Devri

Recherche 'blej...' : 11 mots trouvés

Page 1 : de blej-1 (1) à blejin (11) :
  • blej .1
    blej .1

    m. (zoologie) Escargot.

    (1944) GWAL 163/176. (Ar Gelveneg) Blej, blej, blej ! / Tenn hou kerniou hir e maez !

  • blej .2
    blej .2

    m.

    (1) (en plt des animaux) Beuglement.

    (1931) VALL 65a. Beuglement, tr. «blej m.» ●(1947) YNVL 38. Kan ar c'hilhog, gregaj ar yer, blej ar saout. ●(1968) BAHE 57/37. Begeil an oan, blej an annoar.

    ►[empl. avec art. et mut. par adouc.]

    (1867) MGK 26. Dioc'h-tu e voe ar vlej war al loen.

    (1909) KTLR 206. Neuze e savas eur vlej ma oa spontuz : an denved oll a lavare kewred : nann, nann.

    (2) (en plt de qqn) sens fig. Cris, hurlements.

    (1879) ERNsup 149. blej, hurlements, Lanr[odec].

    (1909) FHAB Kerzu 379. Les da vlèj, eme ar Bi. ●(1927) GERI.Ern 52. blej m., tr. «Clameur, cris.» ●(1955) VBRU 159. Pa grogas an tren da loc'hañ e savas ur ruga spontus (...) garm, blej, gouel, youc'h.... ●(1957) AMAH 26. strakadeg-daouarn ha blej ar Barisianed. ●104. raktal e savas cholori, blej ha fent.

  • blej-mor
    blej-mor

    m. (zoologie) Bernard l'hermite.

    (1944) GWAL 163/176. (Ar Gelveneg) pe anv a oa gant ar «bernard-l'hermite» (...) Ur pesketaer all (52 vloaz) en deus lavaret, eñ melfedenn (melc'houedenn) mour (mor), pe blej mour.

  • blejadeg
    blejadeg

    f. –où

    (1) (en plt des animaux) Beuglement collectif.

    (1931) VALL 65a. Beuglement, tr. «blejadeg f.» ●(1956) BLBR 91/17. blejadeg al leueou, buzelladeg ar zaout.

    (2) (en plt de qqn) Cris, hurlements collectifs.

    (1879) ERNsup 149. blejadek, hurlements, Lanr[odec].

    (1905) BOBL 18 mars 26/1c. kriadek tud véo, hopadek, blejadek, garm, iud, iouc'h, ha me oar ! ●(1954) VAZA 158. blejadeg fromus n'ouzon ket pet mil martolod rusian.

  • blejadenn
    blejadenn

    f. –où

    (1) Beuglement.

    (1876) TDE.BF 56a. Blejadenn, s. f., tr. «Beuglement.»

    (1909) FHAB Kerzu 380. N'eo ket blejadennou saout an dra-man. ●(1931) VALL 65a. Beuglement, tr. «blejadenn f.» ●(1963) LLMM 99/264. Er pellder e kleve blejadennoù iskis.

    (2) sens fig. =

    (1974) THBI 179. Neuze glever blejadenn spontus tour-tan Penmarc'h o poenta ar vartoloded war mor vil.

  • blejal / blejiñ
    blejal / blejiñ

    v. intr.

    I. (en plt d'animaux)

    (1) (en plt des bovins) Beugler, meugler, mugir.

    (1633) Nom 215b. Mugitus : buglement : brunçellat, rinchanat, bleugal. ●Rugitus : buglement : bleugal pe bruncellat gant vn trous bras.

    (1659) SCger 132b. blegeal, tr. «meugler.» ●(1732) GReg 91b. Beugler, mugir, meugler ; c'est le cri des Taureaux, des Bœufs, & des Vaches, tr. «blégeal. pr. bléget. bleugeal. pr. et

    (1876) TDE.BF 56a. Blejal, v. n., tr. «Beugler, meugler.» ●(1878) EKG II 280. eul leue bian o tont enn ti en eur vlejal. ●(1897) EST 38. El loned én doareu ne hrant nameit bleijal.

    (1904) DBFV 24b. bleijal, bleijein, bleñjal, v. n., tr. «braire, crier, rugir.» ●(1910) EGBT 43. ar vuoc'h a vlej, ar porc'hel a c'hrogn. ●(1916) KZVr 151 - 23/01/16. blejal, bleja (et bleuja) verbe neutre, tr. «crier, se dit proprement des animaux, et surtout des vaches.» ●(1927) GERI.Ern 52. blejal v. n., tr. «beugler.»

    (2) Blejal war he laezh : meugler en attendant d'être traite.

    (1967) KNDR 114. Buoc'h ebet mui o vlejal war he laezh.

    (3) (en plt des ânes) Braire.

    (1876) TDE.BF 56a. Blejal, v. n., tr. «braire.»

    (1923) KNOL 137. eun azen o vlejal. ●(1949) LLMM 17/20. blejal ha gwinkal gwashoc'h eget un azen gouez.

    (2) (en plt des moutons) Bêler.

    (1633) Nom 215b. Balatus : beélement : bleugat eguis an dèuèt.

    II. (en plt de qqn) Crier.

    (1925) SFKH 8. Ben er fin, deit eun d'ein ha mé komans de vleijal… ●(1927) GERI.Ern 52. blejal v. n., tr. «hurler, rugir, crier.» ●(1954) VAZA 18. met abaf ken ne oa ket evit blejal « Chou ’ta ! » war ur yar.

  • blejer
    blejer

    m. –ion

    (1) Homme qui crie, hurle (ou chante mal et fort).

    (1879) ERNsup 149. blejer, m., hurleur, qui chante trop fort. Trév[érec].

    (1915) KZVr 137 - 17/10/15. Blejer, tr. «celui qui beugle, qui crie.» ●Gwasan blejer eo an den-ze ! tr. «Quel braillard que cet homme !» ●(1954) LLMM 42/14. Ne bleg ket zoken da dreiñ penn war du ar blejer.

    (2) (argot de la Roche-Derrien) Veau.

    (1893) RECe xiv 269. 'peus torted ër blèjer gourd 'vid i jes.

  • blejerez
    blejerez

    f. –ed Femme qui crie.

    (1915) KZVr 137 - 17/10/15. blejerez, tr. «celle qui beugle, qui crie.»

  • blejerezh
    blejerezh

    m. –où

    (1) Beugelement.

    (1931) VALL 65a. Beuglement, tr. «blejerez m.»

    (2) Cris, hurlements.

    (1879) ERNsup 149. blejeres, hurlements, Lanr[odec].

    (1904) DBFV 24b. bleijereh, m. pl. eu, tr. «action de braire, rugissement.» ●(1913) AVIE 23-24. klemmeu ha bleijereheu a leih. ●(1915) KZVr 137 - 17/10/15. Blejerez, masc., tr. «action de crier.» ●(1921) GRSA 242. én ti du, tioél ha lan a zareu, a vleijereh hag a ouilereh.

  • blejet
    blejet

    voir pliñset

  • blejiñ
    blejiñ

    voir blejal

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...