Devri

Recherche 'das...' : 89 mots trouvés

Page 1 : de das-1 (1) à dasprenadur (50) :
  • das .1
    das .1

    m. –où Tas.

    ●(1732) GReg 907a. Tas, amas de plusieurs choses mises en monceau, tr. «das. p. dasou.»

  • das .2
    das .2

    v. tr. d. Apporter. cf. degas

    ●(1866) FHB 58/45b. guellad an douarou en eur zas treaz ebars.

  • dasad
    dasad

    m. –où Tas.

    ●(1732) GReg 907a. Tas, amas de plusieurs choses mises en monceau, tr. «daçzad. p. daçzadou.» ●Il y a là un grans tas de vilainies, tr. «un daçzad orrup a draou vyl a so a-hont.»

  • dasañ
    dasañ

    v. tr. d. Entasser.

    ●(1732) GReg 907b. Tasser, entasser, tr. «daçza. pr. daçzet.»

  • dase
    dase

    s. = (?).

    ●(1868) FHB 201/358a. A setu èn en dasse, ober à ra eun dro gam, à hep béa goëlet, é n'em gav on beajour dirag eur levéen.

  • daseüs
    daseüs

    adj. = (?).

    ●(1908) FHAB Ebrel 125. trainiou Ouest ne dint nemed karigellou daseüz.

  • dashadañ
    dashadañ

    v. tr. d. Ressemer.

    ●(1732) GReg 811b. Resemer, tr. «dazhada. pr. dazhadet.»

  • daskagnat
    daskagnat

    voir taskagnañ & daskiriat

  • daskemeret
    daskemeret

    v. tr. d. Environner.

    ●(1499) Ca 55a. Dascompret. g. enuironner.

  • daskeneat
    daskeneat

    voir daskiriat

  • daskeniñ
    daskeniñ

    voir daskiriat

  • daskiliat
    daskiliat

    voir daskiriat

  • daskiriat / daskiliat / daskeniñ / daskiziat
    daskiriat / daskiliat / daskeniñ / daskiziat

    v.

    I. V. intr. Ruminer.

    ●(1499) Ca 55b. Dazquilyat. vide in gargadenn. ●90a. [gargadenn] Vnde rumino / as. g. rongier. b. dazguyliat.

    ●(1659) SCger 107a. ruminer, tr. «dasquiriat.» ●140b. dasquiliat, tr. «ruminer.» ●(c.1718) CHal.ms iii. Ruminer, tr. «Ruminein dasquenein. quand c'est une beste qui rumine on dit tresuelat.»

    ●(1866) FHB 72/157a. an aneval a goll e naoun ; en eun taul count e hean da daskiziat. ●(1876) TDE.BF 102a. Daskiriat, v. n., tr. «Ruminer comme font certains animaux.»

    ●(1904) DBFV 41b. daskenéein, v. n., tr. «ruminer (Voir takenéein).» ●(1928) DIHU 204/86. A pe huélet ur vuoh, arlerh en al, é vihañnat de zèbrein, é tihan a zaskenéat, é chom digâs doh hé lé (...) é ma klan get klenùed en al. ●(1955) STBJ 123. Buoc'hed briz (...) o taskiliat didrouz. ●(1962) BREZ 63/2. eun ejen, stag ouz rilhojenn ar voger, a daskilie sioul.

    II. V. tr. d. sens fig. (en plt de qqn)

    (1) Ruminer (des pensées).

    ●(1882) BAR 181. Eat eo brema d'ar bed-all da zaskiria ar goad innosant en deuz scuillet. ●(1889) ISV 449. P'en doa takichet en he benn / Tam ha tam oll an abaden.

    (2) Ressasser.

    ●(1912) DIHU 87/130. Ha oeit hoah Mab Azen ar hent er velin én ur zaskenéat étré é zent : «Ur pochadig bled de me mam de hobér krampoéh.»

    (3) Décrier.

    ●(1932) BRTG 74. é vehè bet ou zro en trenoz de vout daskenéet ha dambléet.

    (4) plais. Manger.

