Devri

Recherche 'bleñch...' : 6 mots trouvés

Page 1 : de blench (1) à blenchennek (6) :
  • bleñch
    bleñch

    m. –où

    I. [au plur.]

    (1) Extrémités des branches, ramilles.

    ●(1710) IN I 408. hor c'halon eo ar vezen, an affectionou hac ar santimanchou eo ar blenchou anezi.

    ●(1870) FHB 286/199a. dont a rea a ribl ar geot hag he ziouaskel a douche oc'h ho blenchou dre ma teue. ●(1878) EKG II 88. edon e touez ar balan ; sevel a riz va fuzil dreist ar blenchou.

    ●(1910) MAKE 101. eul lochen tôet gant drez ha raden, ha blenchou gwez diskouret. ●(1915) KZVr 141 - 14/11/15. Blincho (par n nasal), tr. «extrémité des branches, Tréguier.» ●(1927) GERI.Ern 52. bleñchou, bli(ñ)chou pl., tr. «Extrémités (des branches).»

    (2) Brindilles, menu bois.

    ●(1901) EPLQ 53. menus bois que ramassent les pauvres ; ceci s'appelle en petit Tréguier bliñcho koat. ●en Goello troc'hañ bliñcho couper le menu bois. ●(1915) KZVr 141 - 14/11/15. Blincho (par n nasal), tr. «brindilles, Tréguier.» ●(1916) KZVr 152 - 30/01/16. keuneud blenchou, ou simplement blenchou, tr. «menu bois dont on fait des fagots, opposé à «keuneud korden» bûches, rondins.» ●An hini a ra eiz-ugent horzen (horden) vlenchou en e zevez a zo eur micherour dreist, tr. «celui qui fait cent-soixante paquets de menu bois dans sa journée est un excellent ouvrier, Pleyben (société Breuriez-Vreiz de Quimper.» ●(1932) ALMA 155. An tad (...) a ordenne ar blenchou. ●(1955) STBJ 190. eun horzenn vleñchou.

    (3) Extrémités (des membres).

    ●(1876) TDE.BF 57b. Bleñchou ann treid, tr. «l'extrémité des doigts des pieds.»

    ●(1927) GERI.Ern 52. bleñchou, bli(ñ)chou pl., tr. «Extrémités (des membres).»

    II.

    (1) Sommet, cime (arbre, mât, etc.).

    ●(1867) MGK 129. Ne ket enn amzer ma e kouez / Ann aour euz a vlenchou ar gwez !

    ●(1957) ADBr lxiv 4/448. (An Ospital-Kammfroud) Bleñch : n. m. – Sommet, cime : bleñch ar wezenn. ●(1978) MOFO 41. An Aotrou bigne blech ar wern gis eur hazkoet. ●117. pigna blech ar vern evit sell tro war dro.

    (2) (en plt d'une coiffure) War bleñch ar penn : (?) penchée sur le côté de la tête, en bataille (?).

    ●(1957) BRUD 2/81. Ar bôtred a blije dezo eur gasketenn : war bleñch o 'fenn e vije ganto.

  • bleñchadur
    bleñchadur

    m. Ramification.

    ●(1931) VALL 620b. Ramification, tr. «bléñchadur m.»

  • bleñchaoua
    bleñchaoua

    v. intr. Chercher, ramasser du menu bois.

    ●(1916) KZVr 152 - 30/01/16. Blinchaoua, blinchoa, tr. «chercher du menu bois (Estienne).»

  • bleñchaouaer
    bleñchaouaer

    m. –ion Celui qui cherche, qui ramasse du menu bois.

    ●(1916) KZVr 152 - 30/01/16. blinchouer, féminin blinchouerez, tr. «celui, celle qui va rammasser du bois (Estienne).»

  • bleñchenn
    bleñchenn

    f. –où

    (1) Sommet, partie haute (arbre, montagne, etc.).

    ●(1659) SCger 33a. coupeau de montagne, tr. «blinchen pe barr ar menez.» ●111b. haut de l'arbre, tr. «nein, pe lein, pe blinchen ar vezen.» ●132b. blinchen, tr. «cime.» ●(1732) GReg 169a. La cime d'une montagne, tr. «blinchenn ar menez.»

    ●(1824) BAM 355. va Salver a lavar din eus a vlengen ar Groas : (...). ●377. bete blenchen Menez Calvar.

    ●(1910) MAKE 17. Noun al Ludueg a welas e oa ruz ar c'herez e blenchen ar gwez. ●90. eur wezen uhel (...) he blenchen a oa uheloc'h eget daou dour sant-Korantin.

    (2) Pointe (d'un châle).

    ●(1939) KTMT 41-42. o mouchouerou broudet, ar bleñchennou o ruza war an douar.

    (3) Sommet (de la tête).

    ●(1824) BAM 165. adalec blenchen e benn bete plantou e dreid.

  • bleñchennek
    bleñchennek

    adj. Qui a beaucoup de menus branchages.

    ●(1915) KZVr 141 - 14/11/15. blinchennek, tr. «qui a une foule de petites branches, Tréguier.» ●(1931) VALL 80a. qui a de menues branches, tr. «bléñchennek, bliñchennek.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...