Devri

Recherche 'dant...' : 45 mots trouvés

Page 1 : de dant-1 (1) à dantus (45) :
  • dant .1
    dant .1

    m. dent

    I. (en plt des êtres vivants)

    A. (en plt de qqn)

    (1) (anatomie) Dent.

    ●(1499) Ca 54b. Dant. g. dent. ●dant arauc. ●(c. 1501) Lv 232/9. dent gl. dens. ●232/16. dant gl. dens.

    ●(c.1680) NG 797. guet e dent de grainal. ●(1732) GReg 18a. Agacer, Les dents, tr. «Tosonna an dénd.» ●226b. Dent, tr. «Dant. p. dént.»

    ●(1857) CBF 56. Skrigna da zent a hellez, tr. «Tu peux grincer les dents.» ●(1876) TDE.BF 98b. Dañt, s. m., tr. «Dent de la mâchoire.» ●(1885) KAV 20. En ho kinou un dant benag.

    ●(1904) DBFV 40b. dant, m. pl. dent, tr. «dent.» ●(1907) PERS 223. pa n'en doa mui a zent.

    (2) Kas dent : faire ses dents (bébés).

    ●(1968) BAHE 57/49. peogwir e kase dent, an nebeutañ tra dezhañ 'oa ober taolioù esae ganto ! ●53. e kase dent : kaout dent ; donet da vezañ brasoc'h o komz eus ur bugel.

    (3) Dant toull : dent creuse.

    ●(18--) SAQ II 196. Hag e talc'homp hon dant toull.

    (4) Skod-dant : chicot.

    ●(1744) L'Arm 57b. Chicot de dent, tr. «Scod-dantt. m.»

    (5) Kouezhañ àr e zent : être sur les dents.

    ●(1904) DBFV 40b. koéh ar é zent, tr. «être sur les dents, très fatigué.»

    B. plais. Skarzh-dent : avant-goût, amuse-gueule

    ●(1943) DIHU 384/273. (Groe) skardent, tr. «avant-goût. (N'en des met ur skardent, n'é ke[t] dèbrein).»

    C. (en plt des serpents) Crochet.

    ●(1857) GUG 137. Dant er serpant quen dangerus / N'en dès guellet ar mam Jesus / Scùil é velim hag ampouison.

    D. Morsure.

    ●(1932) BRTG 3. danteu moéz e vè haval doh krabotereheu kah.

    II. (en plt de qqc.)

    (1) (marine) Bras d'ancre.

    ●(1903) MBJJ 31. an heor a oa piket e zant en goeled ar mor. ●276. roet krog da zant an heor.

    (2) =

    ●(1633) Nom 178b. Irpex : ratteaux auec dents à sarcler : rastell en deffè dent da chuennat.

    ●(1849) LLB 108. luemet dent en hoged.

    (3) =

    ●(1912) MMPM 106. eat int etre dent ar rojou.

    (4) Dent d'outil (scie, fourche).

    ●(1876) TDE.BF 98b. Dañt, s. m., tr. «dent de scie.» ●(18--) SAQ II 12. dant eur forc'h houarn.

    (5) Pointe.

    ●(1927) GERI.Ern 88. dant m. pl. dent, tr. «pointe.»

    (6) Brèche à un outil.

    ●(1876) TDE.BF 98b. Dañt, s. m., tr. «brèche à un instrument tranchant.»

    ●(1927) GERI.Ern 88. dant m. pl. dent, tr. «brèche à un outil.»

    III.

    A.

    (1) Kaout un dant ouzh ub. : haïr qqun. Cf. avoir une dent contre qqun.

    ●(1926) FHAB Mezheven 234 *Breizadig. Eun tamm dant en devoa bet a-viskoaz ouz an hini a oa e penn ar barrez.

    (2) Koll ar gwellañ dant eus e benn : perdre ce que l’on a de mieux.

    ●(1912) MELU XI 401. Koll ar gwella dant eus e ben, tr. E. Ernault «Perdre la meilleure dent de sa tête (la meilleure plume de son aile, ce qu'on a de mieux.»

    (3) Lakaat e zant er berenn : goûter et aimer.

    ●(1867) FHB 116/92b (L) G. Morvan. Eur vech m'en devezo laket he zant er beren, c'hui velo ne lezo ket an tam da goeza d'an douar !

