Devri

Recherche 'bam...' : 25 mots trouvés

Page 1 : de bam-1 (1) à bamus (25) :
  • bam .1
    bam .1

    m. Baume.

    (1499) Ca 17a. Bam. g. bamme. ●(c.1500) Cb 21b. Bam. g. basme.

  • bam .2
    bam .2

    m.

    (1) [incise en fin d'énoncé] Ur bam ! : c'en est étonnant.

    (1903) LZBg Du 264. Ha poén ha soursi é kémérant, ur bam ! ●(1921) GRSA 212. hernet ha skuih e oè ur bam.

    (2) Ur bam eo da : c'est étonnant que.

    (1904) DBFV 16b. bam, m., tr. «chose étonnante.» ●ur bam é d'oh bout ken diaviz, tr. «votre imprudence m'étonne.»

    (3) Ur bam da =

    (1904) DBFV 16b. ur bam d'en avaleu e zou, tr. «il y a une quantité prodigieuse de pommes.» ●(1908) DIHU 34/63. Ur bam d'en dud e oé deit d'ino de gleuet konz ag er Vro. ●(1910) ISBR 147. Ur bam d'er fians ou doé énnon.

  • bamad
    bamad

    m. –où Histoire invraisemblable.

    (1919) DBFVsup 5b. bamad, m., tr. «bourde, gasconnade.»

  • bamadur
    bamadur

    m. –ioù Action de décontenancer.

    (1904) DBFV 17a. bamadur, m. pl. eu, tr. «action de décontenancer.»

  • bamaj
    bamaj

    m. Histoires invraisemblables.

    (1790) Ismar i. amoædage ha bamage er béd.

    (1838) OVD 180. er sorte bâmage-cé.

    (1919) DBFVsup 5b. bamaj, m., tr. «contes ébourriffants.»

  • bamañ .2
    bamañ .2

    v. tr. d. Oindre de baume.

    (c.1500) Cb 21b. [bam] g. oindre de basme. bri. bamaff.

  • bamañ / bamiñ .1
    bamañ / bamiñ .1

    v. tr. d.

    (1) Charmer, enchanter, ensorceler

    (1732) GReg 153b. Charmer, enchanter, tr. «Van[netois] bamein.» ●338b. Enchanter, user de magie pour operer quelque merveille, tr. «Van[netois] bameiñ.» ●(1744) L'Arm 120a. Eblouir, causer une émotion dans la vûë & dans le cerveau, qui les empêche de faire leurs fonctions, tr. «bamein

    (1904) DBFV 17a. bamein, v. a., tr. «enchanter, charmer, ensorceler.» ●(1937) DIHU 314/311. Nen dé ket geu laret neoah penaos ou des bamet kériz ha peizanted get ou boéhieu ken flour.

    (2) Tromper par des paroles.

    (1825) COSp 246. nen dès quin intantion meit d'hou pammein ha d'hou laquad de fari. ●(1904) DBFV 17a. bamein, v. a., tr. «endormir par des contes, éblouir.» ●(1925) IZID 7. Hag en dud a iliz hur bam èl er réral !

    (3) Étonner grandement, stupéfaire.

    (1857) LVH 16. peré e vihue én ur fæçon ma vammant ol er guér. ●(1861) BSJ 123. Ur miracl quer souéhus e vâmas en ol.

    (1904) DBFV 17a. bamein, tr. «étonner, décontenancer.»

  • bamboch
    bamboch

    m. –où Fête, java.

    (1912) DIHU 86/118. Banbocheu e hra geton [get er chistr]. ●(1924) SBED 73. Ur bamboch mat e hran sél foér.

  • bambochal
    bambochal

    v. intr. Faire la fête.

    (1907) DIHU 26/434. eit parrat azohton a vanbochal. ●(1909) DIHU 47/265. Banbochet e hues hoah. ●(1919) DBFVsup 5b. bambochal, v. n., tr. «faire la noce.»

  • bambocher
    bambocher

    m. –ion Fêtard, nôceur.

    (1909) DIHU 46/251. tri banbochour achiù. ●(1912) BUEV 35. er vanbocherion é strebautein doh er skoselleu. ●(1919) DBFVsup 5b. bambochér, m., tr. «buveur.» ●(1920) MVRO 32/1e. bambocher eus ar c'henta. ●(1931) GUBI 28. Ha ben en noz er bambochér / En doé karget mui paud mat / Eit ma hellé charéat.

  • bambocherez
    bambocherez

    f. –ed Noceuse.

    (1925) SFKH 13. n'en dé mui meit ur vambocheréz vras hag ur fal verh.

  • bambocherezh
    bambocherezh

    m. Vie de fêtard.

    (1932) BRTG 25. a houdé pelzo ne dér ket mui doh é vanbochereh.

  • bambou
    bambou

    coll. (botanique)

    (1) Bambous.

    (1884) LZBt Meurzh 66. grouiou bambou poac'het enn dour.

    (1921) LZBl Du 215. gourvezet var eur glouedenn bambou.

    (2) Gwez-bambou : bambous.

    (1843) LZBg 1 blezad-2l lodenn 70. ul liorhic gronnet a bep-tu guet gué bambou.

