Recherche 'bant...' : 4 mots trouvés
Page 1 : de bant (1) à bantet (4) :- bantbant
m.
(1) Lakaat e fuzilh e bant, en e vant : armer son fusil.
●(1878) EKG II 48. Beteg gouzout e kaven guelloc'h lakat va fuzil enn he bant.
●(1914) KZVr 69 - 28/06/14. Lakit ho fuzuilh e bant, tr. «armez votre fusil.»
(2) Diwar hanter vant : à peine amorcé (en parlant d’un fusil).
●(1914) KZVr 69 - 28/06/14. Diwar hanter-vant eo eat an taol er maez, tr. «le coup est parti à peine amorcé, Milin.»
(3) Chom war hanter vant =
●(1866) FHB 72/154a. Laket oa he benn dindan ar c'hillotin, hag ar gontel losket a benn diou vech, a jomas abenn diou vech var anter-vant ep coeza var gouzoug an den condaonet.
(4) Chom en hanter vant =
●(1866) FHB 74/175b. ma scourne teod an dud en ho guinou, ha ma chome ar c'hi eus ho fuzil en antervant sounnet pa zeant da glasc tenna.
- bantañbantañ
v.
I. V. tr. d.
(1) Bander, tendre.
●(1633) Nom 186a. Cornua arcus, cornu, curuare cornu. Ouid. lentare cornua, lunare arcum, sinuare : bander ou tendre l'arc : bandaff an arbalastr.
●(1659) SCger 11b. bander vne harquebuse, tr. «banta vn arquebusen.» ●117a. tendre vn arc, tr. «banta vr goarec.»
●(1914) KZVr 69 - 28/06/14. Banta, verb. act. et neutre, tr. «rendre raide, bander, tendre, raidir.»
(2) Braquer (une arme, etc.).
●(1908) PIGO II 168. e vantas e fuzuilh da dennan. ●(1909) KTLR 228-229. An den iaouank a vantaz he bistolen hag a dennaz var ar c'hrac'h koz. ●(1919) KZVr 338 - 24/08/19. banta, tr. «brandir.»
(3) Tendre le ressort de, remonter (une horloge).
●(1710) IN I 419. Ne deus horolaich ebet, peguer couls bennâc e c'halle beza, na ranquer e sevel hac e banta diveich bemdez diouz ar mintin ha diouz an nos.
(4) Bantañ e gof : gonfler son ventre.
●(1890) MOA 238a-b. Enfler (S'), Se gonfler, tr. «banta he gof.»
(5) Bantañ e gorf : tendre son corps en avant.
●(1907) AVKA 318. O vea bantet e gorf, da zellet er be, e welas ar lienaj.
II. V. intr. Devenir raide.
●(1914) KZVr 69 - 28/06/14. Banta, verb. act. et neutre, tr. «devenir raide.»
- bantekbantek
voir penn-bantek
- bantetbantet
adj.
(1) (en plt d'une arme) Braqué.
●(1727) HB 332. evel un arm bantet ænep hoc'h adversourien.
●(1908) PIGO II 58. pemp beg fuzuilh a gontis evel-se bantet warnomp eus a bep tu.
(2) (en plt d'un coup porté) Arrêté dans sa course.
●(1908) PIGO II 19. Itien e trec'h ar gounnar war e spont, hag e sav e zorn da flastra al loen divergont. Mes e daol a chom bantet gantan…
(3) Tendu, rebondi.
●(1872) DJL 27. bantet ganthan he gof.
●(1914) KZVr 69 - 28/06/14. Kof bantet, tr. «ventre tendu, Milin.»
(4) Tendu.
●(1925) BILZ 124. Ha Bilzig, elfek (1), e zaoulagad hag e ziouskouarn gantan digor-frank, stignet, bantet etrezeg ar Roc'h.
(5) Tendu de peur, épouvanté.
●(1792) BD 833. Astrologian teribl esoch bantet, tr. «Astrologue, vous êtes terriblement épouvanté (?).»