Devri

Recherche 'deval...' : 9 mots trouvés

Page 1 : de deval-1 (1) à devalin (9) :
  • deval .1
    deval .1

    m.

    I. (sens géographiques)

    (1) Pente descendante.

    ●(1904) DBFV 44a. deval, m. pl. eu, tr. «descente.» ●(1907) VBFV.fb 29b. descente, tr. «deval, m.» ●(1927) GERI.Ern 97. deval m., tr. «descente.» ●(1979) LIMO 12 mai. Arriù é en dias ag en deval. ●(1974) YABA 26.01. a zeval de mané, a mané de zeval...

    (2) En deval = (?) en pente (?).

    ●(1891) CLM 3. Er vrô-cé (...) n'en dé meit un troh a vanéieu én deval, ha disto eit ul lod bras.

    (3) Àr an deval : en pente.

    ●(1931) GUBI 56. Ti en Intron (…) / Ar en deval é ma saùet / Durheit d'en dias.

    (4) Croupe (de montagne).

    ●(1904) DBFV 44a-b. deval, m. pl. eu, tr. «croupe (d'une montagne).» ●(1927) GERI.Ern 97. deval m., tr. «croupe (d'une montagne).»

    (5) Vallée.

    ●(1904) DBFV 44a-b. deval, m. pl. eu, tr. «vallée.» ●(1927) GERI.Ern 97. deval m., tr. «vallée.»

    II. sens fig.

    (1) Déchet.

    ●(1904) DBFV 44a-b. deval, m. pl. eu, tr. «déchet.» ●(1927) GERI.Ern 97. deval m., tr. «déchet.»

    (2) Rabais.

    ●(1876) TDE.BF 110a. Deval, s. m. V[annetais], tr. «Rabais, baisse de prix.»

    (3) fam. Pente (du gosier).

    ●(1938) DIHU 327/144. Deval blaoah e zo get é houg.

  • deval .2
    deval .2

    v.

    I. V. intr. Descendre.

    ●(1849) LLB 545-546. Er hogus e zeval, e chanj én ur vrumen, / En ur razein en doar e rid hag hum zispen.

    ●(1904) DBFV 44b. dival, v. n., tr. «descendre.» ●(1907) VBFV.fb 29b. descendre, tr. «deval.» ●(1935) DIHU 291/233. devalet é de zeu gant.

    II. V. tr. d.

    (1) Descendre.

    ●(1904) DBFV 44b. dival, v. a., tr. «descendre (un chemin).»

    (2) Pencher, incliner.

    ●(c.1718) CHal.ms ii. Incliner la teste, tr. «soublein er pen, deual er pen.»

    (3) Deval ub. edan an treid : fouler qqn aux pieds.

    ●(1861) BSJ 96. Ne vou ispergnet nitra eid ou deval idan en treid.

    (4) Avaler.

    ●(1821) SST 212. ér moment me receüer ha me tevaler en hostie.

    III. V. pron. réfl. En em zeval : s'abaisser.

    ●(1825) COSp 139. éhal-cé sél mui ma hum zevalamp, sél mui en hum sàu en andefice.

  • devaladur
    devaladur

    m. Penchement.

    ●(1904) DBFV 44b. devaladur, m., tr. «penchement (l'A.).»

  • devale
    devale

    v. intr. Venir.

    ●(1880) SAB 320. eus a Jesus-Christ e tired, e tival grass Doue d'an dud fidel.

    ●(1902) MBKJ 151. nag e vije gwelet tud o tivale, a bell bro. ●(1909) BROU 229. (Eusa) Divale alesse diouc'htu. Il est plus impératif que diredek. ●(1936) IVGA 166. hag heñ ha divale d'e zegemer. ●(1947) YNVL 53. Youenn Vras !... Devale amañ !... ●(1972) SKVT I 115. Devale amañ, ma roin dit un taol torch gleb. ●150. Setu ma tevale hemañ gant e gerzhed brañsellek. ●(1973) SKVT II 133. Divaleit amañ, pa laran deoc'h !...

  • devalenn / devalienn
    devalenn / devalienn

    f. –où (géographie)

    (1) Vallée.

    ●(1744) L'Arm 395a. Valée ; on dit encore, Val, en quelques noms propres, tr. «Devaleenn. f.» ●(1787) BI 150. tremeinn unn devalennic. ●(17--) VO 56. un davalèn é péhani é hoai stanquoh ha bodêquoh er hoaæd. ●(17--) TE 117. d'en davalèn a Achor.

