Devri

Recherche 'dek...' : 42 mots trouvés

Page 1 : de dek-1 (1) à dekvloaziat (42) :
  • dek .1
    dek .1

    adj. num. card.

    I.

    (1) Dix.

    (vBr) MSvbr IV f° 69a, main B (DGVB 232a). is dec, tr. « c’est dix ».

    (1499) Ca 43b. dec. ●55b. Dec. g. dix.

    (1839) BESquil 583. aveit laquat, a bep dêc, unan d'er marhue. ●(1856) VNA 209. dix ans, tr. «dêc vlai.»

    (1904) DBFV 42b. deg. n. de nombre, tr. «dix.»

    ►[au plur. devant le mot «bloaz»]

    (1934) MAAZ 79. ur baré havrelaoded ha plahed én ou naùeu, dégeu vlé hag unañnigeu én ou unegeu ha deuzegeu.

    (2) Hon dek, o-dek =

    (1911) BUAZperrot 535. en em glevet a rejont o dek. ●543. Hon dek e oamp var al leac'h. (…) ha varnomp hon dek e taolas he malloz.

    (3) Dek ha tri-ugent : soixante-dix.

    (c.1500) Cb 57b. Dec ha triuguent. ga. septante.

    II.

    (1) Lakaat dek da ziwall unan : se tourner les pouces.

    (1979) VSDZ 342. (Douarnenez) «Dek da ziwall un.» Ar re gozh ouie lavarout an dra-se. Pa oac’h oc’h ober netra, vie bet lavaret deoc’h gant ar re gozh : «Petra, p’eus ket echu, da lakaat dek da ziwall un !» Quand vous ne faisiez rien, les anciens vous disaient : Comment, vous êtes encore à vous tourner les pouces !»

    (2) Kas ar c'hantoù da zek : voir kant.

  • dek .2
    dek .2

    prép. À.

    (1970) GSBG 320. (Groe) dek taol, tr. «à table.» ●dek an aod, tr. «à la côte.»

  • dek-kant
    dek-kant

    adj. num. card. Mille.

    (1857) HTB 46. dek kant gwech muioc'h. ●(1880) SAB 116. var dro dec-cant leo vor. ●(18--) SAQ I 336. Eun devez tremenet e c'harz aoteriou Jesus a dalv dek kant tremenet er bed.

    (1927) GERI.Ern 94. dek-kant, tr. «mille.»

  • dekachañ
    dekachañ

    v. tr. d. Écacher.

    (1732) GReg 313a. Écacher, applatir, presser, tr. «Decacha. pr. decachet.» ●Écacher l'or, tr. «Decacha an aour.»

  • dekacher
    dekacher

    m. –ion Écacheur.

    (1732) GReg 313a. Écacheur d'or, tr. «Décacher. p. décachéryen

  • dekagramm
    dekagramm

    m. –où Décagramme.

    (1914) DFBP 77b-78a. decagramme, tr. «Dekagramm

  • dekalitrad
    dekalitrad

    m. –où Décalitre.

    (1914) DFBP 78a. décalitre, tr. «Dekalitrad

  • dekametr
    dekametr

    m. –où Décamètre.

    (1914) DFBP 78a. décamètre, tr. «Dekametr

  • dekkantvet
    dekkantvet

    adj. num. ord. Millième.

    (1738) GGreg 59. 1000e, tr. «An decg cantved

  • dekkement
    dekkement

    adj. Dix fois plus, décuple.

    (1927) GERI.Ern 94. dekkement, tr. «dix fois plus.»

    (1931) VALL 190a. Décuple, tr. «dekkement

  • dekkementiñ
    dekkementiñ

    v. tr. d. Décupler.

    (1931) VALL 190a. Décupler, tr. «dekkementi

  • dekkwenneg
    dekkwenneg

    m. dekkwenneion (numismatique) Pièce de dix sous.

    (1985) MARE 34. gwenneien ha daou wenneien. Pemp kwenneien ive a-wechou. Ral e veze kaoud peziou a zég kwenneien.

