'n eur c'hiz-all. ●(1922) IATA 13. eur banne dour-zom gant gwin ardant.

    (2) Dour-ardant : eau-forte.

    (1732) GReg 312a. Eau forte, mélange d'esprit de nitre & de vitriol, d'alun & d'arsenic, tr. «Dour ardant

    III. Adv. Ardemment.

    (14--) N 1848-1849. Porzit ardant gant carantez / Allas a pep tu ma buhez, tr. «Secourez, d'une charité ardente, / Ma vie, hélas, de toute façon.» ●(1575) M 1860. Ardantoch ez losquont, tr. «Plus ardemment elles te brûleront.»

  • ardant .2
    ardant .2

    m. –où

    (1) (agriculture) Cheville sous la charrette qui sert à fixer la corde qui maintient la charge.

    (1913) KZVr 33 - 19/10/13. Ardant, pl. ou, tr. «quatre chevilles en bois ou en fer qui se trouvent sous la charrette et qui servent à fixer la corde (Korden-garr) qu'on fait passer en diagonale et en croix d'un bout à l'autre de la charrette pour maintenir la charge. H[au]te-Corn[ouaille].» ●(1927) GERI.Ern 23. ardant, h[aute] C[ornouaille], tr. «Une des quatre chevilles sous la charrette, pour fixer la corde qui maintient la charge.»

    (2) (marine) Cabillot.

    (1978) BZNZ 32. (Lilia-Plougernev) Amañ e yoa un tamm koad c'hoazh ie, an ardant a veze great anezhañ. ●(1987) GOEM 86-87. Une fois étarquées, les drisses sont tournées sur les tolets des bancs, qui peuvent aussi porter le nom d'ardant. (...) Principe de tournage : «Eun tro maro war an ardant, hag eun hanter-dro paket etre an treust hag an dris, james kloumet : un tour mort sur le cabillot, et un pli pris entre le banc et la drisse, jamais de demi-clés.»

  • ardantiñ
    ardantiñ

    v. intr.

    (1) (en plt du feu) Perdre de sa puissance, faiblir.

    (1965) BAHE 44/38. Ardantiñ = gorrekaat, gwanaat an nerzh. Ardantiñ a ra an tan (evit tangwall) = dinerzhañ.

    (2) (en plt d'un véhicule) Ralentir.

    (1965) BAHE 44/38. (evit un dra bennak o ruilhal gant tizh) : Ardantiñ 'ra : emañ o vont da chom a-sav.

    (3) (marine) Étarquer.

    (1987) GOEM 86. Une fois étarquées, les drisses sont tournées sur les tolets des bancs, qui peuvent aussi porter le nom d'ardant. D'ailleurs le verbe qui désigne l'action d'étarquer dérive directement du nom de ces fortes chevilles : ardanchi.

  • ardaouek
    ardaouek

    adj. Fantaisiste.

    (1932) BRTG 92. ér ardeuek Fanchon.

  • ardaouer
    ardaouer

    m. –ion

    (1) Celui qui fait des façons, des manières.

    (1879) ERNsup 147. ardoàr, m., qui fait des façons (ardo) Trév[érec]. ardo'r Pleud[aniel]. ardawher St-M[ayeux].

    (1913) KZVr 33 - 19/10/13. Ardoâr, tr. «qui fait des compliments, grimacier.» ●(1919) DBFVsup 3a. ardeuour, m., tr. «qui fait des grimaces ou des façons.»

    (2) Qui fait des malices.

    (1913) KZVr 33 - 19/10/13. Ardoâr, tr. «qui fait des malices.»

  • ardaouerez
    ardaouerez

    f. –ed Celle qui fait des façons, des manières.

    (1919) DBFVsup 3a. ardeuour, m. –eréz, f., tr. «qui fait des grimaces ou des façons.»

  • ardaouiñ / ardaouat
    ardaouiñ / ardaouat

    v.

    I. V. intr. Faire des façons, des manières.

    (1913) KZVr 33 - 19/10/13. Ardoi, tr. «faire des façons, des grimaces, des manières.» ●Chomet ket da ardoi, tr. «ne faites pas de compliments.» ●(1935) CDFi 22 juin. ar gouezidi pennou tenval-ze oc'h ardaoui. ●(1939) RIBA 135. trapikellat hag ardeuat.

