Recherche '"diaveliñ"...' : 1 mots trouvés

Page 1 : de diavelin (1) à diavelin (1) :

• diaveliñ
  diaveliñ

  v. cf. dizaveliñ

  I. V. tr. d.

  A.

  (1) (marine) Déventer.

  ●(1744) L'Arm 434b. Déventer, tr. «Diàhuélein.»

  ●(1904) DBFV 46. diaùélein, v. a., tr. «déventer (l'A.).»

  (2) Aérer.

  ●(1869) FHB 236/212b. evit gervel ar iaouankiz, touellet gant plijaduresou ar bed, da zont da ziaveli ar pen.

  (3) (vétérinaire) Guérir d'un météorisme.

  ●(1931) BAGA 47. Emañ ar c'hoeñv gant hon ounner. / 'Vit he diavela, moarvat 'z eus eur ger ?

  B. sens fig.

  (1) Donner (un coup).

  ●(1732) GReg 115b. Il lui a donné un soufflet à tour de bras, tr. «ur bouguennad èn deus diavelet dioutañ.» ●879a-b. Donner un soufflet, tr. «diaveli ur javedad diouc'h ur re.»

  ●(1870) MBR 234. Hag hen diaveli gant-hi eur javedad. ●254. diaveli gant-han eur palfad.

  ●(1905) HFBI 470. Ac ar sergent-sé a diavéli unan ganën gant é zorn plad, divar gostes va figur.

  (2) Lever un sortilège.

  ●(1732) GReg 877a. Lever le sort, tr. «Diavela. pr. diavelet.»

  II. V. intr.

  (1) Faire des vents, flatuler.

  ●(1957) BLBR 102/15. Diaveli. Lezel avel dre ar penn adreñv. Setu eur gazeg klañv gant ar gwentr. «Gwelloh ez a, komans a ra diaveli.»

  (2) Roter.

  ●(1986) HYZH 167-168/35. (Pontekroaz) Diaveliñ : « ober bekez », roter.