  • bambouz
    bambouz

    coll. (botanique) Bambous.

    (1931) VALL 56a. Bambou, tr. «bambouz col[lectif].»

  • bambouzeg
    bambouzeg

    f. –i Bambouseraie.

    (1990) SIMA 79. Kavout a reer eno bambouzegi.

  • bambouzenn
    bambouzenn

    f. – Pied de bambous.

  • bamer / bamour
    bamer / bamour

    m. –ion Charmeur, sorcier.

    (1732) GReg 153b. Charmeur, sorcier, tr. «Van[netois] Bamour. p. yon.» ●338b. Enchanteur, tr. «Van[netois] bamour. p. yon, yan.» ●(1790) MG 338. réd-è boud amouèd eit dougein bammerion èl-ce.

    (1838) OVD 169. er vâmerion, péré hé lare caër d'en dud eit attrape ou argant. ●(1843) LZBg 1 blezad-2l lodenn 6. e vehé bet sellet guet ol en dud èl ul lorbour hag ur bâmour.

    (1904) DBFV 17a. bamer, m. pl. –merion tr. «enchanteur, charmeur, charlatan.»

  • bamerez
    bamerez

    f. –ed Sorcière.

    (1732) GReg 338b. Enchanteresse, tr. «Van[netois] bamoures. p. ed.» ●(1790) MG 124. Sod-oh a-yoh, mar credét er bamourezèt-ze.

    (1904) DBFV 17a. bamouréz, pl. ed, tr. «enchanteresse.»

  • bamerezh
    bamerezh

    m. Ensorcellement.

    (1904) DBFV 17a. bamereh, m., tr. «ensorcellement.»

  • bamet .1
    bamet .1

    adj.

    (1) Charmé.

    (17--) TE 161. En Israëllèt é huélèt Goliath dibènnét, e chomai quasi bamét a pe gonsidérènt ag un tu a béh dangér é hoènt delivrét, hac ag en tu-aral courage en hani en doai ou sauvét.

    (1904) DBFV 17a. bamet, tr. «charmé, très content.»

    (2) Surpris.

    (1904) DBFV 17a. bamet, tr. «surpris.» ●(1931) GUBI 26. Chetu men dén nezé bammet / Hanval é doh unan semplet.

    (3) Bout bamet a : être charmé par.

    (1790) MG 62. bamét-on ag en treu admirabl e hoès larét de Berrot. ●(17--) TE 38. Eliezèr bamét a hé brahuité ha modesti e yas én arbèn dehi.

    (4) Bout, chom bamet gant, d'udb. : être subjugué par.

    (1861) BSJ 110. Disciplèd sant Yehan-er-Badéour, bâmet ehué d'er burhudeu-cé, e zas de gavèt ou mæstr d'é brison.

    (1905) DIHU 5/90. En énévad, bamet get un huné ker kaer. ●(1907) AVKA 51. Bâmet e vijent oll gant e gelenadurez. ●(1943) VKST Genver-C'hwevrer 229. Sant Fransez a chome bamet gant an holl draou krouet.

    (5) Bout bamet gant an aon : éperdu, pâmé de peur.

    (1818) HJC 188. bâmet e oènt tout guet en eune.

    (1904) DBFV 17a. bamet, tr. «éperdu (get en eun, de frayeur).»

    (6) Chom bamet dirak ub. =

    (1931) GUBI 94. En dud ar hur lerh é Ploué / Dirak-oh e chomou bamet.

    (7) Bezañ bamet dirak udb. : être en admiration devant qqn.

    (1907) AVKA 248. Ar bobl hag a gleve kement-ze a oa bammet dirak ur ouiziegez evelse, ha beteg zo ken lod deus an Doktored a laras dehan a vouez huel : «Mestr, kaer braz oc'h eus komzet.»

    (8) Bout bamet o =

    (1907) BSPD I 36. Bamet e oent rah doh er hleuet.

    (9) Bout bamet petra ober : ne pas savoir quoi faire.

    (1911) HISA 155. Pilat e oé bamet petra gobér ; mès, é kleúet konz é té Jézuz a vro Nazareth, éañ e gav en tu de daulein ar un all un affér ken diés.

  • bamet .2
    bamet .2

    adj. Oint de baume.

    (c.1500) Cb 21b. [bam] gal. oint de basme. b. bamet.

  • bamiñ
    bamiñ

    voir bamañ

  • bamizon
    bamizon

    s. Étourdissement, malaise, vertige.

    (c.1718 CHal.ms iv. vertige, tr. «bamison.» ●(1732) GReg 254b. Défaillance, pamoison, évanoüissement, tr. «bamizon.» ●956b. Vertige, tournoiement de la tête, tr. «Van[netois] bamyzonn

    (1904) DBFV 17a. bamizon, s., tr. «vertige (Ch.).»

  • bamour
    bamour

    voir bamer

  • bamus
    bamus

    adj.

    (1) Attr./Épith. Qui cause l'admiration.

    (1925) IZID 15. Na pesort tra bamus !

    (2) Adv. Admirablement.

    (1938) ARBO 177-178. énedigeu a gant liù, kuhet é bodeu benal goleit a vleu eur, e ziskañne bamus de gañnen er stér.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...