    II. V. tr. i.

    (1) Ardaouat ouzh ub. =

    (1934) MAAZ 174. Labourat e hra é ben aveit ardeuat doh er hoazed él mah oé bet é hoari doh ou groagé.

    (2) Ardaouat gant =

    (1939) KOLM 50. Haval doh Majed Pharaon, em-lakat e hra de ardeuat get en aùél doh er Moiz neùé Kolmkel.

  • ardemez
    ardemez

    voir ardremez

  • ardeñval
    ardeñval

    adj. Assez sombre.

    (1962) EGRH I 8. ardeñval a., tr. « sombre. » ●(1990) STBL 114. Gwir eo ez eo ardeñval ar gador-gofes.

  • ardevel
    ardevel

    v. intr.

    (1) (en plt de la pluie) Commencer à cesser.

    (1913) KZVr 32 - 12/10/13. Ardevel a ra ar glao, tr. «la pluie commence à cesser. Trég[uier].» ●(1927) GERI.Ern 21. ardevel a ra ar glao, tr. «la pluie commence à cesser.»

    (2) par ext. (en plt d'une canonnade) Cesser.

    (1919) BUBR 5/122. chom aman da c'hortoz ken na vezo ardavet an tan, mar teurvez an enebour ardevel eun dor (lire :dro) bennak.

  • Ardeven
    Ardeven

    n. de l. An Ardeven : Erdeven.

    I.

    (1) An Ardeven.

    (1895 (1932)) FOVE 19. É Belz, én Ardeuen, é Karnag, é Plarnel.

    (1902) LZBg Mae 100. En Ardeùen. ●(1905) DIHU 01/18. mestr-skol én Ardeuen. ●(1934) BRUS 295. en Ardeuen.

    (2) Ardeven.

    (1748) CI.pou 79. Ardehuænn.

    (1835) GUIonv 280. Ardevenn.

    (1905) ALMA 70. Erdeven.

    II.

    (1) Blasons populaires : voir Pennoù ognon, Tonerion, Trokerion ognon.

    (2) [noms de familles]

    (1970) NFBT 3 N° 13. Ardeven, ●68 N° 517. Erdeven.

  • Ardeveniz
    Ardeveniz

    pl. Habitants d’Erdeven.

    (1911) DIHU 69/223. Tud en Ardeuen e larér e zou Tonerion ? pé hoah Trokerion ouignon; rak ma vé lakeit éleih a ouignon ér barréz-sé ha ma ha Ardeueniz de drokein ouignon d'er parrézieu aral.

  • ardigell .1
    ardigell .1

    m.

    (1) Drôle de machine.

    (1913) KZVr 33 - 19/10/13. Ardigel, masc., tr. «curiosité, machine inconnue et drôle. Léon. Milin.» ●(1927) GERI.Ern 24. ardigell L[éon] m., tr. «Curiosité, machine inconnue et drôle.»

    (2) Manège.

    (1924) CBOU 2/32. da zellet ouz ar vusulmaned oc'h ober o ardigellou. (...) ha ganti e ra a bep seurt ardigellou.

  • ardigell .2
    ardigell .2

    s. –ed (?) Individu bizarre (?) pauvre (?).

    (1949) KROB 9/5. ne c'hellomp ket selaou / an holl ardigelled a deu war hon treujou.

  • ardilh
    ardilh

    m.

    (1) Enduit.

    (1913) KZVr 33 - 19/10/13. Ardilh, tr. «Enduit de terre (à Pleubian hardilh.» ●(1927) GERI.Ern 24. ardilh T[régor] m., tr. «torchis, enduit de terre.» ●(c.1930) VALLtreg 1126. hardilh : écrit ainsi par Berthou, Pleubian – Enduit d'argile.

    (2) Terrasse.

    (1913) KZVr 33 - 19/10/13. Ardilh, tr. «terrasse ; dans les vieilles maisons, elles se faisaient au lieu de plafond et planchers, à l'aide de bois, paille et argile. Biler.» ●(1927) GERI.Ern 24. ardilh T[régor] m., tr. «Terrasse.»