  • deklarasion
    deklarasion

    f. Déclaration.

    (c.1500) Cb 65b. [disclaeryaff] g. declaration de science. b. declaration a squyent.

    (1656) VEaj. an declarasion ames à quement-ma.

  • deklinañ
    deklinañ

    v. tr. d. Décliner.

    (1499) Ca 56a. Declinaff. g. decliner.

  • dekoa
    dekoa

    adv. Assez, suffisamment, de quoi.

    (1982) HYZH 147/46. (Treboull) M'eus ket kontet deoc'h dekwa ? ●(1984) ECDR 21. Pa oa dekoa e rae fornad.

  • dekoai
    dekoai

    =

    (1909) DIHU 173/367. De lodein étrézè é icheneu dékoai.

  • dekoksion
    dekoksion

    f. Décoction.

    (1633) Nom 277b. Illinctus, ecligma : succement : vn decoction, lousaou beiuet (lire : beruet) en dour, sunadur. ●278a. Decoctum, decoctus : decoction : decoction.

  • dekoniñ .1
    dekoniñ .1

    v. intr. =

    (1910) FHAB Mae 152. ne gollomp ket amzer o tekoni. Buhan, kaser, da gar Lyon !

  • dekoniñ .2
    dekoniñ .2

    v. intr. Déconner.

  • dekorañs
    dekorañs

    f. –où

    (1) Décor.

    (1752) BS 31. eur sourci bras eus a decoranç an Ilisou.

    (2) Décoration, distinction.

    (1792) BD 737. ochol decoranso cheuans ha calitte, tr. «Tous vos ornements, votre fortune et votre qualité.»

    (1869) SAG 288. sin ar Groaz eo enor pe dekoranz an tal.

    (1905) BOBL 24 juin 40/1c. revuz a reaz an dekoransou.

  • dekoriñ
    dekoriñ

    v. tr. d.

    (1) Décorer.

    (1905) BOBL 09 septembre 51/3c. An iliz a oa dekoret gant garlantez ha glazur.

    (2) Décorer (qqn).

    (1932) ALMA 41. Ar c'hommandant Vannier, prézidant Emgleo katolik an eskopti, eo en deus dekoret anezan.

    (3) Honorer.

    (1576) H 11. Da tat da mam a pep enor / dre guir carantez a decory, tr. « Thy father, thy mother with every honour, through true love thou shalt dignify them. »

  • dekoupañ
    dekoupañ

    v. tr. d. Découper.

    (1499) Ca 56b. Decoupaff. g. decoupper.

  • dekoupet
    dekoupet

    adj. Découpé.

    (1633) Nom 117a. Calceus fenestratus : soulier escloté, ou chicqueté : bottes decoupet.

  • dekred
    dekred

    m. –où Décret.

    (1499) Ca 56b. Decret. g. idem.

    (1659) SCger 37a. decret, tr. «decret, p. dou.» ●(1732) GReg 252b. Decret, tr. «Decred. p. decregeou.» ●Decreter, donner un decret, tr. «ober decred

    (1960) BAHE 23/30. abalamour d'un dekred o reiñ urzh da argas eus ar vro tadoù misionerien.

  • dekrediñ
    dekrediñ

    v. tr. d. Décreter.

    (1659) SCger 37a. decreter, tr. «decreti.» ●(1732) GReg 252b. Decreter, donner un decret, tr. «Decredi. pr. decredet.» ●(Van[netois] decreteiñ.) Treg[or] decrediñ. decredtiñ. ppr. et.» ●256b. Definer, déterminer, ordonner, tr. «decredi. pr. decredet

    (1914) DFBP 81a. decréter, tr. «Dekredi

  • dekretalenn
    dekretalenn

    f. –où Décretale.

    (1499) Ca 56b. Decretalenn. g. decretale.