    (4) Tennañ un dant da ub. : vouloir en découdre avec qqun.

    ●(17--) CHal.ms i 349. Ie uois bien que uous en uoulés découdre, tr. «me g' üel er hat e fal dech tennein un dant tin.»

    B.

    (1) Netra da lakaat etre an dent : n’avoir rien à manger. Cf. ne rien avoir à se mettre sous la dent.

    ●(1909) KTLR 106-107 (L) K. Jezegou. En ti paour ne oa mui netra da lakaad etre an dent.

    (2) Bezañ hir e zent : manger avec appétit, bien manger.

    ●(1924) BILZ 108 (T) F. al Lay. E ti Izabel tri a vugale, hag a oa hir o dent ha doun o c'hof. ●(1968) LOLE 33 (T) *Roc'h Vur. Eur sarmon d'an hini a veze re hir e zent ouz taol - mala munud-munud a rae ar hoz plah yaouank he bleud.

    (3) Bezañ hir e zent : avoir de l’appétit. Cf. avoir les dents longues.

    ●(1908) PIGO ii 80 (T) E. ar Moal. Ho ! Ho ! te eo hirr da zent ha don da gof. ●(1926) BIVE 3 (T) E. ar Moal. Ah ! kampinod ! Neb aon ! Arru eo hir e zent ; kregi start a reio, mar gell.

    (4) Lemmañ e zent : manger.

    ●(1958) BLBR 111/5 (L) J. Seite. Gand o arhant, e kavont peadra da lemma o dent.

    (5) Bezañ du e zent gant an naon : avoir très faim.

    ●(1921) FHAB Genver 16 (L) *Pluenzir. An Ankou a vez atô du e zent gant an naon.

    (6) Bezañ hir ha lemm e zent : manger avec appétit, bien manger.

    ●(1924) BILZ 30-31 (T) F. al Lay. Bilzig, ma vije bet eno, en e lec'h, an nije bet labouret mat ive eus tôl an ôtrou Kont, hirr ha lemm meurbet a oa e zent, doun e gof ha direvus. ●104. Hag en tïer an dud a vor peurvuia enne a-leiz a vugale, hir ha lemm o dent.

    (7) Tennañ gwad eus dent ub : faire venir l’eau à la bouche.

    ●(1931) VALL 74. Faire venir l'eau à la bouche, tr. F. Vallée «tenna gwad eus dent u. b.»

    (8) Tennañ dour eus dent ub. : faire venir l’eau à la bouche.

    ●(1931) VALL 74. Faire venir l'eau à la bouche, tr. F. Vallée «tenna dour eus dent u. b.»

    (9) Lakaat an dent da wadañ : faire venir l’eau à la bouche.

    ●(1931) VALL 74. Faire venir l'eau à la bouche, tr. F. Vallée «lakaat an dent da wada»

    (10) Gwadañ a ra e zent : l’eau lui vient à la bouche.

    ●(1895) GMB 267 (T) Émile Ernault. Pet[it] Trég[uier] goadañ ra i dent, en français du pays «ses dents saignent» = l'eau lui vient à la bouche, il en a grande envie. ●(1895) GMB 267 (T-Trevereg). Gwadan 'ra i dent. (Trév[érec]) En franç. du pays «ses dents saignent», l'eau lui vient à la bouche, il en a grande envie.

    (11) Kouezhañ àr e zent :

    ●(1897) EST 38 (G) J.-M. Cadic. Méz ként fin en deùèh, en dud hag el loned, / E gouéh ar ou dent, e zou hantér lahet.

    (12) Dourenniñ a ra e zent : voir dourenniñ.

    (13) Pegañ el loar gant e zent : voir loar.

  • dant .2
    dant .2

    s. Teurel dant àr =

    ●(1767) ISpour 167. unn taul-cair é mêmp turull dantt ar er-ré deuehan-menn [enn dutt à Iliss].

  • dant-bleiz
    dant-bleiz

    m. (minéralogie) Enclave de feldspath dans le granit.

    ●(1931) VALL 298a. gros morceau de feldspath dans le granit, tr. «dant-bleiz m. pl. dent-.»

  • dant-Genver
    dant-Genver

    m. Chandelle de glace.

