Recherche 'blin...' : 15 mots trouvés
Page 1 : de blin-1 (1) à blinkin-2 (15) :- blin .1blin .1
adj.
(1) Faible, sans forces.
●(1732) GReg 421b. Foible, débile, tr. «Trég[or] blin.»
●(1923) KNOL 116. da lavaret droug eus eur plac'h yaouank ken blin ha ken koant. ●259. e veg 'oa gwenn ha blin evel hini eur baotrez. ●(1927) GERI.Ern 53. blin adj., tr. «Faible, débile.» ●(1929) FHAB Genver couv. bugale blinik, disliw, fall da grenvaat ha diwezat da greski.
(2) (Herbe) tendre.
●(1959) BRUD 7/20. ar yeot blin nevez er prad.
(3) (Nourriture) peu fortifiante.
●(1872) ROU 85a. Nourriture faible, non fortifiante, tr. «boed blin.»
(4) =
●(1922) FHAB Eost 235. blin eo va fedenn.
- blin .2
- blinaat
- blindedblinded
f. Faiblesse.
●(1931) VALL 195a. Délicatesse, tr. «blinded.» ●291a. Faiblesse, tr. «blinded f.»
- blinder
- blink .1blink .1
adj.
(1) Qui louche.
●(1744) L'Arm 221b. Louche, tr. «Bleingue.»
●(1876) TDE.BF 57b. Bliñg, adj. V[annetais], tr. «Louche, bigle.»
●(1904) DBFV 25a. bling, adj., tr. «louche.» ●(1927) GERI.Ern 53. bliñg adj., tr. «Louche.»
(2) Presbyte.
●(1915) KZVr 141 - 14/11/15. Blik, tr. «presbyte, Cornouaille, Besco.»
(3) =
●(1916) KZVr 155 - 20/02/16. bling, tr. «mou, flexible, faible, mince, Milin.»
- blink .2
- blink .3blink .3
m. Ober blink : avancer brusquement le poignet en lançant la bille.
●(1927) GERI.Ern 53. gobér blink V[annetais], tr. «avancer brusquement le poignet en lançant la bille.»
- blinkadell
- blinkalblinkal
voir blinkañ
- blinkañ / blinkiñ / blinkalblinkañ / blinkiñ / blinkal
v. intr.
(1) Cligner des yeux.
●(1744) L'Arm 31a. Bigler, fermer souvent un œil, tr. «Bleinguein.» ●61b. Cligner, tr. «Blinguein ou Blinguale.. pp, guétt.»
●(1861) JEI 308. en aigle (...) e selle doh en héaul hemb blingein.
●(1904) DBFV 25a. blingal, blingein, v. n., tr. «bigler, fermer un œil.» ●(1924) BILZbubr 41/946. Miaou !... a lavaras ar c'haz, en eur vlinka entreze ar c'hi.
(2) Cligner de l'œil à qqn.
●(1732) GReg 173b. Cligner quelqu'un, guigner, faire signe des yeux à quelqu'un, tr. «blingueal. blingueiñ. pr. blinguet.»
●(1904) DBFV 25a. blingal, blingein, v. n., tr. «cligner, lorgner.»
(3) Loucher.
●(1744) L'Arm 221b. Loucher, tr. «Bleinguein.»
- blinker
- blinkerezh
- blinkiñ .1blinkiñ .1
v. intr. Avancer brusquement le poignet en lançant la bille.
●(1927) GERI.Ern 53. blinkein V[annetais], tr. «avancer brusquement le poignet en lançant la bille.»
- blinkiñ .2blinkiñ .2
voir blinkañ