Devri

Recherche 'atahin...' : 8 mots trouvés

Page 1 : de atahin (1) à atahinus (8) :
  • atahin
    atahin

    m. –où

    I.

    (1) Provocation.

    ●(1744) L'Arm 8b. Agacement, iritation, tr. «Attahin. m.» ●9a. Agression, tr. «Attahin m.» ●(1792) CAg 71. Guet atahign ind ë lare, / Mou salud Roué er Juivet. ●(1838) OVD 263. Dispriset enta en attahigneu-zé e hroa d'oh hou ç'anemis.

    ●(1904) DBFV 13a. atahin, m. pl. eu, tr. «attaque, provocation, dispute, querelle.» ●(1927) GERI.Ern 29. atahin m., tr. «Provocation, dispute, querelle.» ●(1937) TBBN 62. de bellat peb atahin doh en Iliz ha doh pobl Breih.

    (2) Ober atahin da u.b. : provoquer qqn.

    ●(1790) Ismar 104. en attahign e rér d'er-ré-ral eit hoarhein.

    ●(1861) BSJ 76. hag ean e yas én arben d'en attahin e glasquent gobér dehou.

    ●(1907) BSPD I 416. unan ag en duchentil, en doé groeit atahin dehon épad ma oé eskob.

    (3) Klask atahin gant ub. : provoquer qqn.

    ●(1790) MG 170. Me rescond deoh neoah ne hantein quet mui hou Marion, pourvou ne glasquou quet ehue hatahign gueneign. ●(17--) TE 179. ind hum avisas arrè a glasq attahign guet er Juivèt.

    II. Agresseur.

    ●(1904) DBFV 13a. atahin, tr. «agresseur, celui qui agace.»

  • atahinaj
    atahinaj

    m. Provocation.

    ●(1767) ISpour 151. A pé refuser drè attahignage unn accord honnest. ●(1790) Ismar 223. A pe refusér dré attahignage, un accord honest.

    ●(1910) ISBR 56. En ol vilonaj hag atahinaj e vezé groeit d'er sant a berh Konomor. ●(1922) EOVD 251. Disprizet enta en atahinaj e hra d'oh hous anemiz.

  • atahinal / atahiniñ / atahinañ
    atahinal / atahiniñ / atahinañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Provoquer, agacer.

    ●(1659) SCger 98b. prouoquer, tr. «attaïna.» ●(1710) IN I 257. ar vignounaich monden-mâ a zeu da droubli ar jujamant, en hevelep-fæçon ma soinch d'ar re a vez attaïnet ganti penaus e reont ervat endra reont droug. ●(1744) L'Arm 8b. Agacer, iriter, tr. «Attahinein.» ●(1767) ISpour 32. int ou attaheign, e ra goab à nehai. ●400. hemp jamæss hou attahignal. ●(c.1785) VO 20. ne zet mui d’atahaignal me halon. ●(1790) Ismar 196. a ou attahignal ar guemènt-ce.

    ●(1838) OVD 157. chongeu lubrique, péré ne hroant meit attahinal en isprid hag er galon. ●(1861) BSJ 152. Donnèt e hrant hoah enta d'en attahinal. ●(1893) LZBg 51vet blezad-4e lodenn 194. perac é tet-hui de m'attahinein ?

    ●(1904) DBFV 13a. atahinein, atahinal, v. a., tr. «exciter, provoquer, taquiner, importuner, agacer, ergoter, solliciter (le cœur).» ●(1912) BUEV 67. en diaul e zé elsé d'atahinein en eutru Viannei. ●(1913) HIVR 18. n'hel ket atahinein en tad, ean e atahinou er verh. ●(1914) KZVr 66 - 07/06/14. Atahina, tr. «agacer, exciter, provoquer. Leon-Uhel.» ●(1927) GERI.Ern 30. V[annetais] atahinein, atahinal v. a., tr. «agacer, exciter, provoquer.» ●(1939) RIBA 79. Kendalhet e oè bet de zonet ar ou zro, d'ou atahinal, de drouzal dohtè.

    (2) sens fig. Taquiner.

    ●(1969) LIMO 01 février. En dé-sé, éh oem éh atahinein er guispér.

    II. V. pron. réfl. En em atahinañ.

    (1) S'acharner.

    ●(1914) KZVr 66 - 07/06/14. en em atahina, tr. «s'acharner. Leon-Uhel.» ●(1927) GERI.Ern 30. en em atahina, tr. «s'acharner.»

    (2) S'adonner avec passion.

    ●(1914) KZVr 66 - 07/06/14. en em atahina, tr. «s'adonner, se livrer avec passion. Leon-Uhel.» ●(1927) GERI.Ern 30. en em atahina, tr. «s'adonner passionnément.»

  • atahiner
    atahiner

    m. –ion Provocateur.

    ●(1732) GReg 18b. Celui qui agace, tr. «atahinour. p. atahineryon.» ●(1744) L'Arm 8b. Celui qui agace, tr. «attahinour.. nerion. m.»

    ●(1904) DBFV 13a. atahinour m. pl. –nourion, –nerion, tr. «agresseur, celui qui agace.»

  • atahinerez
    atahinerez

    f. –ed Provocatrice.

    ●(1744) L'Arm 8b. Celle qui agace, tr. «Attahinouréss.. ésétt. f.»

    ●(1904) DBFV 13a. atahinour m. pl. –nourion, –nerion, atahinouréz, f. pl. ed tr. «agresseur, celui qui agace.»

  • atahinerezh
    atahinerezh

    m. Action de provoquer.

    ●(1904) LZBg Du 246. er ré zeùéhan-men e hras er goahan atahinereh d'er relijion kristén. ●(1904) DBFV 13a. atahinereh, m. pl. eu, tr. «provocation.»

  • atahinet
    atahinet

    adj.

    (1) =

    ●(1849) LLB 1884. Mar dint attahinet.

    (2) Adonné (au vin).

    ●(1914) KZVr 66 - 07/06/14. atahinet d'ar gwin, tr. «adonné au vin. Leon-Uhel.»

  • atahinus
    atahinus

    adj. Provocateur.

    ●(1659) SCger 30a. contentieux, tr. «attaïnus.» ●(1732) GReg 18b. Celui, ou celle qui est sujet à agacer les autres, tr. «attaynus.» ●(1767) ISpour 21. tutt (...) attahinuss. ●117. ur Vouéss attahignuss ha coleruss. ●(1787) BI 102. bourdeu attahinuss ar-gouste er ré-ral. ●(1790) Ismar 108. tud (...) attahignus. ●149. ur voès attahignus ha colèrus.

    ●(1831) RDU 44. a ean en dès un himur diæz, caignus pé attahinus.

    ●(1914) KZVr 66 - 07/06/14. atahinus, tr. «chicaneur, qui provoque, agressif.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...