    ●(17--) EN 3000. eur garc dend genuer partoud stac [di]ousit, tr. «une charge de dents de janvier partout attachée à toi.» ●3002. eun dand genuer a sou stac ous quemend bleuen, tr. «une dent de janvier est attachée à tous ses poils.»

    ●(1907) VBFV.fb 48a. chandelles de glace, tr. «dent genvér, pl. m.»

  • dant-korn
    dant-korn

    m. (anatomie)

    (1) Dent de sagesse.

    ●(1924) NFLO. j’ai mes dents de sagesse, tr. «va dent korn ’zo savet.»

    (2) Canine.

    ●(1962) EGRH I 51. dant-korn m., tr. « canine. »

  • dant-laezh
    dant-laezh

    m. (anatomie) Dent de lait.

    ●(1867) MGK 108. Dent he zorrad ne voant dent leaz. ●(1876) TDE.BF 99a. Dañtik-leaz, s. m., tr. «Dent de lait.»

    ●(1910) BOBL 23 juillet 291/2c. Eun eubeul en deuz daouzek dant leaz, ber ha gwen.

  • dant-lagad
    dant-lagad

     m. (anatomie) Canine.

    ●(1499) Ca 54b. dant al lagad. ●(c.1500) Cb 56a. g. dent ouyelliere. bri. dant al lagad. ●(1633) Nom 19b. Dentes canini, columellares : les dents fort aiguës, ou des yeux : dènt lem meurbet, dent an daoulagat.

    ●(1744) L'Arm 100a. Dent (...) Canine ou œillère, tr. «Dantt Lagatt.»

    ●(1904) DBFV 40a. dant lagad, tr. «canine.»

  • dant-malañ
    dant-malañ

    m. (anatomie) Molaire.

    ●(1962) EGRH I 51. dant-malañ m., tr. « molaire. »

  • dant-marc'h
    dant-marc'h

    m. (minéralogie) Enclave de feldspath dans le granit.

    ●(1931) VALL 298a. gros morceau de feldspath dans le granit, tr. «dant-marc'h m. pl. dent-.»

  • dantad
    dantad

    m. –où

    (1) Cran.

    ●(1895) GMB 143. pet[it] Trég[uier] eun dañtad ouspen, tr. «un cran de plus.»

    (2) sens fig. Kaout un dantad war ub. : être supérieur à qqn.

    ●(1895) GMB 143. Pet[it] Trég[uier] te teus eun dañtad warnañ, tr. «tu le surpasses, tu lui es supérieur.»

  • dantadenn
    dantadenn

    f. –où Morsure.

    ●(1914) DFBP 216b. morsure, tr. «dantaden.»

  • dantadur .1
    dantadur .1

    m. –ioù Morsure.

    ●(1792) HS 85. Hou dantadure e losquai èl enn tan. ●(17--) TE 286. mercheu ag é zantadur.

    ●(1838) OVD 48. nen dès nitra gùel eit gùellat dantadur ha velim er scorpion, aveit ivle er scorpion memb. ●(1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 124. dantet guet serpantèd, de zantadur péré ne gredér quet é hellér doug secour.

    ●(1904) DBFV 41a. dantadur, m., tr. «morsure, piqûre.» ●(1907) VBFV.bf 11b. dantadur, m., tr. «morsure, piqûre.» ●(1922) EOVD 50. er velim ag é zantadur.

  • dantadur .2
    dantadur .2

    m. (Goût, odeur de) brûlé.

    ●(1970) GSBG 338. (Groe) bla:z dãntady:r (= blaz dantadur), tr. «odeur de plat brûlé.»

  • dantañ .2
    dantañ .2

    v. (cuisine)

    (1) V. intr. (en plt d'un mets qui cuit) Brûler, attacher.

    ●(1876) TDE.BF 98b. Dañtañ, v. n. T[régor], tr. «Se brûler, parlant d'un mets liquide soumis à un feu trop vif, sentir le brûlé.»

    ●(1927) GERI.Ern 88. dantañ T[régor], tr. «se brûler, sentir le brûlé (comme un laitage sur un feu trop vif.» ●(1931) VALL 85b. Brûler, en parl. du lait, de la bouillie, d'un ragoût, tr. «danta(ñ) T[régor].»