    (c.1718) CHal.ms i. decretales, tr. «decretaleu er papet.» ●(1732) GReg 252b. Decretale, les Décretales, second volume du Droit canonique, tr. «Decretalenn. an decretalennou

    (1914) DFBP 81a. décrétale, tr. «Dekretalen

  • dekretist
    dekretist

    m. –ed Décretiste.

    (1499) Ca 56b. Decretist. g. decretiste.

  • dekrial
    dekrial

    v. Décréditer.

    (1659) SCger 37a. decrediter, tr. «decrial

  • dekriañs
    dekriañs

    f. Décri, discrédit, diconsidération.

    (1787) BI 135. unn decriance méhuss ar inour cair Mari. ●256. enn decriance ë vou groeit à nehai.

    (1839) BEScrom 208. ...en doé souffret eit-omb décriance en dud... ●(1857) LVH 144. ré a zécriance hag a hoal-gonzereah. ●(1857) GUG 40. dré zecrianç.

  • deksilabenn
    deksilabenn

    f. –où Décasyllabe.

    (1914) DFBP 78a. décasyllabe, tr. «Deksillaben

  • dektroadeg
    dektroadeg

    m. –ed Décapode.

    (1931) VALL 185b. Décapode, tr. «dektroadeg m. pl. ed et –deien

  • dektueg
    dektueg

    m (géométrie) Décaèdre

    (1931) VALL 185b. Décaèdre, tr. «dektueg m. pl. ou

  • dekurion
    dekurion

    m. –ed Décurion.

    (1499) Ca 56b. Decurion. gal. idem.

  • dekved
    dekved

    m. –où (Un) dixième.

    (1877) EKG I 44. en eur baea anezho an degved, da hirra, euz ar pez a dalvezent.

    (1904) DBFV 42b. dekved, m. pl. eu, tr. «dixième.» ●(1931) VALL 187b. Decimo, tr. «d'an dekved

  • dekvedenn
    dekvedenn

    f. –où

    (1) (Un) dixième.

    (1927) GERI.Ern 94. degvedenn f., tr. «(un) dixième.»

    (2) Décime.

    (1931) VALL 187b. Décime, tr. «dekvedenn f.»

  • dekvedennek
    dekvedennek

    adj. Décimal.

    (1931) VALL 187b. nombre décimal, tr. «niver dekvedennek

  • dekvedenniñ
    dekvedenniñ

    v. tr. d. Diviser par dix.

    (1890) MOA 231a-b. Partager en dix parties égales, tr. «dekvedenni, v. a.»

    (1927) GERI.Ern 94. degvedenni, tr. «diviser par dix.»

  • dekveder
    dekveder

    m. –ioù

    (1931) VALL .

  • dekvediñ
    dekvediñ

    v. tr. d. Décimer.

    (1914) DFBP 79b. decimer, tr. «Dekvedi.» ●(1931) VALL 187b. Décimer, tr. «dekvedi

  • dekvedlazhañ
    dekvedlazhañ

    v. tr. d. Décimer.

    (1931) VALL 187b. Décimer, tr. «dekvedlaza

  • dekvet
    dekvet

    adj. & adv.

    (1) Adj. num. ord. Dixième.

    (1499) Ca 56b. Decuet. g. dixiesme.

    (1659) SCger 45a. dixiesme, tr. «decuet.» ●(c.1680) NG 37. En decuet sin uezo henan.

    (1862) JKS 20. Dekved kentel.

    (1904) DBFV 42b. dekvet, adj., tr. «dixième.»

    (2) Loc. adv. D'an dekvet : dixièmement.

    (1879) GDI 301. D'en dêcvèd, dré Adam ni e zou deit de vout hanval doh el lonnèd.

  • dekvloaziat
    dekvloaziat

    adj. Qui a dix ans.

    (1464) Cms (d’après GMB 149). Decbloazyat, dix ans. ●(1499) Ca 55b. g. de dix ans. b. dec bloazyat.

    (1732) GReg 35b. Agé de 10. ans, tr. «decvloazyad

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...