    ●(1818) HJC 267. èl ma tenechai Jésus de zevalen er manné Olivet. ●(1838) OVD 36. én devalen a Josaphat. ●(1855) BDE 140. en devalen-man a zareu. ●(1861) BSJ 54. groeit dehou minotenneu éan, carguet en devalenneu. ●(1879) GDI 147. en devalen-men a zareu. ●(1884) MCJ 53. en deur e rid a zoh er manné én devalen. ●(1891) CLM 5. én dôn ag un devalen izél.

    ●(1904) DBFV 44b. devalen, f., tr. «vallée.» ●(1913) AVIE 248. Èl ma tosta de zevalen mañné en Olived. ●(1939) DIHU 331/210. ur vorhig dispak, lédet én un devalien goant, léh ma red, de gement tu, deur kaer ha sklér èl guér. ●(1967) BRUD 26-27/42. etrezeg eun tamm brao a rohell kluchet e-kreig (lire : e-kreiz) an devalenn. ●45. N'e-noa ket fiñvet, eveljust, diouz e devalenn veineg. ●(1970) BHAF 327. eun devalenn ledan ha kaer.

    (2) Pente descendante.

    ●(1861) BSJ 77. Er guér-men e oé sàuet ar en devalen ag ur manné.

    ●(1904) DBFV 44b. devalen, f., tr. «descente.» ●(1907) VBFV.fb 29b. descente, tr. «devalen, f. (pl. neu).» ●(1938) DIHU 330/191. èl ma rudel er mein ar un devalien... ●(1943) DIHU 382/236. Daù e vo arrest ar en devalien-sé.

  • devalennig
    devalennig

    f. –où Vallon.

    ●(1904) DBFV 44b. devalennig, f. pl. eu tr. «vallon, petite vallée.»

  • devaler
    devaler

    m. –ioù Avaloire.

    ●(1907) VBFV.fb 8a. avaloire, tr. «devalér, m. (pl. ieu).» ●(1919) DBFVsup 14a. devalér, tr. «avaloire.»

  • devalienn
    devalienn

    voir devalenn

  • devaliñ
    devaliñ

    v.

    I. V. tr. d.

    (1) Poser (qqc. à terre).

    ●(1942) DHKN 16. Hag hi ha devalein ar en doar hé béhig koed.

    (2) Aplanir, abaisser.

    ●(1855) BDE 236. Er manéyeu hag en devalenneu evou ol devalet.

    ●(1904) DBFV 44b. deval, devalein, dival, v. a., tr. «abaisser.»

    (3) Descendre.

    ●(1904) DBFV 44b. deval, devalein, dival, v. a., tr. «descendre (un chemin).»

    (4) Diminuer, ravaler.

    ●(1904) DBFV 44b. deval, devalein, dival, v. n., tr. «diminuer, ravaler.»

    (5) sens fig. Pencher.

    ●(1857) LVH 308. Ém dobér, ean en dès ar-n-ein / Devalet é scoharn divin.

    ●(1904) DBFV 44b. deval, devalein, dival, v. a., tr. «incliner.»

    (6) sens fig. Devaliñ selloù àar ub. : poser un regard sur qqn.

    ●(1942) DHKN 68. Biskoah ne oè hoah devalet arnehi selleu sord get er ré-zé !

    II. V. intr.

    (1) (en plt du vent) Se calmer.

    ●(1732) GReg 3a. Le vent s'est abaissé, tr. «devaléet eü en aüél.»

    (2) Descendre.

    ●(1901) LZBg 59 blezad-2l lodenn 95. devalein ha krapein.

    (3) Avaler.

    ●(c.1718) CHal.ms iv. Il ne fait que tordre et aualer, tr. «ne oura nemeit troein, ha lonquein, ha deualein.»

    (4) Décroître.

    ●(1904) DBFV 44b. deval, devalein, dival, v. n., tr. «décroître.»

    (5) (domaine maritime) Baisser (en plt de la mer).

    ●(1904) DBFV 44b. deval, devalein, dival, v. n., tr. «baisser, de la mer.»

    (6) (en plt d'un oiseau) S'abattre.

    ●(1904) DBFV 44b. deval, devalein, dival, v. n., tr. «s'abattre, en parl. d'un oiseau.»

Ce site utilise des cookies pour son fonctionnement.En savoir plus...