    (2) V. tr. d. Faire brûler, attacher.

    ●(1982) TKRH 36. arabat e veze bet dantañ ar yod, da lavarout eo e veze bet blaz an dev warnañ.

  • dantañ / dantiñ .1
    dantañ / dantiñ .1

    v. tr. d.

    (1) Mordre.

    ●(1499) Ca 50a. creguiff. vide in dantaff. ●54b. Dantaff. g. mordre. ●(1575) M 2329. Ez dantont ho teaudou, tr. «Ils mordent leurs langues.»

    ●(1659) SCger 81a. mordre, tr. «danta.» ●140b. danta, tr. «mordre.» ●(1732) GReg 266b. Danta. pr. «dantet.» ●(17--) TE 107. er-ré dantét d'er serpandét-hont.

    ●(1838) OVD 159. er ré e zou bet piquet pé dantet guet en aire. ●(1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 124. dantet guet serpantèd, de zantadur péré ne gredér quet é hellér doug secour. ●(1856) VNA 108. Vous vous mordriez les doigts, tr. «Hui e zantehé hou pizièd.» ●(1861) BSJ 67. ol er ré e oé bet dantet d'en airon. ●272. N'hou péet quet eun a vout dantet guet serpant erbet, na guet amprehon erbet.

    ●(1904) DBFV 41a. dantein, v. a., tr. «mordre.» ●(1907) VBFV.bf 11b. dantein, v. a., tr. «mordre.» ●(1907) DRSP 32. Goulc'hen zo bet dantet ? ●(1909) BROU 221. (Eusa) Dánta S'étend aux oiseaux : Dantet ouñ bet gand eur morbik. ●(1927) GERI.Ern 88. danta, tr. «mordre.»

    (2) Denter, mettre des dents (à un râteau, etc.).

    ●(1904) DBFV 40b. dandein, v. a., tr. «denteler, endenter (l'A.).» ●(1982) TKRH 16. dantañ restell-eost.

    (3) Ébrécher (une lame).

    ●(1732) GReg 313a. Ébrecher, faire une petite brèche à un couteau &c., tr. «Danta. pr. dantet.»

    ●(1904) DBFV 41a. dantein, v. a., tr. «denteler (une faux).» ●(1927) GERI.Ern 88. danta, tr. «ébrécher.»

    (4) Dantañ kaer : manger à belles dents.

    ●(1732) GReg 119a. Briffer, manger avidement, tr. «danta-caër.»

    (5) sens fig. Détracter.

    ●(1659) SCger 43a. detracter, tr. «danta gant e comsou.»

    ●(1732) GReg 280b. Detracter, medire de quelqu'un, tr. «danta ur re. pr. dantet.»

  • danteg
    danteg

    m. danteion Homme qui a de grandes dents.

    ●(1633) Nom 270a. Dento, dentatus : qui a de longues dents : vn dantec, en deus d'ent bras ha hir.

    ●(1732) GReg 226b. Qui a de longues dents, tr. «dantecq. p. dantéyen.»

    ●(1876) TDE.BF 98b. Dañtek, s. m., tr. «Qui a de longues dents.»

    ●(1927) GERI.Ern 89. danteg m., tr. «celui qui a de grandes dents.»

  • dantegez
    dantegez

    f. –ed Femme qui a de grandes dents.

    ●(1876) TDE.BF 98b. Dañtegez, s. f., tr. «Femme qui a de grandes dents.»

    ●(1927) GERI.Ern 89. dantegez f., tr. «celui (= celle) qui a de grandes dents.»

  • dantek
    dantek

    adj.

    (1) Qui a de longues dents, fortement denté.

    ●(1499) Ca 54b. Dantec. g. denteux.

    ●(1659) SCger 140b. dantec, tr. «qui a de grandes dents.» ●(1732) GReg 226b. Qui a de longues dents, tr. «dantecq.»

    ●(1878) BAY 19. dantek, tr. «Qui a de longues dents.»

    ●(1904) DBFV 40b. dandek, adj., tr. «qui a des dents.» ●41a. dantek, adj., tr. «denté, qui a de grandes dents.»

    (2) (en plt de qqc.) Dentelé.

