Devri

Recherche 'chab...' : 13 mots trouvés

Page 1 : de chab (1) à chaboutat (13) :
  • chab
    chab

    m. Chapitre.

    ●(1612) Cnf 62a. en memes chab.

  • chabistr
    chabistr

    m. –où

    I. Chapitre, division d'ouvrage.

    ●(1499) Ca 35b. Chabistr. g. chappistre. ●(c.1500) Cb 38a. galli. de chapistre en chapistre : distinguement. b. a chabistr e chabistr.

    ●(1790) MG 351. hac ér memb Chapistr.

    ●(1838) OVD 170. ér chapistre treimenet. ●(1856) GRD 339. Chapistr nau ha cand.

    ●(1904) DBFV 35a. chabistr, m. pl. eu, tr. «chapitre.»

    II. (religion)

    (1) Chapitre, assemblée religieuse.

    ●(14--) N 178-179. Dre hon reol ret eo dre scol goulenn / Ha dren chabistr quent maz ministrenn, tr. «D'après notre règle, il me faut nécessairement demander / Au chapitre, avant que je décide.»

    ●(1659) SCger 22a. Chapitre, tr. «chabistr.» ●(1732) GReg 191a. Conclave, assemblée des Cardinaux, & le lieu où ils s'assemblent pour l'élection d'un Pape, tr. «Jabistr ar Gardinaled evit choas ur pap.» ●299a. Le Doïen des Chanoines, tr. «dean ar jabistr.»

    ●(1839) BESquil 545. ur chabistre a chanoénèd.

    (2) Lieu, salle où se tient le chapitre.

    ●(1633) Nom 132a. Exedra, capitulum : le chapitre, les sieges, parloirs : an chabistr, an sigennou, parlouërou.

    ●(1870) FHB 285/188a. enem zastumet e voaint oll er chabistr.

  • chabistrañ
    chabistrañ

    v. tr. d. Chapitrer.

    ●(c.1500) Cb 38a. [chabistr] gal. chapistrer. b. chabistraff.

  • chabistrel
    chabistrel

    adj. Capitulaire.

    ●(1931) VALL 95b. Capitulaire, tr. «chabistrel.»

  • chabistret
    chabistret

    adj. Rabougri.

    ●(1904) LZBg Gwengolo 218. Inou é oé astennet un dén chabistret tré hag un nebedig strabelioñneu ar é gein. ●(1904) DBFV 35a. chabistret, chabotet, tr. «rabougri.»

  • chabistriñ
    chabistriñ

    v. intr.

    I. (religion) Chapitrer, réprimander.

    ●(1732) GReg 152a. Chapitrer, corriger en chapitre, reprimander, tr. «Jabistra. pr. jabistret.»

    II. sens fig. Végéter, croupir.

    ●(1884) MELu iii 161. Aveit er houvant e chabistein, tr. Herve Bihan « plutôt que de croupir/végéter au couvent. » ●(1904) DBFV 35a. chabistrein, chabotein, v. n., tr. «végéter péniblement.»

  • chabl
    chabl

    m. –où (marine)

    I. Câbleau, câblot qui retient le bateau à l'ancre.

    ●(1499) Ca 36a. Chabl vide in cordenn. ●46b. cest la corde dont la neff est arrestee. b. chabl. ●(c.1500) Cb 48b. g. cest la corde dont len tient la neff. b. chabl. ●(1633) Nom 153a. Rudentes : chables : chablou. ●153b. Funis anchorarius, prymnesium, anchorale, retinaculum : le cable de l'ancre : chabl an eaur.

    ●(1659) SCger 18a. cable, tr. «chabl.» ●(1716) PEll.ms 206. Chabl, par ch François, Cable, grosse corde, et communément celle qui sert à tenir un navire sur son ancre. ●(1732) GReg 127a. Cable, cordage d'ancre, tr. «Chabl. p. chablou.»

    ●(1904) DBFV 35a. chabl, f. pl. eu, tr. «câble.» ●(1952) LLMM 34/43. (Douarnenez) Chap : kordenn. ●(1957) BRUD 2/85. (Gwaien) Veilha war 'r chap. (...) fil eur gourhed bennag war 'r chap. (...) boueta an higennou siliou a zo euz ar chap. ●86. Chap : e galleg : filin frappé sur une ancre. ●(1977) PBDZ 550. (Douarnenez) ur mell chap tev, tr. «une très grosse aussière.»

    II. Bezañ tro en e chabl : être très gravement malade.

    ●(1952) LLMM 34/43 (Ki-Douarnenez). Chap : kordenn. Tro zo en he chap : klañv da vervel ez eo.

  • chabot-
    chabot-

    voir chabistr-

  • chabous .1
    chabous .1

    interj. Onomatopée pour chasser les moutons.

    ●(1879) ERNsup 146. Pour les chasser [les moutons] cha bouch, cha bouch du-me ou tu-me ('ta).

  • chabous .2
    chabous .2

    m. Querelle de ménage.

    ●(1876) TDE.BF 85a. Chabous, tr. «Querelle de ménage.»

    ●(1931) VALL 610a. Querelle ; de ménage, tr. «chabouz m.»

  • chabousat
    chabousat

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Chasser, repousser (un animal).

    ●(1908) PIGO II 15. Itien na grede ket hen chabouchat [ar c'haz].

    (2) par ext. Chasser, repousser (qqn).

    ●(1921) DIHU 116/197. Ne vourè ket ag er vugalé hag ou chabouchat e hrè sél taol ma tent de dorchenneiñ étalton.

    (3) sens fig. Séparer (les membres d'une assemblée).

    ●(1913) PRPR 42. Brezel Dek-ha-Tri-Ugent, straket evel eun tarz kurun, a chabouchaz ar Varzed.

    II. V. pron. réci. En em chabousat : se chamailler.

    ●(1931) VALL 108a. Chamailler (se), tr. «en em chabousat.»

  • chabout
    chabout

    m. & interj. –où

    (1) M. Cri.

    ●(1932) BRTG 22. dihoal e hrè a gavet er person é tennein doh é bedenneu aveit dihoal doh é chabouteu.

    (2) Interj. Onomatopée pour chasser les chèvres, les moutons.

    ●(1919) DBFVsup 11a. chabout, tr. «cri pour chasser les chèvres, les moutons.» ●(1927) GERI.Ern 77. chabout V[annetais], tr. «int. pour chasser les chèvres, les moutons.» ●(1942) VALLsup 43b. Cri pour chasser les moutons, tr. «chabout !»

    (3) (injure) Penn chabout : mauvaise tête.

    ●(1919) DBFVsup 11a. pen chebout (sorte d'injure), tr. «mauvaise tête.»

  • chaboutat
    chaboutat

    v. tr. d. (en plt des animaux) Chasser, repousser.

    ●(1919) DBFVsup 11a. chaboutat, v. a., tr. «chasser.» ●(1971) LIMO 27 novembre. chaboutad er iér er gludel.

    ►par ext. (en plt de qqn)

    ●(1921) GRSA 126. Chaboutet é soudarded Tolomée beta stanken er Goéd. ●152. pé é vehent bet chaboutet a gér. ●199. Lestr en diaol e oè, hou poè hui chaboutet araok get sin er Groéz. ●(1932) BRTG 22. chaboutat er chistraerion goalauzet d'ou sammeu.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...