    ●(1741) RO 4429. A digueset guenech un dra da dasquillat.

    III. Na beuriñ ha na zaskiriat : voir peuriñ.

  • daskirier
    daskirier

    m. –ed (zoologie) Ruminant.

    ●(1931) VALL 668b. Ruminant, tr. «daskirier pl. ed.»

  • daskiziat
    daskiziat

    voir daskiriat

  • dasklevout
    dasklevout

    v. tr. d. Intercepter.

    ●(1942) VALLsup 99a. Intercepter (une communication, conversation, etc.), tr. «dasklevout.»

  • daskomprañ
    daskomprañ

    v. tr. d. Encombrer.

    ●(1732) GReg 339b. Encombrer, tr. «Dazcompra. pr. dazcompret.»

  • daskor .2
    daskor .2

    voir daskoriñ

  • daskor / dakor .1
    daskor / dakor .1

    m.

    (1) Action de rendre, restitution.

    ●(1904) DBFV 39a. dakor, m. pl. eu, tr. «action de rendre, restitution.» ●(1927) GERI.Ern 92. daskor, V[annetais] dakor m., tr. «Action de rendre, restitution.»

    (2) Livraison.

    ●(1904) DBFV 39a. dakor, m. pl. eu, tr. «livraison.» ●(1927) GERI.Ern 92. daskor, V[annetais] dakor m., tr. «livraison.»

    (3) Reddition.

    ●(1904) DBFV 39a. dakor, m. pl. eu, tr. «reddition.» ●(1927) GERI.Ern 92. daskor, V[annetais] dakor m., tr. «reddition.»

    (4) (armée) Soublañ d’an daskor : accepter de se rendre, accepter la reddition.

    ●(1942) DRAN 79. Ne deus ket fellet d’ezo soubla d’an daskor.

  • daskorer
    daskorer

    m. –ion Celui qui rend.

    ●(1939) RIBA 144. laeronsi en dakorour.

  • daskoriñ / daskor
    daskoriñ / daskor

    v.

    I. V. tr. d.

    A. (en plt de choses concrètes)

    (1) Rendre (des choses volées, empruntées).

    ●(1659) SCger 103a. rendre, tr. «dazcor.» ●(1732) GReg 802b. Rendre, tr. «dazcor. pr. dazcoret. Van[netois] dacorein.» ●(1790) MG 110. dré ne hoès quet daccorét hou zra dehai. ●308. de zaccor en argand-ce.

    ●(1904) DBFV 39a. dakor, dakorein, v. a., tr. «rendre, restituer.» ●(1919) BSUF 31. dakor en treu laeret. ●(1927) GERI.Ern 92. daskori, V[annetais] dakorein v. a., tr. «rendre, restituer.»

    (2) Daskor e c'hoiunez : rendre ses vœux.

    ●(1732) GReg 802b. Il faut rendre ses vœux à Dieu, tr. «redd eo dazcor da Zoë e c'hoyunez.»

    (3) Rendre (un coup).

    ●(1849) LLB 1383-1384. dakor d'é enebour / En tauleu en des bet.

    (4) Vomir, rendre.

    ●(1659) SCger 126a. vomir, tr. «dazcor.»

    ●(1904) DBFV 39a-b. dakor, dakorein, v. a., tr. «rejeter, vomir.» ●(1927) GERI.Ern 92. daskori, V[annetais] dakorein v. a., tr. «rejeter, vomir.»

    (6) Donner (des fruits).

    ●(17--) TE 478. er uèn a vuhé, péhani e zoug deuzêc frehèn, hac e zacor hé frèh peb-mis.

    (7) Livrer.

    ●(1904) DBFV 39a. dakor, dakorein, v. a., tr. «livrer.» ●(1927) GERI.Ern 92. daskori, V[annetais] dakorein v. a., tr. «livrer.»

    B. (en plt de choses abstraites)

    (1) Rendre.

    ●(1790) MG 134. er vugalé ne zaccorant quet liès d'ou zad ha d'ou mam caranté eit caranté.