    ●(1732) GReg 267a. Dentelé, qui a des dents, tr. «dantecq.» ●Rouë dentelée, tr. «Rod dantecq.» ●399b. Faucille, instrument courbé, à dents, ou sans dents, pour couper les blez, tr. «fals dantecq. p. filsyer dantecq.»

    ●(1904) DBFV 40b. dandek, adj., tr. «dentelé.» ●(1905) FHAB Gwengolo/Here 151. eur poleo koat (...) Evit he drei, ez euz en eur penn eun drezen pe eur rod dantek hag eur c'hi varnezhi. ●(1923) ADML 64. eur rod dantog, a oue lakeat gant Barravel da angreni war eben. ●(1927) GERI.Ern 89. dantek adj., tr. «dentelé.»

    (3) (botanique) Kaol-dantek : choux crépus.

    ●(1633) Nom 80b. Brassica Apiana, sabelica, crispa : choux crespuz : caul dantecq, caul fresennec.

    ●(1732) GReg 167a. Choux crepus, tr. «Caul dantecq.»

    ●(1890) MOA 194a. Choux crépus, tr. «kaol dantek.»

    ●(1927) GERI.Ern 89. dantek adj., tr. «(chou) crépu.»

  • dantelez
    dantelez

    f. –où, -ioù Dentelle.

    ●(1659) SCger 39a. dentelle, tr. «dantelez.» ●(1732) GReg 267a. Dentelle, tr. «Dantélez. p. dantelezou.» ●(1792) BD 622. ho tanteles ho rubano, tr. «de vos dentelles, de vos rubans.» ●4165. tamo danteles, tr. «quelques dantelles.»

    ●(1834) SIM 14. Emedoc'h o paouez prena goalinier ha dantelezou da orni ho pried. ●(1838-1866) PRO.tj 183. Eur c'hoëf dantelez var he fenn. ●(1876) TDE.BF 98b. Dañtelez, s. f., tr. «Dentelle.» ●(1880) SAB 41. dantelezou fleurenned.

    ●(1902) PIGO I 203. e roched dantelez. ●(1932) BSTR 3. stal broderez ha dantelez. ●(1962) EGRH I 50. dantelez m. -ioù, tr. « dentelle (ivez tantelez). »

  • dantelezañ
    dantelezañ

    v. tr. d. Denteler.

    ●(1962) EGRH I 50. dantelezañ v., tr. « denteler. »

  • dantelezek
    dantelezek

    adj. Garni de dentelle.

    ●(1876) TDE.BF 99a. Dañtelezek, adj., tr. «Garni de dentelles.»

    ●(1927) GERI.Ern 89. dantelezek, tr. «garni de dentelle.»

  • dantelezenn
    dantelezenn

    f. –où Morceau de dentelle.

    ●(1942) DHKN 69. Keméret hé des-hi un dantérig fresk, biùennet get un dantellen krochetet dehi. ●(1957) AMAH 222. Un dantelezhenn wenn-erc'h. ●(1962) EGRH I 50. dantelezenn f. -où, tr. « ruban de dentelle. »

  • dantelezet
    dantelezet

    adj.

    (1) Auquel on a mis de la dentelle.

    ●(1857) CBF 26. pateled da davancher a zo dentelezet tro-war-dro, tr. «la bavette de ton tablier est garnie de dentelles.» ●(1869) FHB 255/366b. he rokeden bordet, hag he roched dantelezet. ●(1889) ISV 338. an dud a lez a oa eno, canfarted goloet oll a fanfarluchou, rubanet, dantelezet.

    ●(1909) KTLR 132. dillad dantelezet ar c'havel. ●(1911) BUAZperrot 234. ho koëffou dantelezet. ●(1924) FHAB Du 411. o c'hornetennou bras dantelezet. ●(1925) FHAB Mae 187. gand o banielou dantelezet aour.

    (2) (architecture) (Clocher) à jour.

    ●(1883) MIL 166. an tour dantelezed.

    ●(1907) FHAB Even 127. chapel Lambader, gant he zour dantelezet. ●(1911) BUAZperrot 127. kaëra tour dantelezet a zo er bed holl. ●(1912) MMKE 95. 'N o zour dantelezet e vrall drant ar c'hleier. ●(1926) FHAB Here 372. o zour dantelezet.

  • dantelezierez
    dantelezierez

    f. -ed Dentelière.

