Devri

Recherche 'daouhanter...' : 7 mots trouvés

Page 1 : de daouhanter-1 (1) à daouhanterin (7) :
  • daouhanter .1
    daouhanter .1

    adj.

    I. Attr./Épith.

    (1) Partagé en deux parts égales.

    ●(1499) Ca 71a. Douhanter. g. myparty en robe ou parti en deux.

    ●(1876) TDE.BF 100a. Daou-hañter, adj., tr. «Qui est partagé en deux.»

    (2) sens fig. Hésitant, partagé entre deux sentiments.

    ●(1908) FHAB Mezheven 181. d'ar c'hazetennou difeiz ha dissakred ha zoken da re glouar ha daou-hanter.

    (3) (agriculture) Falz daouhanter : compromis entre serpe et faucille.

    ●(1996) VEXE 159. Bruyères, genêts, ajoncs, sont coupés à l'aide d'une faucille spéciale : ar falz daou hanter, qui est un compromis entre une serpe et une faucille. ●162. La végétation qui pousse dans une garenne à défricher est coupée à la faucille (ar falz daou hanter).

    (4) Evit daouhanter netra : pour trois fois rien.

    ●(1957) DSGL 190. Eid daou hantér nétra, tr. «pour deux fois rien.»

    (5) Mitoyen.

    ●(1633) Nom 140a. Paries intergerinus : paroy metoyenne : moguer daou anter.

    ●(1876) TDE.BF 100a. Daou-hañter, adj., tr. «mitoyen.» ●Eur voger daou-hañter, tr. «un mur mitoyen.»

    (6) (droit) Tiekaat dre zaouhanter = (?) en compagnie partiaire (?).

    ●(1959) BAHE 21/11. An tiekaat dre zaouhanter o vont da get.

    (7) Avel daouhanter : vent chartier.

    ●(1931) VALL 113b. vent chartier, tr. «avel daou-hanter.»

    II. Adv.

    (1) En deux parties.

    ●(1633) Nom 146a. Valuæ, valuæ bifores : porte à deux batans, ou qui s'ouure en deux parties : vn nor á diou stalaff, pe á digor daou anter.

    (2) Ober div vicher daouhanter : faire deux métiers à la fois.

    ●(1923) ADML 54. Kalz war ho lerc'h e bro Leon o deuz dalc'het da ober daouanter an diou vicher.

    (3) En em lakaat, bezañ, mont daouhanter gant ub. : partager.

    ●(1872) FHB 394/230b. hag en em lakea daouanter ganthi en he oberou mad. ●(1883) IMP 87. E vezi, var bep tra, ganen-me, daou-anter. ●(1894) BUZmornik 625. hen aliaz da vont daou-hanter ganthan var he gommers.

    ●(1907) KANngalon Even 413. Evel daouanter e vezomp ganthan o kinnig ar Sakrifiz. ●(1911) FHAB Gouere 188. Int-i eo ar re zo daou anter gant o mestr evit eost an douarou a labouront.

    (4) =

    ●(1727) HB 212. Lavaret a rêr assambles / E meur a di un digenes, / Pe ur Chapelet daouanter.

    III. Loc. adv. War zaouhanter : en commun, à parts égales.

    ●(1962) EGRH I 51. daouhanter war z., tr. « en commun, à parts égales. »

  • daouhanter .2
    daouhanter .2

    m.

    (1) Dre an daouhanter : par la moitié.

    ●(1867) FHB 121/132a. digorit-hen dre ann daou hanter.

    (2) Bezañ war zaouhanter en udb. : être à parts égales.

    ●(1862) JKS 35. plegou ha c'hoantegesiou fall hor c'haloun, hon eaz-ni hag ivez ar c'hopr a c'hedomp, ann traou-ze holl zo war zaou-hanter enn hon oberiou.

    (3) Chom war zaouhanter gant udb. : ne faire une chose qu'à moitié.

    ●(1882) BAR 43. Mez, siouaz ! nag a dud a chom var zaou hanter gant ho zilvidigez !

    (4) Labourat war zaouhanter : chacun des deux fait sa part de travail.

    ●(1911) BUAZperrot 397. Al labourer-douar a labour var zaou-anter gant an Aotrou Doue. ●(1939) RIBA 44. Er big hag er goukou é labourat ar zeu-hanter.

    (5) Rannañ war zaouhanter : partager en deux.

    ●(1929) FHAB Genver 33. hag ar yer bihan, goudeze na petra 'ta, a vije rannet war zaou hanter.

  • daouhanterañ / daouhanteriñ
    daouhanterañ / daouhanteriñ

    v.

    I. V. tr. d.

    A.

