Recherche 'chif...' : 19 mots trouvés
Page 1 : de chif (1) à chifus (19) :- chifchif
m. –où
(1) Chagrin, affliction.
●(1659) SCger 21a. chagrin, tr. «chif.» ●(1787) BI 193. chif ha glahar er beurerion. ●(1787) PT 80. Ma ne santès en ha calon / Chif, é chongeal ir bassion. ●(1792) HS 206. er glahar hag er chiff e oai enn é galon. ●(17--) TE 255. Mar boai bet bras chiff er Juifèt.
●(c.1802-1825) APS 71. er chiff e hoès guet hou tud. ●148. er honsolein én é chif. ●(1838) OVD 299. Hennéh(oé unan a chiffeu glaharus er Mab prodigue. ●(1843) LZBg 1añ blezad-2l lodenn 48. er chif én ou halon. ●(1876) TDE.BF 87a. Chif, s. m. C[ornouaille], tr. «Tristesse, affliction, inquiétude.»
●(1908) DIHU 36/90. perak é houilet hui / Get kement a chif. ●(1936) DIHU 306/181. Met Sidoni ne ziazéè ket hé zorrad chif.
(2) Reiñ chif da ub. : chagriner qqn.
●(1744) L'Arm 20a. Attrister, tr. «Rein chiffe.» ●(1767) ISpour 245. é tihuenn dohemp (...) reign chiff er bét dehou.
(3) Kemer chif : se chagriner.
●(1744) L'Arm 20a. S'attrister, tr. «Quemér chiffe.» ●(1767) ISpour 316. quemérr chiff ha oüilein.
(4) Goloet a chif : envahi par le chagrin.
●(1843) LZBg 1añ blezad-2l lodenn 39. un tolp quer bras a dud goleit a chif hag a anquin. ●42. goleit a chif hag a hlahar.
(5) Colère.
●(1790) MG 198. er chiff-ze, er haz, en hoand e mès d'obér poén dehi. ●(1792) HS 47. unn afér (...) el laquass enn ur chiff brass. ●170-171. conzeu Achior el laquass enn ur chiff brass.
●(1942) DIHU 376/147. Met ne badè ket er chif.
- chifalchifal
voir chifañ
- chifalontchifalont
s. =
●(1914) FHAB Mae 150. ne c'helle ket chom ouz ar chifalont da raklat ar c'hrec'hen ; e zivesker a vanke d'ezan.
- chifañ / chifal / chifiñchifañ / chifal / chifiñ
v.
I. V. intr.
(1) Se fâcher.
●(1790) MG 225. laquad er-ré-ral de chiffein.
●(1896) HISger 1. Chiffein, tr. «se fâcher.»
●(1906) DIHU 18/293. N'ou des enta rézon erbet de chifein. ●(1927) GERI.Ern 79. chifa v. n., tr. «se fâcher.»
(2) Chifañ ouzh ub. : se fâcher avec qqn.
●(1838) OVD 140. ne chiffamb quet en eile doh éguilé. ●(1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 43. Ean e chiffou bras doh-oh. ●48. en dén mad-men e chiffas doh-eign.
(3) Avoir du chagrin.
●(1876) TDE.BF 87a. Chifal, v. n. C[ornouaille], tr. «s'attrister, se chagriner.» ●(1896) HISger 1. Chiffein, tr. «avoir du chagrein.»
●(1927) GERI.Ern 79. chifa v. n., tr. «s'attrister.»
II. V. tr. d. Choquer, frosser, vexer.
●(1876) TDE.BF 87a. Chifal, v. a. C[ornouaille], tr. «Attrister.»
●(1927) GERI.Ern 79. chifa v. a., tr. «attrister, fâcher.» ●(1944) EURW I 197. hep chifa na dic'hrasia den.
III. V. pron. réfl. En em chifañ : s'attrister.
●(1732) GReg 62a. S'attrister, tr. «en em chifal. pr. en em chifet (Van[netois] Him chiffein. hum chiffein. pr. hum chifet.»