    ●(1962) EGRH I 51. dentelezierez f. -ed, tr. « dentelière. »

  • dantelezierezh
    dantelezierezh

    m. Dentellerie.

    ●(1962) EGRH I 51. dantelezierezh m., tr. « dentellerie. »

  • danteleziñ
    danteleziñ

    v. intr. Faire de la dentelle.

    ●(1847) MDM 114. ne zeskot ket d'ez-ho brouda, plega, dantelezi.

  • dantell
    dantell

    f. Dentelle.

    ●(1732) GReg 267a. Dentelle, tr. «Van[netois] danteil. dénteil.» ●(1790) MG 35. mat vehai de honnont gùerhein hé houiffeu dantel eit payein hé delé. ●57. Hac ean e vou dantel doh er houif e rehait teign ?

    ●(1856) VNA 170. Les marchands de draps, d'indiennes, de dentelles et de mousseline, tr. «Er varhadision mihér, indién, dantel ha mousselin.» ●(1879) BMN 204. ober taoler a gostez an dantel hag ar fanfarluchou.

    ●(1904) DBFV 41a. dantel, danteilh, f. pl. –lleu, tr. «dentelle.» ●(1913) THJE 4. gobér dantel.

  • dantelladur
    dantelladur

    m. Ciselure, découpure.

    ●(1904) DBFV 41a. dantelladur, –eilhadur, m., tr. «ciselure, découpure.»

  • dantellek
    dantellek

    adj.

    (1) Garni de dentelle.

    ●(1745) BT 330. unn aube danteillæc ; tr. «une aube avec dantelles.»

    ●(1849) LLB 1054. hé houifeu dantelek. ●(1849) LLBg I 6. ou houifeu dantelek.

    ●(1904) DBFV 41a. dantellek, adj., tr. «garni de dentelle.» ●(1907) VBFV.bf 11b. dantellek, adj., tr. «garni de dentelle.» ●(1921) HIVK 5. ur sé dantellek.

    (2) sens fig. Qui est dentelé.

    ●(1904) DBFV 41a. dantellek, adj., tr. «dentelé.» ●(1907) VBFV.bf 11b. dantellek, adj., tr. «ciselé.» ●(1929) DIHU 218/305. tour dantellek er Hreiskér. ●(1931) GUBI 201. Un tour guen, dantellek.

  • dantellenn
    dantellenn

    f. –où Morceau de dentelle.

    ●(1790) MG 57. er houif e mès grateit, guet un dantéllèn vrahue doh-t'ou.

  • dantellet
    dantellet

    adj. Auquel on à mis de la dentelle.

    ●(1906) DIHU 8/133. En ul lod vat a barrézieu sel brasoh ma vezé er gouilieu, sel mui e vezé digor ha dantellet er houifeu. ●(1924) SBED 30. Get hou kouif bras dantélet.

  • dantelliñ
    dantelliñ

    v. tr. d.

    (1) Garnir de dantelle.

    ●(1904) DBFV 41a. dantellein, v. a., tr. «garnir de dentelle.» ●(1907) VBFV.bf 11b. dantellein, v. a., tr. «garnir de dentelle.»

    (2) Ciseler.

    ●(1744) L'Arm 60a. Ciseler, tr. «Dantêellein gued er guisêell.»

    ●(1876) TDE.BF 98b. Dañtelein, v. a. V[annetais], tr. «Ciseler.»

    ●(1907) VBFV.bf 11b. dantellein, v. a., tr. «ciseler.»

    (3) Ébrécher (une lame).

    ●(1904) DBFV 41a. dantellein, v. a., tr. «denteler (une faux).»

  • dantenn
    dantenn

    f. –où (construction) Pierre d'attente.

    ●(1732) GReg 60b. Pierres d'attente, pour y attacher un autre mur, tr. «Dantéñ. p. danténnou.» ●722a. Pierre d'attente, tr. «Dantenn. p. dantennou.»

    ●(1876) TDE.BF 99a. Dañtenn, s. f. C[ornouaille], tr. «Pierre d'attente ; pl. ou.»

    ●(1927) GERI.Ern 89. dantenn f., tr. «pierre d'attente.» ●(1931) VALL 44b. pierre d'attente, tr. «dantenn f.»

