Devri

Recherche 'bant...' : 4 mots trouvés

Page 1 : de bant (1) à bantet (4) :
  • bant
    bant

    m.

    (1) Lakaat e fuzilh e bant, en e vant : armer son fusil.

    (1878) EKG II 48. Beteg gouzout e kaven guelloc'h lakat va fuzil enn he bant.

    (1914) KZVr 69 - 28/06/14. Lakit ho fuzuilh e bant, tr. «armez votre fusil.»

    (2) Diwar hanter vant : à peine amorcé (en parlant d’un fusil).

    (1914) KZVr 69 - 28/06/14. Diwar hanter-vant eo eat an taol er maez, tr. «le coup est parti à peine amorcé, Milin.»

    (3) Chom war hanter vant =

    (1866) FHB 72/154a. Laket oa he benn dindan ar c'hillotin, hag ar gontel losket a benn diou vech, a jomas abenn diou vech var anter-vant ep coeza var gouzoug an den condaonet.

    (4) Chom en hanter vant =

    (1866) FHB 74/175b. ma scourne teod an dud en ho guinou, ha ma chome ar c'hi eus ho fuzil en antervant sounnet pa zeant da glasc tenna.

  • bantañ
    bantañ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Bander, tendre.

    (1633) Nom 186a. Cornua arcus, cornu, curuare cornu. Ouid. lentare cornua, lunare arcum, sinuare : bander ou tendre l'arc : bandaff an arbalastr.

    (1659) SCger 11b. bander vne harquebuse, tr. «banta vn arquebusen.» ●117a. tendre vn arc, tr. «banta vr goarec.»

    (1914) KZVr 69 - 28/06/14. Banta, verb. act. et neutre, tr. «rendre raide, bander, tendre, raidir.»

    (2) Braquer (une arme, etc.).

    (1908) PIGO II 168. e vantas e fuzuilh da dennan. ●(1909) KTLR 228-229. An den iaouank a vantaz he bistolen hag a dennaz var ar c'hrac'h koz. ●(1919) KZVr 338 - 24/08/19. banta, tr. «brandir.»

    (3) Tendre le ressort de, remonter (une horloge).

    (1710) IN I 419. Ne deus horolaich ebet, peguer couls bennâc e c'halle beza, na ranquer e sevel hac e banta diveich bemdez diouz ar mintin ha diouz an nos.

    (4) Bantañ e gof : gonfler son ventre.

    (1890) MOA 238a-b. Enfler (S'), Se gonfler, tr. «banta he gof.»

    (5) Bantañ e gorf : tendre son corps en avant.

    (1907) AVKA 318. O vea bantet e gorf, da zellet er be, e welas ar lienaj.

    II. V. intr. Devenir raide.

    (1914) KZVr 69 - 28/06/14. Banta, verb. act. et neutre, tr. «devenir raide.»

  • bantek
    bantek

    voir penn-bantek

  • bantet
    bantet

    adj.

    (1) (en plt d'une arme) Braqué.

    (1727) HB 332. evel un arm bantet ænep hoc'h adversourien.

    (1908) PIGO II 58. pemp beg fuzuilh a gontis evel-se bantet warnomp eus a bep tu.

    (2) (en plt d'un coup porté) Arrêté dans sa course.

    (1908) PIGO II 19. Itien e trec'h ar gounnar war e spont, hag e sav e zorn da flastra al loen divergont. Mes e daol a chom bantet gantan…

    (3) Tendu, rebondi.

    (1872) DJL 27. bantet ganthan he gof.

    (1914) KZVr 69 - 28/06/14. Kof bantet, tr. «ventre tendu, Milin.»

    (4) Tendu.

    (1925) BILZ 124. Ha Bilzig, elfek (1), e zaoulagad hag e ziouskouarn gantan digor-frank, stignet, bantet etrezeg ar Roc'h.

    (5) Tendu de peur, épouvanté.

    (1792) BD 833. Astrologian teribl esoch bantet, tr. «Astrologue, vous êtes terriblement épouvanté (?).»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...