Recherche 'brañsell...' : 11 mots trouvés
Page 1 : de bransell (1) à bransellus (11) :- brañsellbrañsell
f. & adv. –où
I. F.
A. (concret)
(1) Balançoire.
●(1464) Cms (d’après GMB 79). Brancel (branle). ●(1499) Ca 25b. Brancell. g. brancelle.
●(1659) SCger 16b. brandelle, tr. «brancell.» ●(1732) GReg 194b. Brandilloire, ce qui sert à se brandiller, tr. «Brancell. p. brancellou. (Van[netois] id[em] p ëu.).»
●(1904) DBFV 30a. bransel, tr. «f. pl. –lleu, tr. «balançoire, escarpolette.» ●(1919) DBFVsup 11b. branstell (B[as] v[annetais] bransel.
(2) Berceau suspendu.
●(1867) FHB 134/237a. lenva en ho c'havel, dihuna an oll euz ho bransel. ●(1868) FHB 203/372b. dalc'h-mad o chasa gueach var eur vransel, gueach var eur c'havel. ●(1876) TDE.BF 71. Brañsell, s. f., tr. «Berceau, petit lit établi de telle sorte que l'on peut y bercer les enfants.»
(3) Branle, hamac.
●(1732) GReg 114. Branle, lit de soldats & de matelots suspendu par des cordes sous le pont du vaisseau, tr. «brancell. p. brancellou.»
●(1915) HBPR 198. Bransellou oa istribill ouz an neac'h d'ar gambr. E pep bransell, oa daou velek. Hag evel ma oa ber ar vransel ho zreid ive a ioa an eil deuz penn egile.
B. (abstrait) Balancement.
●(1973) SKVT II 16. gant ur brañsell gorrek ha meurdezuz.
II. Adv.
(1) A-vrañsell : chancelant.
●(1954) BGUE 32/8. Mont e hramb, difonn hag a vransel.
(2) E brañsell : en branle.
●(1530) Pm 244. Mar roez da loquancc en brancel, tr. «Aussi facile (que soit) ton éloquence (mise) en branle.»
- brañsell-divrañsellbrañsell-divrañsell
adj. Toujours en mouvement oscillatoire.
●(1973) SKVT II 16. ur gouzoug hir brañsell-divrañsell dezhañ, ha daou bikol bos, div wir dorgenn war e gein !
- brañselladurbrañselladur
m.
(1) Chancèlement.
●(1732) GReg 114b. Brandillement, agitation, tr. «Brancelladur.»
●(1907) FHAB Even 98. Ma n'eus termen ebed d'ar renkad traou a ro branselladur pe baouez an eil d'egile.
(2) Oscillation.
●(1931) VALL 519a. Oscillation, tr. «brañselladur m.»
(3) (marine) Tangage.
●(1732) GReg 114b. Le branle d'un navire, tr. «brancelladur al lestr.»
- brañsellañbrañsellañ
voir brañsellat
- brañsellat / brañsellañ / brañselliñbrañsellat / brañsellañ / brañselliñ
v.
I. V. tr. d.
(1) Balancer.
●(1659) SCger 16b. brandiller, tr. «brancellat.»
●(1874) FHB 487/129a. da lavaret eo eun treust a lakeant a istribil pe a zibrad, en hevelep doare ma c'hellet he vransellat. ●(1877) BSA 287. Aveac'h ma clever an trouz skanv euz an avel o vransellat, a amzer da amzer, an delliou er guez.
●(1876) TDE.BF 71a. Brañsellat, v. a., tr. «Bercer, agiter, balancer, chanceler.»
●(1904) DBFV 30a. bransellat, bransellein, v. a., tr. «brandiller, branler, balancer.»
►[au passif]
●(1849) LLB 506. er varteloded ar er mor branselet. ●(1864) JKS 104. N'en em harpit ket war eur gorsen a zo bransellet gant ann avel.
●(1984) HBPD 220-221. galùet e vezé en dud d'en iliz get ur gragel vras, douget get ur hlohér ha bransellet geton.
(2) Brañsellat e gorf : marcher en chancelant.
●(1937) DIHU 316/348. Kerhet e hrant (...) en ur vransellat ou horv divalaù, ou divréh hir a skrebill dohtè, èl a pe vehent diskoéiet...
(3) Bercer, agiter.
●(1876) TDE.BF 71. Brañsella, tr. «bercer, agiter.» ●(1877) BSA 282. ep ma vije deuet an disterra avel da vransellat ar sclerijen-se.
II. V. intr.
A.
(1) Se brandiller.
●(1659) SCger 133b. brancellat, tr. «se brandiller.» ●(1732) GReg 114b. Brandiller, se brandiller, s'agiter en l'air sur une branche noüée, sur une corde, &c., tr. «Brancellat. pr. brancellet.»
●(1925) SFKH 14. er hloh e vransel hag e son.
(2) Être agité (par le vent, la houle).
●(1849) LLB 1345-1346. [en ahuel] E laka (…) / Er gué de vranselat. ●(1877) BSA 121. al lestr a veler o vranzellat en eur fesoun scrijus. ●(1885) KAV 20. En ho kinou un dant benag / A vransello anter distag. ●(1897) EST 23. Er blaiad e vransel hag e gouéh tro ha tro, tr. «Le blé chancelle et tombe de toutes parts.»
●(1904) DBFV 30a. bransellat, bransellein, v. n., tr. «vaciller, être agité.» ●(1923) KNOL 56. Eur vag oa eno o vransellat var al lano.
(3) Chanceler, tituber.
●(1499) Ca 25b. Brallaff. g. braller vid in brancellat. ●Brancellat. g. branceller. l. vacillo / as vide in flotaff.
●(c.1718) CHal.ms iv. Il a trop beu, il fait des S, tr. «iuet endes ré Lusquenein ara, strebautein ara, brancellat ara en e guerh.» ●(1710) IN I 319. Ar Roue bras (…) a savas peguement bennâc ma oa clàn, hac a yeas d'o c'hambr en ur vrancellat quer sempl oa.
●(1854) PSA I 311. é vrancellat ar er vorden ag en abim.
●(1904) DBFV 30a. bransellat, bransellein, v. n., tr. «chanceler.» ●(1914) FHAB Gouere 210. Mont a reas en eur vransellat, ar paour kez, n'eo ket gant ar vesventi, mes gant ar spont.
(4) (en plt d'un véhicule) S'ébranler.
●(1897) EST 27. Er har bras e vransel, el loned e zihuéh, tr. «La grande voiture s'ébranle, les bêtes sont essoufflées.»
●(1904) DBFV 30a. bransellat, bransellein, v. n., tr. «s'ébranler.»
B. sens fig. =
●(1710) IN I 256. ar vignounaich faus a laca ive speret un den da vezevelli ha da drei en hevelep-fæçon ma teu da vrancellat.
III. V. pron. réfl. En em vrañsellat : se balancer.
●(1732) GReg 114b. Brandiller, se brandiller, s'agiter en l'air sur une branche noüée, sur une corde, &c., tr. «em vrancellat. pr. em vrancellet.»
- brañselled
- brañsellek
- brañsellerezh
- brañsellet
- brañselliñbrañselliñ
voir brañsellat
- brañsellus