Recherche 'argil...' : 6 mots trouvés
Page 1 : de argil (1) à argilus (6) :- argilargil
m.
(1) Recul.
●(1732) GReg 790b. Recul, mouvement en arriere, tr. «Arguil.» ●Le recul du canon quand il tire, tr. «An arguil eus ar c'hanol.» ●(1744) L'Arm 327b. Recul du canon, tr. «Arguil er hanon.»
●(1876) TDE.BF 20a. argil, s. m., tr. «Recul.»
●(1904) DBFV 10b. argil, m., tr. «recul, action de rétrograder.» ●277b. recul, tr. «argil.» ●(1927) GERI.Ern 24. argil m., tr. «Recul.»
(2) (en plt d'un cheval) Bezañ argil ennañ : être rétif.
●(1732) GReg 816b. Cheval retif, tr. «marc'h a so arguil ènhâ.»
- argiladeg
- argilañ / argiliñargilañ / argiliñ
v. intr.
(1) Reculer, rétrograder.
●(1659) SCger 102a. reculer, tr. «arguila.» ●129b. arguila, tr. «reculer.» ●(1732) GReg 53a. Marcher en arriere, tr. «Arguila. pr. arguilet.» ●790b. Reculer, tr. «Arguila. pr. arguilet.» ●(1744) L'Arm 17b. Arrière, tr. «Arguilétt.» ●327b. Reculer, tr. «Arguilein.» ●(c.1785) VO 68. A gourceu hi e avance, ha quentéh hi e arguile.
●(1866) FHB 56/30b. arguila rac ar boan !… ●(1884) BUZmorvan v. Argila. – Mont var he giz.
●(1904) DBFV 10b. argilein, v. n., tr. «reculer.» ●(1912) MMPM 43. ma lakeaz Fransez a Vorgia da argila gant heug outhi. ●(1927) GERI.Ern 24. argila v. n., tr. «reculer.»
(2) par ext. Hésiter.
●(1866) FHB 81/226b. Chom a reas da arguila. ●(1866) FHB 88/282b. goude beza arguilet eun nebeut. ●(1879) BMN 269. ne ouient ket argila da c'hourin ouz an techou hag ouz ar plegou fall. ●(1893) IAI 7. e respountimp eb argila.
●(1915) HBPR 94. Konsaillerien an ti kear, e Montroulez, a argile ive.
(3) Renacler.
●(1872) ROU 81a. Faire difficulté, tr. «argila.» ●(1884) BUZmorvan v. Argila. Diskouez n'euz ket a c'hoant da ober eunn dra bennak, da gemeret eur garg, etc.
- argiler
- argilerezh
- argilusargilus
adj.
(1) Rétrograde.
●(1904) DBFV 10b. argilus, adj., tr. «rétrograde.»
(2) (en plt d'un cheval) Rétif.
●(1732) GReg 816b. Cheval retif, tr. «Marc'h arguilus.»
●(1857) CBF 37. Me gred ez eo argiluz [eur marc'h], tr. «Je crois qu'il est rétif.»
●(1927) GERI.Ern 24. argilus adj., tr. «qui recule, rétif.»
(3) Indocile, réfractaire.
●(1732) GReg 816b. Un homme retif, qui fait les choses de mauvaises graces, à contrecœur ; difficile, tr. «un dèn arguilus.»