    ●(1866) FHB 90/299a. daskori d'eomp ann holl zrouk hon euz great d'ezhan. ●(1883) GOB iv. peb tra hou couvi de zaccor gloér d'hou Crouéour.

    ●(1904) DBFV 39a. dakor, –ein, tr. «rendre (le bien pour le mal).» ●(1912) RNDL 19. dakor d'ein me frankiz.

    ►absol.

    ●(1790) MG 5. hui e zeli daccor mui de Zoué ; eit d'eign-mé. ●(17--) VO 65. er gouli e zaccor abred pé dehuehad.

    (2) Daskor testeni : rendre compte.

    ●(1913) AVIE 35. Iehan e zakor testoni a zivout Jézus. ●37. Ha Iehann e zakoras testoni get laret : (...).

    (3) Daskor kont : rendre compte.

    ●(1790) MG 157. hac ean-vér obligèt de zacor contt dehou ? ●(1790) PEdenneu 140. d'accor contt a mem buhé.

    ●(1831) RDU 171. é tacorehet cont d'en dé ma vehet juget.

    (5) Redonner, rendre (la vue, la santé, etc.).

    ●(1821) SST iv. en e mès composet el livre-men (…) ha desserret én hou guet sourci ol er peh e mès cavet guellan eit daccor er guélet d'er ré dal.

    ●(1919) BSUF 2. É ta a zakor d'ein er guéled ! ●6. de zakor er iehed dehou. (…) dakor er vuhé d'er peurkeh.

    (6) Daskor servij : rendre serice.

    ●(1790) MG 44. coutant-on a zaccor chervige deoh.

    ●(1821) SST 162. eit daccor chervige. ●(1856) VNA 193. prêt à vous servir, tr. «prest de zaccor chervige d'oh.»

    ●(1904) DBFV 39a. dakor, dakorein, tr. «rendre (service).»

    (7) daskor e ziwezhañ huanad : rendre, exhaler son dernier soupir.

    ●(1854) PSA I 63. ma hellehemb dacor hun dehéhan huannad.

    II. V. intr. Suppurer.

    ●(1744) L'Arm 14b. (parlant de l'apostume) Supurer, tr. «Dacor.»

    ●(1904) DBFV 39a-b. dakor dakorein, v. n., tr. «suppurer.» ●(1927) GERI.Ern 92. daskori, V[annetais] dakorein v. n., tr. «suppurer.»

    III. V. pron. réfl. En em zaskor.

    (1) Se rendre, se soumettre.

    ●(1792) CAg 124. mar caramb hum zaccore !

    ●(1904) DBFV 39b. hum zakor, tr. «se rendre, se soumettre.»

    (2) Se rendre (à l'évidence).

    ●(1861) BSJ 169. mar boé ur ré-benac ha n'hum zacorehent quet d'er péh e huélent.

  • daskoulmañ
    daskoulmañ

    v. tr. d. Renouer.

    ●(1732) GReg 804b. Renouer, tr. «dazcoulma. pr. dazcoulmet.»

  • daskounañ
    daskounañ

    v. intr. Rêvasser.

    ●(1962) EGRH I 51. daskounañ v., tr. « rêvasser (Vallée). »

  • daskren
    daskren

    m. Tremblement.

    ●(1926) FHAB Eost 315. hi a daôl pled gant daskren war ar vuhez disterik, fiziet enni. ●(1927) GERI.Ern 92. daskren, tr. «tremblement léger.»

  • daskrenañ
    daskrenañ

    v. intr. Trembler, chevroter.

    ●(c.1500) Cb (d’après GMB 147). Dazgrenaff terzyenn (trembler de fièvre). ●(1521) Cc (d’après GMB 147). Dazcrenaff terzyenn (trembler de fièvre).

    ●(1876) TDE.BF 102a. Daskrena, v. n., tr. «Trembler souvent de peur, de fièvre, et par extension, chevroter en parlant, en chantant.» ●(1890) MOA 86. Das-krena (daskrena), v. n., tr. «trembler souvent de peur ou de fièvre, et par extension, chevroter en parlant, en chantant.»