●(1907) DIHU 29/464. n'hum chifes ket : é han éndro devadous. ●(1924) SBED 43. Ni él bout divoém pé bout méù / Hemb hum chiffein.
- chifanetchifanet
adj. Contrarié, chiffonné.
●(1974) THBI 188. mez pa eo chifanet (contrariée) mae ket war he bleud nezi.
- chifet
- chifiñchifiñ
voir chifañ
- chifoket
- chifokiñchifokiñ
v.
I. V. tr. d.
(1) = (?) Importuner (?).
●(1792) BD 360. Hes gant ar clasquer man so ous ma chiffocquin, tr. «Sus à ce mendiant qui m'étouffe !»
(2) Froisser, choquer, vexer.
●(19--) Chanson pays Dardoup. N'oulan ket chifokiñ 'nezhi, 'lârin ket he anv.
II. V. intr. Se vexer.
●(2002) TEBOT 56. Hep dont da sifokañ.
- chifoni
- chifregchifreg
voir sekrep
- chifretesa
- chifretesaerchifretesaer
m. –ion Pêcheur de crevettes.
●(1954) BISO.llmm 38. pa zeuas an tri chifretezer drant e-barzh an ti.
- chifretesaerez
- chifretez / chevretezchifretez / chevretez
coll. (ichtyonymie) Crevettes.
●(17--) EN 1163. brinic, a cheuvretes, tr. «berniques et chevrettes.»
●(1914) DFBP 72b. crevette, tr. «Chifretez.» ●(1954) BISO.llmm 37. pezhiadoù chifretez, peget ouzh ar garregenn, a rez dour ar poull. ●(1962) EGRH I 112. chevretez coll. -enn, tr. « crevette. »
- chifretezenn
- chifrodennchifrodenn
f. Chiquenaude, pichenette.
●(1659) SCger 25b. chiquenaude, tr. «chifrauden.» ●(c.1718) CHal.ms iii. nazarder, tr. «rein friadeu, chiquenaudeu, chinfraudenneu.» ●(1732) GReg 166a. Chiquenaude, tr. «chifraudeñ. p. ou.»
●(1904) DBFV 37b. chifrauden, chinfrauden, f. pl. –nneu, tr. «chiquenaude, nasarde.» ●(1927) GERI.Ern 79. chifrodenn f., tr. «Chiquenaude.» ●(1969) BAHE 61/48. Chifrodenn : taolig skoet gant ar biz-kreiz bet bantet ouzh ar biz-meud. ●(1975) LLMM 170/169. Lakait ouzhpenn ar chifrodennoù roet d’ar yezhadur ha d’an doare-skrivañ, hag e welot emañ ar brezhoneg skrivet en arvar.
- chifrodennañchifrodennañ
v. tr. d. Donner une chiquenaude.
●(1927) GERI.Ern 79. chifrodenna v. a., tr. «en donner [une chiquenaude] ) (qqn).»
- chifuschifus
adj. Chagrinant.
●(1767) ISpour 389. er péh e-zou tristoh ha chiffusoh. ●(1787) BI 130. Enn taul chiffuss-cé ë lacas enn-eu bried santell enn ur boénn-vrass. ●226. Enn unn ambarass quer chifuss. ●(1790) Ismar 351. un imur chifus. ●(1790) MG 244. un accidant-benac chiffus. ●340. circonstanceu chiffus. ●(1792) CAg 80. huannadeu chiffus.
●(1838) OVD 8. é rante en isprid chiffus hag en imur diæz. ●(1849) LLB 597-598. Hag émber, tra chifus, é peb leh é huéler / En tad éneb d'er mab, er brer éneb d'er brer.
●(1904) DBFV 37b. chifus, adj., tr. «désagréable, fâcheux, affligeant.» ●(1904) LZBg Mae 111. Un anderùiad chifus. ●(1925) BILZ 157. mennoziou ken chifus. ●(1979) BRUDn 17/16. da zelled ouz ar sach-bleo pe ar pegad, hep riskl da dapoud eun taol chifuz.