  • ardilhañ
    ardilhañ

    v. tr. d.

    (1) Enduire de terre.

    (1913) KZVr 33 - 19/10/13. Ardilhan, tr. «enduire de terre, garnir un chaudron de cendre et de matière grasse, extérieurement, avant de le mettre au feu pour faire la bouillie. Trég[uier].» ●(1927) GERI.Ern 24. ardilhañ T[régor] v. a., tr. «enduire de terre ; garnir un chaudron de cendre et de matière grasse, extérieurement, avant de le mettre au feu pour faire la bouillie.» ●(c.1930) VALLtreg 1126. hardilh : écrit ainsi par Berthou, Pleubian – Enduit d'argile; d'où hardilha ar goter rôk ober yod, enduire d'argile détrempée avec de l'eau le bassin à bouillie. ●(1931) VALL 115a. garnir le chaudron à bouillie togenna, (avec de l'argile) pria(ñ), ardilha(ñ), (avec de la charrée) koaradiñ T[régor].

    (2) =

    (c.1930) VALLtreg 1126. Hardilha gar eur marc'h gant pri distrempet gant gwinegr, enduire les jambes d'un cheval d'argile délayée avec du vinaigre pour combattre l'enflure. (Bertou, Pleubian) (Voir ardilh).

  • ardivink
    ardivink

    m. –où

    (1) Machine.

    (1913) KZVr 33 - 19/10/13. Ardivink, masc. pl. ou, tr. «machine, mécanique, automate.» ●(1927) GERI.Ern 24. ardivink L[éon] m. pl. ou, tr. «Machine, mécanique ; automate.»

    (2) [au plur.] Grimaces.

    (1913) KZVr 33 - 19/10/13. Ardivinkou, tr. «contorsions, grimaces. Léon. Milin.» ●(1927) GERI.Ern 24. ardivink L[éon] m. pl. ou, tr. «contorsions, grimaces.»

  • ardoenn
    ardoenn

    f. –où (architecture) Toiture.

    (1913) KZVr 32 - 12/10/13. Ardoen, fém. pl. ou, tr. «toiture, ce qui compose le toit, d'après Du Rusquec (plutôt «avant-toit»).»

  • ardoñvaat
    ardoñvaat

    v. tr. d. Apprivoiser.

    (1919) DBFVsup 3a. ardoñnat (Cl[éguérec]), v. a., tr. «apprivoiser, dresser, réprimander, mettre en bonne voie.» ●(1931) VALL 32b. Apprivoiser, tr. «ardoñvaat d'après V[annetais].»

  • ardor
    ardor

    s. Ardeur.

    (1732) GReg 50a. Ardeur, passion, vivacité, fougue, tr. «Ardor

    (1846) BAZ 199. ar memes ardor evit servich Doue. ●326. an ardor eus ar garantez divin.

  • ardour
    ardour

    m. –ioù Tour en ruines.

    (1847) FVR 233. he ardouriou hag he arvogeriou iliavek holl.

  • ardraoñ
    ardraoñ

    m. & adv.

    I. M.

    (1) Inclinaison, déclivité d'un terrain vers le bas.

    (1872) ROU 87b. Ce préfixe, ar, est fréq[uent] ardraon, arbrad, etc.

    (1908) FHAB Mae 130. an dour ne c'hell ket chom eb redet var an ardraon.

    (2) Bezañ ardraoñ gant : être incliné.

    (1938) WDAP 1/22. (Pleiben) Ardraon, ano gourel, Dinaoñ pe bouez-traoñ dister. Skouer : Aes eo ar prad da zoura rak ardraoñ a zo gantañ.

    II. Loc. adv. En ardraoñ : vers le bas.

    (1908) FHAB Kerzu 356. ruill en ardraon eb gellout sevel d'al laez.

  • ardrec'h
    ardrec'h

    m. Inclinaison, déclivité douce d'un terrain vers le haut.

    (1938) WDAP 1/22. (Pleiben, Gwezeg) Ardrec'h, ano gourel, Sao pe bouez-krec'h dister. Skouer : Ardrec'h a zo gant ar park pe gant an hent.