    ●(1927) GERI.Ern 92. daskrena, tr. «frissonner, trembloter.» ●(1963) LLMM 99/269. hag e vouezh a zaskrene evel hini ur c'havrig.

  • daskrenus
    daskrenus

    adj. Tremblotant, vibrant.

    ●(1957) AMAH 25. chourig mannous ha daskrennus ar balalaïka.

  • daskrid
    daskrid

    m. –où Rescrit.

    ●(1914) DFBP 286a. rescrit, tr. «Daskrid.»

  • daskrign
    daskrign

    m. Corrosion.

    ●(1732) GReg 215a. Corrosion, action de ce qui corrode, tr. «dazcrign.»

    ●(1927) GERI.Ern 92. daskrign m., tr. «action de ronger peu à peu.»

  • daskrignadur
    daskrignadur

    m. Corrosion.

    ●(1732) GReg 215a. Corrosion, action de ce qui corrode, tr. «dazcrignadur.»

    ●(1927) GERI.Ern 92. daskrignadur m., tr. «action de ronger peu à peu.»

  • daskrignat .1
    daskrignat .1

    v. intr. Ruminer. cf. daskiriat

    ●(1876) TDE.BF 102b. Daskrignat, v. a. (…) Daskuiliat, v. a. C[ornouaille] Voy[ez] le précédent, tr. «Ruminer à la manière de certains animaux.»

    ●(1911) RIBR 65. o taskrignat en he c'hraou.

  • daskrignat .2
    daskrignat .2

    v. tr. d. Corroder.

    ●(1732) GReg 215a. Corroder, ronger petit à petit, tr. «dazcrignat. pr. dazcrignet.»

    ●(1927) GERI.Ern 92. daskrignat, tr. «corroder.»

  • daskrigner .1
    daskrigner .1

    adj.

    (1) Ruminant. cf. daskirier

    ●(1907) BOBL 19 janvier 121/2e. An oc’hen a zo loëned daskrigner da lavaret eo, loëned daou stomok.

    (2) Qui érode, qui corrode.

    ●(1962) EGRH I 51. daskrigner a., tr. « qui érode, qui corrode. »

  • daskrigner .2
    daskrigner .2

    m. -ien Qui érode, qui corrode.

    ●(1962) EGRH I 51. daskrigner m. -ien, tr. « qui érode, qui corrode. »

  • daskrignerezh
    daskrignerezh

    m. Corrosion, érosion.

    ●(1962) EGRH I 51. daskrignerezh m., tr. « corrosion, érosion. »

  • daskrignidigezh
    daskrignidigezh

    f. Corrosion, érosion.

    ●(1962) EGRH I 51. daskrignidigezh f., tr. « corrosion, érosion. »

  • daskrignus
    daskrignus

    adj.

    (1) Corrosif.

    ●(1732) GReg 215a. Corrosif, tr. «dazcrignus.»

    ●(1927) GERI.Ern 92. daskrignus, tr. «corrosif.»

    (2) Facile à corroder.

    ●(1962) EGRH I 51. daskrignus a., tr. « facile à corroder. »

  • daskrignusted
    daskrignusted

    f. Faculté à se corroder.

    ●(1962) EGRH I 51. daskrignusted f., tr. « qualité de ce qui est facile à corroder. »

  • daskrognat
    daskrognat

    v. tr. d. =

    ●(1963) LLMM 99/263. ar c'hwezhenn (lire : c'hwezenn) o tiverañ a-hed o mell-kein hag o taskrognat dibaouez o holl izili.

  • dasorc'h .1
    dasorc'h .1

    m.

    (1) Résurrection.

    ●(1913) RNDL 93. Klod d’en Hani zo Mestr er marù hag en dazorh ! tr. «Gloire à celui qui est le maître de la mort et de la résurrection !»

    (2) Retour.

    ●(1962) EGRH I 51. dasorc’h m., tr. « retour. »

    (3) Ranimation.

    ●(1962) EGRH I 51. dasorc’h m., tr. « ranimation. »

  • dasorc'h .2
    dasorc'h .2

    voir dasorc'hiñ

  • dasorc'het
    dasorc'het

    adj. Ressuscité.

