Recherche 'buanek...' : 4 mots trouvés
Page 1 : de buanek (1) à buanekaus (4) :- buanekbuanek
adj.
(1) Colérique.
●(1499) Ca 28a. Buanec. g. courrouce. ire. ●(1530) Pm 147. Buanec fresq ha lesquidic, tr. «Irrités vraiment et brûlants.»
●(1732) GReg 179a. Colere, colerique, bilieux, sujet à la colere, fougueux, emporté, tr. «Buanecq. buanocq.» ●963b. buhanecq, tr. «colerique.»
●(1876) TDE.BF 81b. Buanek, adj., tr. «Sujet à se mettre en colère.»
●(1902) MBKJ 91. Sant Fransez, enn he vugaleach, a ioa primm ha buanek meurbed. ●(1904) BSAB 22. eun dijentil ken feulz ha ken buhanek ma seblante bean disperedet pa ye droug ennan. ●(1927) GERI.Ern 75. buanek, tr. «irrité, en colère.» ●(1972) BLBR 190/32. Skreved e oant, skreved gwenn, lijer, buaneg, atao o huchal.
(2) Bezañ buanek ouzh : être jaloux, envieux de.
●(1612) Cnf 60b. CAffout auy, da lauaret eo, bezaff buanec ves an mat, pé an Excellancc, ves an Nessaff.
- buanekaatbuanekaat
v.
I. V. intr.
(1) S'irriter, se courroucer.
●(c.1500) Cb 31b. g. offenser / courroucier. b. buanequat. ●94b. g. prouoquer / contrarier. b. breutat / buanecat.
●(1659) SCger 25b. cholerer, tr. «buanecat.» ●(1732) GReg 179a. Mettre en colère, tr. «Lacqât da vuanecqaat.» ●225b. Courroucer, tr. «Buanecqât. pr. buanecqeët.» ●582a. Bien loin de l'apaiser, il l'irrite, tr. «E lec'h e habasqaat, èl lacqa da vuannecqaat.» ●963b. buhanecqât, tr. «se mettre en colere.»
●(1855) MAV 33. Unan etouez ann dud vad-man a vuanekeaz. ●(1866) FHB 84/252b. Ann hini klan, o vez klevet kement-se, a vuaneka meurbed pe a sav drouk-braz enn-han. ●(1866) FHB 99/372a. da vuanekaat en hon eneb. ●(1869) FHB 223/105a. a lakea an Aotrou Doue da vuanecat en hon enep. ●(1876) TDE.BF 82a. Buanekaat, v. n., tr. «Se mettre en colère.»
●(1927) GERI.Ern 75. buanekaat v. n., tr. «s'irriter.»
(2) Buanekaat ouzh ub. : s'irriter contre qqn.
●(1867) FHB 125/167a. abalamour ma zoc'h bet buhaneket ouzin.
II. V. tr. d. Irriter.
●(1927) GERI.Ern 75. buanekaat v. a., tr. «irriter.»
- buanekaetbuanekaet
adj. Irrité, courroucé.
●(c.1500) Cb 31b. g. ireux / vergoinneux / ou courrouciez. b. buanequeat. ●(1575) M 2215-2217. Bezcoaz ne voe Leon na con quen disounest / Mar outraig arraget, buanecquet medest : / Pan ve lazet ho cnot, en ho bot me'n protest, tr. «Jamais il n'y eut lion ni chiens si furieux, / Si outrageusement enragés, irrités, je l'atteste, / Quand on a tué leur progéniture dans leur antre, je l'affirme.» ●(1612) Cnf 9a. en em caff buanecquet, ha subitamant ez desir da caffout vengeancc à nezaff.
●(1732) GReg 178b-179a. Elle étoit en une grande colère, tr. «buanecqët terrupl edo.»
- buanekaus