  • ardremañs
    ardremañs

    f. Façon, manière. cf. ardremez

    (1895) RUSq.BF 3b. Adrémans, sm., tr. «Façon, manière ; pl. ou

  • ardremez
    ardremez

    m.

    I.

    (1) En ardremez udb. : dans les environs de qqc.

    (1889) ISV 454a. En ardanez pep goal amzer. ●(1891) MAA 30. Tan ar bed-ma (…) a bulluc'h kement a guez en he adanez.

    ►sens fig. À la portée (de qqn), accessible (à qqn).

    (1866) FHB 58/41b. Ac'hano e kemeront techou fall e pere a dra sur ne vijent ket kuezet morse ma na vije ket bet re a beadra en ho ardanez. ●(1868) FHB 160/25a. ne deus moien ebet surroc'h nag a ve kement en ardanez an oll.

    ►sens fig. À la disposition (de qqn).

    (1864) SMM 68-69. evit en em lacat en ardanez an oll. ●(1868) FHB 161/37b. oc'h en em lacat en ardanez ar re zistera euz he vugale. ●(1874) FHB 473/18a. Red eo e ve ministred muioc'h en ardanez an dud fidel (...) pastored a vev en ho zouez, a zo ato en ho ardanez.

    (2) Klask e ardremez =

    (1874) FHB 506/286b. hag e claske ar (lire : (?) an, en) ardemez evit mont varzu eno.

    (3) Environs.

    (1872) ROU 94b. Il connaît les passes, tr. «anaout a ra an ardremez.» ●(18--) MIL.ms (d’après BUBR 24/403). anaout an ardemez dre eno.

    (1923) KNOL 80. ne anavez ket, c'hoaz, an ardremez. ●(1932) FHAB Eost 309. ker Vrest hag he ardremez.

    (4) Chom en ardremez : rester dans les environs, les alentours, à proximité.

    (1911) BUAZperrot 406. ne lakaïnt ket o zreid en e lez, mes chom a c'hellint en ardremez. ●519. keit ha ma chomje diskib sant Per en ardremez.

    (5) Êtres, aîtres d'un lieu.

    (1867) MGK 128. Ne c'hwie eno ann ardemez. ●(1883) IMP 34. Me voar an ardremez eus ar c'hoad-mâ parfet.

    (1904) KZVr 354 - 19/08/04. Lavaret e vez ardremez pe wardremez, en eur gomz eus doare ha tud eun ti e Leon.

    (6) Trace.

    (1924) BUBR 37/815. ne welas ardremez ebet anezi.

    (7) Endroit, lieu.

    (1889) ISV 451b. Emaout o clask an ardemez / Euz al leac'h ma toulli da vez.

    II. Gouzout an ardremez : être au courant de ce qui se passe.

    (1890) MOA 191 (L). Il est au courant de ce qui se passe, tr. J. Moal «hema a oar ann ardemez

  • ardrenk
    ardrenk

    adj. Aigrelet.

    (1913) KZVr 32 - 12/10/13. Ardrenk, tr. «un peu aigre, aigrelet. Trég[uier].»

  • àrdreñv
    àrdreñv

    m. Arrière.

    (1744) L'Arm 17b. Arrière, tr. «Ardran

    (1939) RIBA 134. ma kleu skelpereh ha diskrap doh en ardran anehon.

  • ardrezenn
    ardrezenn

    f. –où Petite crémaillère qui est attachée à la grande, crémaillon.

    (1904) KZVr 354 - 19/08/04. Ardrezen, eun eil drezen vihan a vez stag ouz an drezen-boud (Thomas). ●(1913) KZVr 32 - 12/10/13. Ardrezen, tr. «petite crémaillère qu'on attache à la grande, crémaillon.»

  • àrdro
    àrdro

    m. Environs, abords.

    (1928) DIHU 207/132. er bersoned aral ag en ardro.

  • ardus
    ardus

    adj. Trompeur.

    (17--) TE 135. guet é chér hac é dareu ardus.

    (1838) OVD 243. Tout en dianvès ardus-cé e zou dangerus bras.

    (1904) DBFV 10a. ardus, tr. «artificiel (l'A.).»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...