    ●(1499) Ca 54a. g. resucite. g. daczorchet vide in seuell.

  • dasorc'hidigezh
    dasorc'hidigezh

    f. Résurrection.

    ●(1866) FHB 91/309a. rezurreksion pe dazorc'hidigez or Zalver.

    ●(1927) GERI.Ern 93. dasorc'hidigez f., tr. «résurrection.»

  • dasorc'hiñ / dasorc'h
    dasorc'hiñ / dasorc'h

    v.

    I. V. intr. Ressusciter.

    ●(1456) Credo 12. Dan trede dez ez dacorhas, tr. «Le troisième jour il ressucita.» ●(1499) Ca 54a. Daczorch. g. resuciter. ●184b. resusciter b daczorch.

    II. V. tr. d.

    (1) Ressuciter.

    ●(1530) Pm 154. Ha tut goude buhez difforch adacorchas (variante : adacourchas), tr. «Et des gens, après le départ de la vie, il (les) ressucitas.»

    ●(1659) SCger 140a. DAzorc'h, tr. «resusciter.»

    ●(1876) TDE.BF 103b. Dazorc'h, dazorc'hi, v. a. (anc.), tr. «Ressusciter, faire revenir à la vie. En Cornouaille on l'emploie encore, je crois, dans ce sens.»

    ●(1927) GERI.Ern 93. dasorc'hi, dasorc'h, v. a. tr. «Ressusciter.»

    (2) Ranimer (le feu).

    ●(1857) CBF 27. Dazorc'hit ann tan, tr. «Rallumez le feu.» ●(1876) TDE.BF 103b. Dazorc'h, dazorc'hi, v. a. C[ornouaille], tr. «Rallumer, parlant du feu éteint ou près de l'être.»

    ●(1927) GERI.Ern 93. dasorc'hi, dasorc'h, v. a. tr. «ranimer, rallumer.»

    (3) Renouveler.

    ●(1659) SCger 103b. renouueler, tr. «dazsorc'h.»

    (4) Réunir (le bétail) en un lieu.

    ●(1876) TDE.BF 103b. Dazorc'h, dazorc'hi, v. a. C[ornouaille], tr. «Réunir les bestiaux en un lieu.»

  • daspaeañ
    daspaeañ

    v. tr. d. Repayer.

    ●(1732) GReg 806b. Repaier, tr. «dazpaëa. pr. dazpaëet.»

  • daspakañ
    daspakañ

    v. tr. d. Intercepter.

    ●(1942) VALLsup 99a. Intercepter (une communication, conversation, etc.), tr. «daspaka.»

  • daspegus
    daspegus

    adj. (linguistique) Agglutinant.

    ●(1931) VALL 417b. Langue agglutinante, tr. «daspegus.»

  • dasporzhiañ
    dasporzhiañ

    voir dasporzhiñ

  • dasporzhiñ / dasporzhiañ
    dasporzhiñ / dasporzhiañ

    v. intr. (marine) Faire relâche.

    ●(1931) VALL 639a. Relâcher, faire relâche dans un port, tr. «dasporzia.» ●(1986) PTGN 133. Kommandant an Hilda a gav furroh chom en dounvor, dasporzi, dirag aber Southampton, a-raog mond larkoh.

  • daspren
    daspren

    m.

    (1) Rachat, rédemption.

    ●(1874) POG 162. Deiz ann daspren nevez.

    (2) Rachat, rançon.

    ●(1925) FHAB Mezheven 210. ha m'o deze arc'hant e veze tennet daspren pe ranson diganto. ●212. Ar re a baee daspren a deue er maez hanter-varo, henvel ouz teuzou euzus. ●(1927) GERI.Ern 92. daspren m., tr. «rachat, rançon.»

  • dasprenadur
    dasprenadur

    m.

    (1) Rachat, rançon.

    ●(1927) GERI.Ern 92. dasprenadur m., tr. «rachat, rançon.»

    (2) Rachat, rédemption.

    ●(1944) VKST Mae 145. jubile an Dasprenadur.

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...