    (1) Partager, diviser en deux.

    ●(1659) SCger 80a. mipartir, tr. «daouantera.» ●129b. daouhantera, tr. «partir.» ●(1732) GReg 285a. Mettre en deux, diviser par la moitié, tr. «Daou-hanteri. pr. daou-hanteret.»

    ●(c.1718) CHal.ms ii. mipartir, tr. «deüanterein rannein.» ●(1744) L'Arm 240b. Mipartir, tr. «Deuhantérein.»

    ●(1839) BSI 30. Ar sonjou se (...) a zaouhantere e galon. ●(1876) TDE.BF 100a. Daou-hañtera, v. a., tr. «Partager par moitié, diviser en deux.» ●(1877) BSA 216. daouanteri hor poaniou hag hor joaiou var an douar ! ●(1896) HISger 1. Deuhañterein, tr. «fendre en deux.»

    ●(1904) DBFV 44a. deuhantérein, v. a., tr. «partager, mettre en deux, fendre.» ●(1911) BUAZperrot 392. daou-hantera al levenez. ●(1944) VKST Ebrel 122. n'ouzount ket petra eo daouhantera gwirioneziou.

    (2) Daouhanterañ gant ub. : partager avec qqn.

    ●(1912) BOEG 146. de zeuhantérein é bredeu get er hi.

    ►absol.

    ●(1906) KANngalon Gwengolo 201. a vez re droet da zaouhantera gant an diaoul. ●(1909) KTLR 157. Me zaouantero ganeoc'h. ●(1925) FHAB Ebrel 127. o rankout daou-hanteri gant eur manac'h !

    B. sens fig.

    (1) Briser (le cœur).

    ●(1904) DBFV 44a. deuhantérein, v. a., au fig. tr. «briser (le cœur).»

    (2) Prononcer.

    ●(1790) MG 260. er Hovezour ne zeuhantéras quet ur gir. ●(1790) Ismar 363. Er Béhourès ag en aviél ne zeuhantéras quet ur guir. ●(17--) VO 105. hemb gueèllein deuhantérein pas ur gir. ●(17--) TE 416. en dén-ze ne zeuhantéras quêt ur guir.

    ●(1838) OVD 150. hemb deuhantérein guir erbet. ●(1857) AVImaheu 61. Mæs ean ne zeuhanteras ur gùir dehi.

    ●(1904) DBFV 44a. deuhantérein, v. a., au fig. tr. «répondre (un mot).» ●(1938) ARBO 262. hep alum er gouleu, ha hep deuhantérein ur gir.

    II. V. intr.

    (1) Se fendre, se partager en deux.

    ●(1792) HS 283. er réhér e zeuhantérass.

    (2) sens fig. Se fendre (en plt du cœur).

    ●(c.1718) CHal.ms iv. Le Coeur me saigne de compassion quand Ie uois le peuple accablé, tr. «toulein, deuhanterein ara me c'halon guet truhé, abe üelan pequer bras é er boes a so ar er bobl' quah.»

    ●(1844) LZBg 2l blezad-2l lodenn 106. deuhantérein e ré me halon. ●(1877) EKG I 186. ha va c'haloun a zaou-hantere etre ar spount hag al levenez !...

    ●(1912) BUEV 3. lakat me halon de zeuhantérein get er gloéz.

    (3) Se briser.

    ●(1839) BESquil 424. ma tas er huirèn de zeuhantérein.

    III. V. pron. réfl. En em zaouhanteriñ : se partager en deux.

    ●(1792) CAg 193. Hum zeuhantiret, me halon.

    ●(1904) LZBg Du 252. er vanden hum zeuhantéras.

  • daouhantereg
    daouhantereg

    m. –ed = den war zaouhanter gant unan all.

    ●(1744) L'Arm 241b. Mitoyen, tr. «Deuhanteræc.. deuhantéræguétt.»

    ●(1904) DBFV 44a. deuhantereg, m. pl. ed, tr. «mitoyen.»

  • daouhanterer
    daouhanterer

    m. –ion Celui qui partage en deux.

    ●(1732) GReg 285a. Celui qui met en deux, tr. «Daou-hanterer. daou-hanterour.»

    ●(1904) DBFV 44a. deuhantérour, m. pl. –rerion, tr. «celui qui partage en deux (l'A.).»

  • daouhanteret
    daouhanteret

    adj.

    (1) Partagé en deux.

    (2) sens fig. (Cœur) fendu de chagrin.

    ●(1925) IZID 4. Kalon deuhantéret / Er geih tud.

  • daouhanteriñ
    daouhanteriñ

    voir daouhanterañ

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...