  • danter .1
    danter .1

    m. –ion

    (1) Mordeur.

    ●(1927) GERI.Ern 89. danter m., tr. «celui qui mord.»

    (2) par ext. Baffreur.

    ●(1732) GReg 119a. Briffeur, celui qui mange goulûment, tr. «danter-caër. p. danteryen-gaër.»

    (2) sens fig. Détracteur.

    ●(1732) GReg 281a. Detracteur, medisant, tr. «danter. p. yen.»

  • danter .2
    danter .2

    f. –ioù (habillement) Tablier.

    ●(1790) MG 35. un dantér neué. ●290. dantér brahue, ur mouchæt, ur bizeu.

    ●(1849) LLB 1055. hé douanter stof glas.

    ●(1904) DBFV 41a. dantér, m. pl. ieu, tr. «tablier, devantier.» ●(1924) SBED 30. Hou tantér sei glas brodet. ●(1942) DHKN 69. Keméret hé des-hi un dantérig fresk, biùennet get un dantellen krochetet dehi.

  • danter .3
    danter .3

    m. Épinglier, peigne de rouet.

    ●(1927) GERI.Ern 89. danter m., tr. «le fer denté qui conduit le fil sur la bobine dans le rouet.»

  • danterezh
    danterezh

    m. Action de mordre.

    ●(1904) DBFV 41a. dantereh, m. pl. eu, tr. «action de mordre.» ●(1932) BRTG 3. spègereh, dantereh, krabisereh ne vè ket gourénereh.

  • danteriad
    danteriad

    f. –où Plein un tablier.

    ●(1939) RIBA 72. cherreh dantériadeu mein.

  • dantet .1
    dantet .1

    adj.

    (1) Denté, endenté.

    ●(1499) Ca 54b. Dantet. g. endentez. ●(c.1500) Cb 56a. Dantet. g. edantez.

    ●(1872) ROU 96a. Pourvu, de bonnes dents, tr. «Danted mad.»

    ●(1910) EGBT 95. eun oged dantet mat. ●(1912) DIHU 90/187. Dantet mat é !

    (2) Mordu.

    ●(1499) Ca 54b. g. mors de chien ou daultre beste. b. dantet.

    (3) Ébréché.

    ●(1876) TDE.BF 99a. Dañtet, adj., tr. «Ebréché.»

  • dantet .2
    dantet .2

    adj. Qui a brûlé, attaché.

    ●(1920) KZVr 359 - 25/01/20. laez dantet, tr. «lait brûlé, collé au fond de la casserolle.»

  • dantier .1
    dantier .1

    m. Broche à dévider d'un rouet.

    ●(1890) MOA 150b. Broche à dévider, dantier, tr «m., partie d'un rouet.»

    ●(1905) FHAB Mae/Mezheven 94. an neuden (...) a ia anezhi he-unan da gaout an dantier pe an droel. An dantier a zo koat. ●(1936) BREI 449/1b. an neudenn (…) hag a ya (…) da gudenni war gudenn ar werzid e penn an dantier…

  • dantier / dankier .2
    dantier / dankier .2

    s. (argot de La Roche-Derrien) Putain.

    ●(1885) ARN 24. Femme de mauvaises mœurs, tr. «Dankier, épithète tout à fait honteuse à recevoir.» ●(1888) SBI II 46. Eun all oa dantier, 'vel he mamm, tr. «Une autre était putain, comme sa mère.»

  • dantifilouzenn
    dantifilouzenn

    f. Belle fille.

    ●(1965) BAHE 44/39. Dantifilouzenn = chevrenn, kaerenn, tekenn.

  • dantiñ
    dantiñ

    voir dantañ .1

  • dantus
    dantus

    adj.

    (1) Mordant.

    ●(c.1500) Cb 56a. g. mordant. b. dantus.

    ●(1732) GReg 638a. Mordant, ante, qui mord, tr. «Dantus.» ●Bêtes mordantes, tr. «Loëzned dantus.»

    ●(1927) GERI.Ern 89. dantus, tr. «mordant.»

    (2) Mordant, satirique.

    ●(1732) GReg 638a. Mordant, ante, piquant, satirique, tr. «Dantus.»

    ●(1904) DBFV 41a. dantus, adj., tr. «mordant, satirique.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...